Hersenbloeding op mijn 17e

Door Redsandro op zondag 24 februari 2013 06:22 - Reacties (91)
Categorie: Sociaal, Views: 25.147

CedricD schreef op dinsdag 26 februari 2013 @ 10:43:
Ik heb nog nooit zo'n lange tekst met zo veel aandacht gelezen



En dan nu, voor jullie entertainment, een kopie van een oude post in de huiskamer van een kopie van een nog veel oudere post op het Ixneyforum getiept twee jaar na mijn hersenbloeding, AKA mijn 10-jarige hersenbloedingverhaal-jubileum!

Iemand vroeg me laatst iets rakelings gerelateerds en toen bedacht ik me dat dit al lang genoeg geleden is om schaamteloos openbaar te kunnen zetten, in de hoop mensen te kunnen entertainen en/of vooral te informeren. In 'mijn tijd' kon ik geen lotgenotenverhalen vinden. Laat ik de mijne dan online zetten. :) En vergeef me het 10 jaar oude taalgebruik! :+

Original post met wat kleine updates hieronder:


"Op mijn 17e (2001) kreeg ik een hersenbloeding, en op mijn ~22e was ik weer redelijk de oude. Leuk avontuur. Ik kwam net in een backup uit 2003 van een vriendenforum een soort verslag tegen."

Hieronder volgen mijn 10 jaar oude stukjes verslag, maar eerst even een korte samenvatting:
  • Ik ben nu 28
  • Hersenbloeding op mijn 17e in de kleine hersenen (motoriek)
  • Fysieke revalidatie 3 tot 5 jaar
  • Mentale (sociale) revalitadie (vanaf het begin) 5 tot 7 jaar
  • Initiële verschijnselen:
    • Alles kapot: Opnieuw leren staan, lopen, fietsen, praten. Poosje rolstoel, poosje rollator
    • Evenwichtsproblemen in het donker en bij vermoeidheid
    • Fijne motoriek helemaal naar de kloten
    • Een jaar lang dagelijks kotsen.
  • Restverschijnselen:
    • Spraakgebrek bij snel praten (Lalalalaa van Paverotti)
    • Evenwichtsproblemen in het donker en bij vermoeidheid.
    • Double damage t.o.v. vroeger bij alcohol (motoriek)
    • Rechterhand heeft grotere latency, niet meer gitaar spelen en niet meer de controller andersom houden bij racespelletjes om het moeilijker te maken.
    • Carriëremotivatie heeft nogal een deuk opgelopen; heb 7 jaar over HBO gedaan.


Posted on Fri 14 February 2003, 16:58

Soms wordt mij gevraagt wat ik op mijn 18e nog in HAVO5 doe. Bijna wekelijks vraagt iemand mij waarom ik een haarspeldje in mijn haar [-edit- ik had toen nog heel lang haar] draag. Sommige mensen weten nog niet waarom ik na 6 jaar gitaarspelen niet meer the man ben, en ik wordt wel eens uitgelachen als ik mijn evenwicht verlies op een moment dat je dat van een normaal mens niet zou verwachten.

Ik voel de drang om mijn verhaal eens goed uit te tiepen. Voor geïntresseerden en om te laten zien aan mensen die er naar vragen, zodat ik het niet tig keer hoef te vertellen. (2010 realiteitsbreak: Dat sloeg vooral op de mensen van dat vriendenforum.)

Zaterdag 19 Mei, 3 uur 's middags ofzo stond ik vrolijk te relaxen onder de douche. Opeens kreeg ik spontaan een vreselijk gevoel in mijn hoofd. Moeilijk te omschrijven; het voelde niet als hoofdpijn. Ik voelde het vooral aan mijn ogen (?), ik denk dat het gevoel van keihard in je ogen duwen het meest vergelijkbaar is. Ik dacht meteen "Oh mijn god! Ik heb een hersenbloeding! Het duurt niet lang meer voor ik out ga! :o " Ik heb gelukkig de eigenschap om dingen die lichamelijk fout gaan te herkennen, toen ik op mijn 10e met een blinde darm ontsteking in het ziekenhuis lag, had ik de diagnose ook al van te voren gesteld. In een paar seconden gingen er ontiegelijk veel dingen door mijn hoofd. Ik wist het zeker, maar ik kon het niet geloven. Ik zocht snel naar andere verklaringen en de (on)mogelijkheid dat op deze leeftijd zoiets gebeurt... en toen merkte ik de volgende symptomen: mijn gehoor veranderde en het watergekletter van de douche klonk opeens heel irriëel. Ik dacht dat ik maar droomde, en ik accepteerde dit niet. Maar de pijn in mijn hoofd werd steeds erger, zo'n erge pijn kan je zelfs niet in een droom waarnemen. Als een soort auto-defense systeem moest ik maken dat ik beneden kwam, waar hopelijk mijn vader zat.

Ik draaide de douche uit (netjes hè?), maar ik was zo misselijk en 'bestuurloos' dat ik me echt niet kon afdrogen. Bewust van het feit dat ik naakt was deed ik (terwijl ik nat was) een broek en t-shirt aan en strompelde naar beneden. Mijn perceptie was heel raar; heel ver weg. Beneden zat niemand. De tuindeur was open, en ik had het steenkoud. Ik viel neer op de bank en kon niet meer opstaan. Denken denken denken... hoe redde ik mezelf hieruit? Ik keek naar de tuindeur en hoopte dat mijn vader ergens buiten was. Mijn broer was weg en mijn moeder was ver weg. Ik besloot mijn vader te roepen. Ik stuurde het commando om "pappa!" te roepen naar mijn spraakcentrum, en op dat moment merkte dt ik niet alleen mijn gehoor en motoriek aangetast waren, maar ook mijn spraakvermogen. "Bubba! Bubba!" riep ik. Mijn vader kwam binnen, zag mij gek op de bank hangen en belde meteen de dokter. Ik had het gevoel dat mijn hoofd binnenstebuiten keerde en kotste overal om me heen. Toen ik was uitgekotst had ik het zoo verschrikkelijk koud, en ik zag mijn broertje (11) bij de tuindeur staan. Ik wilde dat hij de deur dicht deed. Ik wees naar de deur, maar op dat moment kon ik even geen samenhangende zin zeggen, en hij begreep me niet. Ik werd zo kwaad in mezelf, maar hij schrok zich natuurlijk de tering.
Toen arriveerde de dokter (dat was snel d:)b ). Ik móest hem zeggen wat er aan de hand was, dus ik oefende een paar keer in mijn hoofd. Toen wees ik naar mijn hoofd en zei "Help me, hersenbloeding!. Daarna verloor ik mijn bewustzijn...

Het volgende stukje heb ik niet bewust meegemaakt, en kan ik dus niet uit eigen ervaring vertellen. De dokter bestelde een ambulance en we scheurden naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, waar ik in een MRI scanner gezet werd. Normaliter wordt iemand van mijn leeftijd die zo flipt eerst getest op gebruik van allerlei drugs of inname van giftige stoffen, en dat duurt al snel een halve dag oid. Had ik de dokter niets verteld, dan was ik hier nu misschien niet geweest.

De MRI gaf aan dat er inderdaad een hersenbloeding aan de gang was, in de kleine hersenen (motoriek). Omdat men in dit ziekenhuis alleen amandelen kan knippen, moest ik snel naar het AZG (tegenwoordig UMCG). Gelukkig was er een ambulance vrij, en we scheurden naar Groningen.

In Groningen werden de MRI-foto's bekeken. Omdat er zoveel bloed in de weg zat, was niet zichtbaar hoe en waarom ik een bloeding had, en waar precies. Door de druk van het bloed raakten steeds meer hersenen bekneld, waardoor hersencellen op verschillende plaatsen afstierven. Die druk moest van mijn hoofd af. Even wachten tot er een Operatie Kamer vrij was, en toen konden ze me 'opereren'. Naja opereren... ze scheerden een stuk van mijn haar weg, boorden een gat in mijn schedel en propten een drain naarbinnen. Hup, naar de Intensive Care! Het was inmiddels 8 uur 's avonds geweest, en ik ben al een flinke tijd buiten bewustzijn...

Op de IC wordt ik op een gegevenmoment wakker. Het is echt onbeschrijvelijk hoe irriëel de situatie was! Ik kon niks, alles leek nep, ik had vier infusen in mijn armen waarvan één gewoon vlakbij mijn hart uitmondde, twee sondes, één via mijn neus in mijn maag om maagzuur weg te zuigen en één in mijn penis om urine weg te zuigen. Ja lach maar, denk je dat je in zo'n situatie kan pissen? En de drain in mijn kop dus. Ik keek naar het plafont. Opeens zag ik de hoofden van mijn ouders. Mijn moeder (die het nieuws inmiddels gehoord had) was door mijn opa helemaal hierheen gereden (3 uur).

Toen viel ik in slaap, en ik droomde geweldig. In mijn droom kon ik lopen, praten, alles! Mijn dromen waren echt nog realistischer dan de werkelijkheid! Je kan het niet vergelijken met een normale droom. Ik kwam mijn oom (die in het echt is overleden) tegen en ik was vet blij. Ik werd steeds jonger en was weer in het oude huis, ik beleefte geweldige dingen met mijn vader... zucht. Ik weet, omdat ik er nu nog ben, dat het dromen waren. Maar als ik daar in de IC was overleden, dan was ik er van overtuigd geweest dat de dromen echt waren. Misschien kan je je nu een beetje voorstellen waarom ik denk dat er niets is na de dood. De verhalen dat je overleden dierbaren weer tegenkomt zijn waar in zoverre, dat je ze niet echt tegenkomt maar dat je gewoon van ze droomt, vlak voor je dood. Want je kan heel veel dromen in zeer korte tijd.

Elke keer werd ik weer uit 'mijn' realiteit gescheurd en in de echte realiteit gezet. Ik snapte er steeds niks van. Wat hebben ze met me gedaan waardoor ik niets meer kon? De echte realiteit was voor mij als een verdoemde droom die steeds terugkwam. Ik had het steeds heel heet of ijskoud, nooit prettig. De volgende dag kwamen mijn ouders 's middags weer langs. Ik was helemaal boos en verdrietig dat ze me maanden alleen hadden gelaten. (Het was maar een halve dag, mijn tijdsbesef was compleet anders) Ik kon met mijn ouders praten met een zachte, langzame, hoge monotone stem. Mijn ouders gingen weer weg.

Na heeel lang op m'n rug liggen werd ik echt gek. Ik wilde op mijn buik gaan liggen. Worstelen en worstelen en uiteindelijk lag ik op mijn buik. Ik hoorde opeens allemaal zustertjes op me afrennen, paniekerig enzo. Haha, ik kan me nu wel voorstellen dat het eng is om je, met al die slangetjes in je lichaam met kostbare apparatuur (er stond een hele kast vol apparatuur en computers achter me waar ik op aangesloten was) om te draaien. Maar voor mij was het allemaal toch nep.

Op een gegeven moment kwamen mijn ouders een keer met mijn broer en broertje. Ik was flink prikkelig, want van licht wordt je GEK! En op de IC is het àltijd licht. En van geluid wordt je nog gekker, maar je hoort allemaal apparatuur zoemen en piepen :( Laat me toch lekker dood zijn! Dacht ik. Na pogingen tot communicatie (ik weet echt niet meer of ik zinnige dingen heb gezegt, waar we het over hadden etc.) kwam naast mij weer het slijm-afzuig-geluid. Er lag iemand naast mij (niet dat ik naast me kon kijken ofzo, alleen recht omhoog) die eens in de zoveel tijd slijm-afzuig-geluid produceerde. Mijn arm (met twee infusen erin) ging omhoog... ik stak mijn middelvinger op. (Ik wou dat ik daar een foto van had.)

Na tien dagen Intensive Care (die voor mij echt wel 10 maanden leken) was mijn toestand niet kritiek meer; ik mocht naar de afdeling. Ik wou heeeel graag alleen op een kamer, en ik had geluk.
Het was nog steeds allemaal erg nep voor mij. Iedereen die ik zag keek neutraal of overdreven vrolijk, niemand leek verdrietig. Best logisch, want als ik vanuit hun ogen kijk kan ik me wel voorstellen dat als je op ziekenbezoek komt of gewoon in het ziekenhuis werkt dat je je even normaal wilt gedragen. Toen kwam dus op een gegeven moment een erg goeie vriend langs. Herinneringen borrelden op (Ik kon trouwens wel weer praten. Welliswaar heel langzaam en monotoon, maar het ging. Ik kon ook mijn hoofd optillen, om me heen kijken en mijn armen 'goed' bewegen.) en ik was steeds aan het lachen.
Toen moest ik huilen. Hij ging ook huilen en legde zijn hoofd op het bed, en dàt was de eerste keer dat ik verdriet zag! Verdriet om mijn situatie! Op dàt moment, ongeveer 14 dagen na de bloeding, realiseerde ik me voor het eerst dat het allemaal werkelijk was gebeurt en dat het geen droom was. De andere wereld was juist een droom!
Die avond dacht ik ontzettend veel na, en ik snapte precies wat er gebeurd was.


Posted on Sat 15 February 2003, 20:06

Ik zat alleen op mijn kamertje en ik leed aan slapeloosheid. Mijn moeder had aan het voeteneind van mijn bed een foto van mij gehangen met wat gegevens, zodat men kom zien 'wat ik was' voordat ik hier er zo bij lag. Ik ontdekte dat ik dichtbij niet meer scherp kon zien en dat ik scheel keek. Ik kon (hoofdeind van bed omhoog) bijelkaar een uurtje per dag TV kijken ofzo, en de rest van de dag dacht ik na. Ik vervloekte God, maar bedacht me dat ik daar niets mee heb, vervloekte mezelf, en werd verdrietig. Elke dag.

Mijn ma nam op verzoek een CD mee van mij waar ik ooit muziek op had gebrand die ik zelf had gemaakt. Een meid die afentoe kwam praten (dat was haar werk, praten) regelde een radio met CD speler voor me. Die avond luisterde ik mijn muziek, en ik moest gewoon huilen. Zelfs om de kutliedjes. Het is echt raar om wanneer je helemaal kapot bent te horen dat je vroeger tot zoiets in staat was. Ik was er nogal van onder de indruk, en ik dacht aan alles wat ik kon. De stomste dingen waar je normaal niet aan denkt; lopen, fietsen, springen. Op zo'n moment realiseer je je hoe knap het is dat je dat gewoon moeiteloos kan. Ik denk dat dit ongeveer het moment was dat ik besloot om te streven naar 100% revalidatie.

Er kwam niet zo veel hersenvocht meer door de drain die nog steeds in mijn schedel zat. Daarom mocht ie bij wijze van test dicht. De drain bleef zitten, maar het 'kraantje' werd dichtgedraaid.

Omdat de neurochirurgen nog steeds niet wisten waarom ik eigenlijk een hersenbloeding had gekregen, en wat voor een 'soort' bloeding precies, moest ik weer een MRI scan ondergaan. Een zuster kwam me ophalen en rolde zo met mijn bed door het ziekenhuis naar de MRI afdeling. Ze vertelde nog dat die filter die aan het drain vastzit wel enkele duizenden guldens kostte (als ik het goed verstond) en dat deze beslist niet op de kop terecht mocht komen. Dan was het filter namelijk kapot (vloeistoffen doorelkaar oid) en dit mengsel mocht beslist niet in je hoofd terecht komen.

Bij de MRI moesten ze me gewoon heel onhandig met 4 mensen ofzo op een ander bed tillen. Echt lastig, als je zelf niet in staat bent op een ander bed te kruipen! Een 1 of andere enge vrouw duwde me in het apparaat, en liet daarbij de drainfilter vallen! $#!@! Doos! GELUKKIG had men hem net bij wijze van test dichtgedraait, anders kwam alle troep weer terug in mijn hoofd!

Half uur stilliggen in zo'n tunnel. Je hoort wel eens dat mensen in zo'n apparaat compleet gek worden en eruit moeten. Dit snap ik echt niet, je weet toch dat het voor je eigen bestwil is? Tijdens deze MRI-scan luisterde ik de halve CD van Rammstein - Mutter.

Terug in mijn kamer moest òf het filter vervangen worden òf de drain eruit. Men besloot om de drain er uit te halen. Ik kon voor het eerst voorzichtig m'n hand op mijn eigen hoofd leggen. Verbandje erop, en ik viel in slaap. Toen ik wakker werd waren mijn hoofd en kussen kletsnat! Er was allemaal hersenvocht uit mijn hoofd gekomen. Ook een once in a lifetime ervaring om in een plas van je eigen hersenvocht te liggen :) Het was niet zoals water, het was gewoon zachter. Als een soort stroop, maar dan zo dun als water.

Op het belletje drukken om zuster te laten komen. "Ehh... volgens mij is mijn hoofd niet goed dicht." (Ik had het al 4 keer eerder gezegt, maar je wordt NOOIT gelooft ookal heb je ALTIJD gelijk.)
Ze schrok een beetje, en samen met een andere zuster verbonden ze mijn hele hoofd, je weet wel zo als een muts van verband. Er kwamen steeds meer, op een gegeven moment stonden er 4 zusters aan mijn bed. Iemand zei "Jij hebt ook geluk zeg, vier dames aan je bed!"

Een paar dagen later moest ik toch echt bij een paar anderen gaan liggen, omdat 'mijn' kamertje gebruikt moest worden voor een stel zieke babies. Nog steeds slecht tegen licht en geluid kunnend was dit echt een ramp! Op 'mijn' kamer had ik altijd de gordijnen dicht, en hier in de grote kamer waren gewoon vette ramen en lawaai! (Het was waarschijnlijk gewoon rustig maar voor mij was het lawaai.) Achteraf denk ik dat het erg goed was voor me, om weer te wennen aan de realiteit. Ik vroeg wel steeds iedereen om het gordijn om mijn bed dicht te doen, want dan was het in ieder geval niet zo druk in mijn gezichtsveld.

Ik mocht nu weer warm eten als in geprakte aardappelzooi enzo. Maar ik moest het 's middags eten en ik had nooit zin. Ik at echt bijna niet. Mijn ouders voerden me meestal (ja mijn lichaam was nog steeds een motorisch wrak). De keer dat de logopediste erbij was (ik verslikte me in vanalles) notabene kotste ik meteen na het eten alles weer uit. Ik was heel relaxed aan het kotsen. Alsof mijn maag zei "Dit wil ik niet" en ik gehoorzaamde. Toen zei mijn maag "Ik wil een saucijzenbroodje". Ik vroeg mijn pa er een te halen, en die at ik 5 minuten later smakelijk op. :) Dit is een vreemd psychologisch element wat me nog jaren achtervolgt heeft.

Afentoe kwam een vriend langs. Ik hoorde dat veel klasgenoten langs wilden komen, maar die wilde ik niet zien (en dat heb ik nog lang volgehouden) omdat ik niet op deze manier gezien wilde worden. Alleen elementaire vrienden mochten langskomen. Toen kwam M. Hij had een vet grote kaart bij zich helemaal vol geschreven, superlief! Ik kon niet goed lezen dus hij las hem voor. Ik zal wel weer tranen in mijn ogen hebben gekregen. Ik kreeg trouwens vet veel kaarten, onder anderen ook een hele grote van mijn klas met een woordje van alle leerlingen. Prachtig! Mocht ooit een bekende van je met zo'n soort situatie in het ziekenhuis liggen en je wilt een kaartje sturen, zet er dan een vet verhaal op! De voorkant van de kaartjes boeien dan echt niet. En als er dan alleen opstaat "groetjes van X Y en Z" ben je erg teleurgesteld. Kan er ook niets aan doen, zo ervaarde ik het.

Weer wat dagen later kwam een fysiotherapuit langs. Ik moest ongeveer voor het eerst compleet rechtop op de rand van mijn bed zitten, en dat was zo raar! Alsof je zwaartepunt vanuit je hoofd naar je tenen zakt en je flauw gaat vallen. De volgende dag zette hij me in een rolstoel en we gingen naar een zaaltje. Ik kon niet staan, dan flikkerde ik om. Maar ik kon (met hulp) wel op mijn knieën staan zeg maar. Dan ging hij me steeds duwen en moest ik proberen niet om te vallen. Dat ging steeds beter. Op de afdeling kon ik alweer beter met mijn armen overweg om zelf een zak hamka's te pakken en op te eten. :P
Het overeind komen lukte steeds beter, nu ook op eigen kracht, en mijn ouders namen me afentoe mee op 'n rolstoel door het ziekenhuis heen. Tijdens één zo'n trip zag ik een man met exact hetzelfde lange haar als mij lopen. We kenden mekaar niet ofzo, maar hij zei "Hey, het komt allemaal goed hè!" Toen had ik weer vijf minuten zo'n grijns op mijn gezicht. Realiserende dat ik best dood had kunnen zijn dacht ik "Inderdaad... ik bèn nog niet dood, en het kòmt allemaal goed.. muhaha :P"

De MRI-fotos waren binnen en besproken. Allemaal theoriëen over wat er gebeurt zou kunnen zijn, en bijbehorende operaties die dan nog zouden moeten gebeuren werden genoemd. Maar door nog teveel bloed in mijn hoofd waren de foto's niet duidelijk genoeg. Ik moest een vatenonderzoek ondergaan.

Bij een vatenonderzoek gaan ze via een slagader ik in je lies met een katheter door je vaten naar je hersenen, en daar spuiten ze dan een contrastvloestof in terwijl ze je hoofd filmen met röntgenstralen, zodat je een filmpje krijgt van stroming door de bloedvaten in je hersenen (zoals je misschien wel eens op discovery hebt gezien), en de daarbij weglekkende vloeistof enzo zodat precies de vorm en fouten van het bloedingsgebied gezien kan worden.

Narcose was dus niet nodig, maar ik vond het wel eng. Daarom nam ik een walkman mee voor afleidende muziek. Toen ik daar kwam vertelden ze me heel leuk dat ik hem niet mocht gebruiken omdat de oordopjes in de weg zouden zitten op de röntgenfilm. Ik wenste ze nog succes met mij. Ze sneden mijn lies open, stopten er een hele lange katheter in en er ging een röntgencamera over me heen zodat ze konden zien of de katheter wel de goede kant opging enzo... Aparte ervaring. Ze zijn gewoon IN je bezig en je kan gewoon met ze praten! Op een gegeven moment ging de kontraststof door mijn hoofd. Opeens deed mijn linkeroor het even niet meer dus ik zei "ehm.. mijn linkeroor is opeens doof." Zij: "Ja, dat hoort zo" (in kontrastvloeistof die tijdelijk je bloed vervangt zit geen zuurstof oid)

Slang er weer uit, mijn oor deed het weer, en een gast keihard met een verbandje mijn lies dichtduwen. Hij moest het minimaal 10 minuten dichthouden, want als het openging had ik een bloeding die tegen het plafont aanspoot, zei hij. Een kwartier later kon ik gaan (dwz opgehaald worden, ik kon niet opeens lopen ofzo :P). Hij zei nog wel dat ik 7 uur lang niet mocht hoesten of lachen, want het vat in mijn lies moest dichtgaan, anders kreeg ik alsnog bloed op het plafont.

Met de kennis dat je niet mag lachen is echt ALLES lollig. Elk geluidje, elke opmerking. Terwijl de zuster me terugreed moest ik gniffelen om alles, en ik probeerde het zo in te houden zonder teveel druk op mijn lies te zetten.

Nog een poosje ziekenhuis vol fysiotherapie logopedie, en andere pedieën, en na in totaal een maand ziekenhuis denk ik mocht ik naar huis! Liggend achter in de auto, zitten was echt als rennen voor mij. Een zonnebril was niet voldoende om het felle licht tegen te houden, dus hield ik de hele weg een kussen op mijn hoofd.


Posted on Wed 26 March 2003, 18:03

Ik was thuis! Geweldig :D Er kwam een bed van thuishulp in de woonkamer te staan waar ik kon pitten. Ja ik leef in een huis met trappen, mijn slaapkamer is op de eerste verdieping, en als boneless chicken zijnde kon ik niet die trap steeds omhoog.
Er kwam ook een rolstoel voor mij, en een rollator (da's zo'n ding met wieltjes waar oma's altijd mee rondlopen en waar je je flink voor kan schamen als je daar als 17 jarige mee rond mag lopen).
Ik wilde beslist niet buitenkomen met die rollator, en eigenlijk ook niet met de rolstoel. Ik was deze boneless chicken niet, ik wilde niet dat iemand mij zo zag. Telkens als mijn moeder zei "Die en die wil graag langskomen, vind je dat goed?" zei ik "Nee!". Alleen goede vrienden die ik al heel lang kende mochten langskomen. (een stuk of 3 op dat moment ;P)
Mijn vader nam mij en de rolstoel bijna elke dag mee ergens heen, een bos ofzo. Omdat ik van hem in de buitenlucht moest, maar ik weigerde door de wijk te mongolen (werkwoord). Hij duwde mij dan in een rolstoel op verlaten weggetjes waar amper mensen kwamen. Naarmate dagen voorbij gingen werd ik ook weer sterker, en toen gebeurde iets geniaals; we wisselden om. Mijn benen hadden de kracht om te lopen, maar mijn lichaam zou meteen omvallen. Mijn vader ging in de rolstoel zitten en ik ging hem duwen! Zo had ik houvast en kon ik lopen. Ik ben benieuwd wat de oude mensen dachten die langsfietsten toen we een keer omwisselden.

Ik verplaatste me toen binnenshuis een beetje met de rollator als mijn ouders keken, maar gewoon kruipend en overal tegenaan steunend als ik alleen was. Op een gegeven moment kon ik gewoon de trap op met hulp van mijn moeder, en later zelfs alleen mits ik een groot beroep deed op de trapleuning. Ik herinner me dat mijn moeder alles veel enger vond dan ik, dus 'stiekem' alleen de trap op en af deed ik in het begin slechts wanneer mijn moeder er niet was. Op een gegeven moment was het 'acceptabel' dat ik weer gewoon op mijn eigen kamer ging slapen. Dit voelde echt zo goed! Weer een beetje minder gehandicapt voelde ik me. Als een aap overal aan hangend kon ik me door het hele huis bewegen. Het grootste obstakel was mijn beschermende moeder, die dit liever niet had. Maar beter een te beschermende moeder dan een te weinig beschermende moeder hè!

Eten ging slecht, en steeds slechter. Ik kotste alles wat ik binnenkreeg er weer uit. Op een gegeven moment kon ik niet meer slapen van de honger. Om 10 uur 's avonds probeerde ik een boterham met jam te eten, en daar deed ik dan een uur over. Daarna kotste ik hem weer uit. Zo ging het elke avond.
Met eierkoeken en een bak om in te kotsen naast mijn bed kon ik de nachten doorkomen. Toen vertelde de diëthiste dat ik perse mijn calorieën binnen moest krijgen. Niet met goed voedsel? Dan maar met ongezond voedsel. Ik moest taart gaan eten. Vreemdgenoeg gingen elke middag die 1 of 2 mokkapuntjes er wel in. Het lijkt allemaal een overdreven verwende lekker vs. niet-lekker zeurgebeuren van een klein kind, maar dat was het echt niet. Ik merkte het ook al toen in het ziekenhuis, de maaltijd kotste ik uit en het sausijsenbroodje kon ik eten. Ik weet niet waarom mijn maag zo overdreven selectief was geworden. Na dagen ging het eten steeds beter, dat ik zelfs met gewoon warm avondeten mee kon eten. Alles wat ik 's morgens at kotste ik trouwens wel gewoon uit. Eten in de ochtend ging absoluut niet, maar hoe later op de dag hoe beter het ging. Alleen niet goed genoeg.
Ik kon ook nog steeds niet slapen, en daar werd ik wel gek van. Ik kreeg slaappillen, maar ze hielpen niet. Steeds sterkere, maar ze hielpen niet. Na weken moest ik van de neuroloog maar stoppen met alle medicijnen, en verrek, weer een week later sliep ik een nacht. Ik had ongeveer een maand geteerd op zo nu en dan 5 minuutjes slaap.

In deze periode ging ik ook (met de auto gebracht) naar revalidatietherapie. De revalidatiearts wou me hebben bij Ergotherapie, Caesar/fysiotherapie, Logopedie en een maatschappelijk werkster. Dat laatste wou ik niet, maar de arts stond er op. Bijna ruzie, hij won.

Caesar-Fysio was ik heel blij mee. Ze leerde mijn balans en coordinatie weer te functioneren. Als je het nut ergens van in ziet werkt het veel beter. Ergotherapie (handen gebruiken en huishoudelijke taken op een eventueel aangepaste manier leren doen) vond ik vreselijk. Ik ben schijteigenwijs en wil alles op mijn manier doen, maar daar kan je blijkbaar niet mee aankomen bij therapieën. Door alle dingen met aanpassingen te weigeren en alles op de normale manier te willen doen moest ik al snel met de revalidatiearts praten die meerdere malen zei dat ik te streng was voor mezelf (en te eigenwijs). Ja fuck you wie bepaalt dat? Ik ging voor de 100%, donder op met hulpmiddelen. Ik ben ook links en blij dat ik nooit met links heb leren muizen waardoor ik bij elke computer ter wereld zou moeten huilen. Logopedie (leren praten) vond ik ook vreselijk. Ja ik praatte niet goed, langzaam monotoon zacht en onduidelijk. Als ze met een hand op mijn buik ademhalingsoefeningen met me deed werd ik helemaal gek. Donder op met je ademhaling. Ik blaas 4 ballonnen op met één adem. Het is de mimiek van mijn mond en tong die niet willen meewerken. Ik werd er boos van. Ergo conclusio: Logopedie werkte ook niet voor mij.

De maatschappelijk werkster was aardig, maar ik ging er ook met tegenzin heen. Ik wilde alles zelf verwerken en wat de fuck kan iemand anders er aan veranderen? Ik zat daar een uur, ze kreeg het voorelkaar me te laten janken en ik haatte mezelf nog meer. Ik deed net alsof het een hele opluchting was, want de inmiddels pizzige revalidatiearts overwoog om me in een revalidatiekliniek te stoppen als ik niet mee ging werken! WTF!

Uit verdriet en nu vooral ook uit woedde wilde ik voor mezelf bewijzen dat ik nog 'capabel' was, want zo voelde ik me alleen als er niemand bij was. Ik begon een website (RED' s Place) en het resultaat was acceptabel, maar niet voldoende om mij acceptabel te voelen. (2010 realiteitsbreak: Ja ik weet, de site is vet lelijk en ik toen ook. :P) Ik ging een spel maken met Game Maker 4 voor de Game Maker Competition 2001. Met SuperSnake won ik de 1e plaats, en zo sloeg ik met een glimlachje mijn knokkels tegen de muren kapot van woede omdat de revalidatiearts en bepaalde kenissen van mijn ouders serieus overwogen mij in een revalidatiekliniek te stoppen! (Mijn moeder was of leek loyaler aan haar vriendinnen en mijn arts dan aan mij. Ben je ouder (als in: vader/moeder) in een dergelijke situatie, houd zo'n mening dan altijd voor jezelf want dat is not done!) Alles wat ik in die periode gemaakt en bereikt had, zou immers niet bestaan hebben.

Begin deze periode werd ook een uitgebreide 2 dagen durende intelligentietest uitgevoerd om te kijken of ik nog schoolwaardig was op het niveau dat ik vroeger deed. Uit de test kwam een IQ waar ik wel tevreden mee was. Duidelijk naar voren kwam dat mijn intelligentie nog zeker HAVO-waardig was maar dat mijn denk-snelheid merkbaar schade had opgelopen. Ik kwam wel tot alle concluzies, maar het kostte meer tijd. (2010 realiteitsbreak: Dat is weer helemaal goedgekomen. :))

Ik ging een keer stiekem proberen te fietsen op de fiets van mijn broertje. Mijn vader moedigde dit later aan en hielp me zelfs. Weken later dacht de revalidatietherapie met een primeur te komen toen ze mij gingen leren fietsen, op een volwassen fiets met zijwieltjes door de stad waarin ik iedereen kende. Wat een fucking hoerenkots afgang. Maar ik deed maar netjes wat gevraagt werd anders kwam ik door die slet nog in een revalidatiekliniek. (2010 realiteitsbreak: Ik was thuiswonend en minderjarig; mijn lot in andermans handen.) Fietsen ging steeds beter. Ik ging een paar keer een flinke tocht met mijn pa fietsen. (Ik kan inmiddels weer met losse handen en met mijn handen gekruist aan het stuur enzo)
Vriendencheck: Die zomer (2001) ging ik naar een concert in de stad, dat was mijn eerste out in public ervaring. Of moet ik zeggen 'openbaring'? Naja, veel bekenden waren aangenaam verrast en een aantal bekenden deden alsof ze me niet zagen. Wisten zeker niet hoe ze er mee om moesten gaan.

Nu skip ik even door naar herfst/winter 2001. Toen ging ik weer naar school. Naja, min of meer. Dik gesprek met de Afdelingsleidster. Met de verklaring van de psycholoog onder mijn arm dat mijn algehele denksnelheid vertraagt is (nog steeds trouwens, wellicht iets minder maar wel above usual, probably for ever) (2010 realiteitsbreak: Niet forever dus. Leuk om terug te lezen.) kreeg ik in ieder geval voor elk tentamen meer tijd. Niet dat ik meteen tentamens had, maar de afspraak was er zeg maar. Zo brak en slecht als mijn conditie was kon ik maar 2 lessen per dag volgen. We kwamen tot het geniale idee om alle leraren duidelijk te maken dat ik zelf mijn uren koos en dus niet opgeschreven diende te worden als ik er niet was.

Omdat mijn H4 rapport begin 2001 zo goed was, mocht ik ondanks de gemiste maanden H4 toch in H5 beginnen. Ik ging altijd veel met mensen uit hogere klassen om. Deze personen waren inmiddels allemaal van school af. Ik weet niet eens meer wie er allemaal in H5 zaten, maar in ieder geval wel een hoop bekenden van mijn oude klas. Ik ging echter zulke korte dagen naar school dat ik het allemaal niet precies meer weet. Ik communiceerde slechts met een paar oude bekenden. Verder voelde ik me vet eenzaam. Ik wilde ook met niemand praten enzo. Mijn stem was wel wat beter, maar ik wilde niet alleen niet praten, ik durfte het ook nog eens niet. Ik voelde me een kapotte circusattractie. Dat ik met niemand sprak moet ongetwijfeld een rare indruk op mensen hebben gemaakt. Maar eigenlijk denk ik dat ik er redelijk normaal uitzag, op mijn schele pos ogen en stukje kort haar (waar ik inmiddels dat fucking haarspeldje draag. Toen ze in mijn schedel gingen boren hebben ze wat haar weg moeten scheren. En dat is niet meteen zo lang als de rest.) na. (2010 realiteitsbreak: Waarom de fuck ik wachtte tot dat stuk afgeschoren haar weer net zo lang was als de rest voordat ik al mijn haren eraf knipte is me ook een raadsel. Naja, eigenlijk niet. Je verliest zoveel dat je irrealistisch krampachtig aan alles van je oude imago vasthoudt.) Ik weet het niet. Vertel het me eens.

"Welke vakken ga je doen?" vroeg de Afdelingsleidster. "Alles. Ik kan het wel" zei eigenwijze Redsandro. Maar bij iedere wiskunde- of natuurkunde les snapte ik echt geen fuck van de stof. "Je kan een selectie maken van vakken die je dit jaar gaat doen, en ik weet zeker dat de schoolinspectie toestemming zal geven dat je in jou geval de rest volgend jaar mag doen!" zei ze. "Nee ik doe alles wel dit jaar" zei eigenwijze Redsandro. En weer niets van alle b-stof snappen. Toen ging ik halverwege zelf naar haar toe. "Je hebt gelijk, dit is onmogelijk voor mij. Kan ik dit jaar de A-vakken afronden en volgend jaar de B-vakken doen?" En zo ging het. Ik mocht vorig schooljaar in 2 jaar doen, dus nu doe ik eigenlijk nog vorig jaar. Vandaar mijn 'relaxedte' rooster. Snap je? Maar zo relaxed is het niet. Je moet niet vergeten dat mijn denk-snelheid aanzienlijk is vertraagt. Vroeger deed ik een kwartier huiswerk per dag voor 12 vakken. Nu minstens 400% zoveel voor 4 vakken!

Dat jaar ging ik trouwens bijna altijd met de bus want ik kon nog niet fietsen tussen veel verkeer met mijn schele ogen en slechte balans, en ik kotste nog steeds de helft van de ochtendontbijten eruit, en ik was veelal misselijk op school. Sausijsenbroodjes kon ik gek genoeg wel eten, en dat deed ik dan ook vaak. Om van het hongergevoel af te zijn.

Ik rondde de a-vakken af. Inclusief de examens voor Nederlands en Engels. En toen ging ik, toen H5 zeg maar van school af was, nog snel even H4 doen om de maanden die ik in de H4 daarvoor gemist had in te halen om zo bij de B-vakken in het volgende (dit) jaar upto date te zijn. Toen kwam ik bij twee oude bekenden (early zitteblijvers) terecht. GELUKKIG kende ik daar mensen, en nog steeds praatte ik met niemand.

End. Zomervakantie. Oja, halverwege dat jaar stopte ook de revalidatietherapie, waardoor ik me weer een stuk beter voelde. De arts zei dat ik stronteigenwijs was en dat dat tot serieuze vergaderingen leidde, maar dat ik zeker grotendeels hersteld was vergeleken bij hoe ik binnenkwam. Ik was niet weer de oude Redsandro en zal dat ook nooit meer worden, maar wel een heeeel stuk verbeterd.
Ik zou na de zomervakantie aan mijn ogen geopereert worden omdat ik sinds de hersenbloeding scheel keek. In de laatste vakantiemaand gaat de telefoon opeens: "Ja met het AZG. Flipje is ziek en dus is er een plaatsje vrij. Wil je morgen geopereert worden?" "Ehm... Ja. Graag :zenuwachtig: " Naja mijn ogen weer verbeterd (niet 100%, maar wel aanzienlijk) en ik voelde me 3000% minder mongool. Toen ging ik weer 'volwaardig' naar school. Dat wil zeggen wel alle uren, maar wel maar voor 4 vakken. Ik heb een beetje verkeerd getiept, want er zit niet echt een steigende lijn in mijn toestand, maar toch voel ik me dit jaar 'acceptabel genoeg om me onder mensen te bevinden en te communiceren', en dat komt echt niet alleen door de oogoperatie.

Begin deel 2 havo 5 (dit jaar) was ik eindelijk zover dat ik bijna nooit meer misselijk was. Ik had relatief wel zin in school. Ik voelde me acceptabel. Toch zag ik dit schooljaar somber tegemoet. (bijna) Niemand die ik ken, iedereen jonger ipv ouder zoals veel van mijn (op dat moment) vrienden. Maar ik heb toch een aantal supermensen leren kennen, geweldig. Jammer dat niet alles ongeveer is gegaan zoals ik zou willen, want ik zou bijna zeggen dat ik het er voor over heb gehad. Misschien heb ik dat ook al wel. Het is dat ik niet weet hoe mijn leven nu zou zijn geweest als ik die hersenbloeding niet had gehad. Aan de ene kant zou ik goed kunnen gitaarspelen, en dat is/was erg belangrijk voor mij. Maar aan de andere kant zou ik een aantal mensen niet hebben leren kennen die ik wel wil kennen. Maar misschien ook wel, ergens anders van.. naja dat bedoel ik dus. Ik weet het niet.

Ik had ondertussen met uitgaan enzo veel van mijn vrienden rediscovered, veel bewondering uitgesproken gekregen over dat ik weer zover genormaliseerd was vergeleken bij de boneless chicken die ik eerst was. Maar dit goede gevoel was heel plaatselijk, alleen lichamelijk en mentaal op het gebied van waardering voor mijn functioneren. Diepere emotionele zaken waren nu alweer anderhalf jaar in coma, en ik dacht dat dingen als liefde en vreugde niet meer werkten. (2010 realiteitsbreak: En dat laatste heb ik nog steeds moeite mee.) Aan de ene kant voelde ik me goed, aan de andere kant voelde ik me echt emotioneel gelobotomiseerd. Ik was zeker van mijn standaard oppervlakkige communicatieve vaardigheden. Die durfte ik te gebruiken, en die werden ook steeds beter. Maar mijn binnenkant uitte ik niet, het duurde nòg een half jaar voordat ik pas echt met wat mensen durfte te praten over mij van binnen (hee niet zo letterlijk nemen he) Ik dacht ook dat ik nooit meer verlieft zou kunnen worden. Het was gewoon weg. Ik heb overwogen om serotonine te regelen, maar toen gebeurde er vanalles. Mensen gingen dood, ik verdrietig. Ik werd verlieft, ik vrolijk... Al zie je dat soort dingen niet aan mijn over het algemeen uitdrukkingsloze uiterlijk, ze speelden heel erg in mij. Andere zaken deden me opeens meer verdriet dan mijn eigen lichamelijke doodsangst. En daar werd ik blij van, alle diepere zaken ontwaken uit hun coma, waardoor ik me gewoon bijna volledig voel.
School ging meteen goed. Geweldig. Tegen het einde van het schooljaar gaat het eigenlijk te goed (met mij persoonlijk dan); ik val weer in mijn V4 patroon van weinig doen en te laat komen, maar dit keer met een excuusbrief van de afdelingsleidster...

Ik fietste inmiddels naar school, maar dat ging nog niet perfect, zoals je je kan voorstellen. En ik werd dan ook behoorlijk kwaad als ik een rare beweging maakte en een stel jongeren gaan dan lachen. Ik zou jou wel eens willen zien fietsen als je een fucking hersenbloeding hebt gehad en maanden in een rolstoel hebt gezeten! Laatst was er weer zo iets. Met langzaam fietsen heb ik nog steeds moeite (2010 realiteitsbreak: nog steeds..), vooral als ik een tas aan mijn stuur heb hangen. Ik doe een beetje onhandig en zo'n oude lul komt met een kutopmerking "eerste les?" Maar tegenwoordig bedenk ik me dat die arme kerel niet beter weet en antwoord ik met "Ja zo iets"

En nu ben ik een beetje uitgelult over dit onderwerp denk ik...
Ik heb nog niet alles geaccpepteerd. Dat ik bijvoorbeeld nooit meer gitaar kan spelen zoals ik vroeger deed heb ik nog steeds niet geaccepteerd. Ik kan er nog steeds boos om worden. Datzelfde geld voor de snelheid van mijn stem. Ik kan niet meer snel (2010 realiteitsbreak: maar volgens feedback van anderen blijkbaar wel normaal) praten en die dingen zullen in mijn leven ook nooit meer terug komen. Maar ongeveer halverwege dit jaar, vooral toen ik ontdekte dat veel mentale dingen toch wel werken, heb ik de hele zooi voldoende geaccepteerd om blij te zijn dat ik leef en graag verder wil leven. :D



Terug naar 2010. :) Ik herinner me dat ik nog wat interessante posts had over het emotionele aspect - wat zeker net zo klote was - maar die kan ik even niet terugvinden.

Ik was echt bang dat ik de beste periode van mijn leven verkloot had. Ik viel volledig stil buiten standaard communicatie en wist niet wat ik met dingen als verlieftheid en medeleven wanneer anderen iets ernstigs overkomt aanmoest. Dat wat het kloterigste. Je zou zeggen dat ik een kenner ben op meeleefgebied maar ik heb zoveel mogelijk uit mijn leven gehouden en heb geen idee, behalve dat vooral mijn papa echt een held is.

Mijn sociale blokkade duurde op bepaalde gebieden zeker tot mijn 22e. Rond mijn 23e vond ik het mooi geweest en moest het hoofdstuk hersenbloeding maar helemaal afgesloten zijn. De sociale en fysieke restverschijnselen zijn nu een geaccepteerd onderdeel van mijn leven. Ik verhuiste weg uit Enschede waar ik al 3 jaar studeerde, en knipte later mijn lange haar af, waar ik krampachtig aan vast hield omdat het me deed denken aan de oude (originele) mij.


FAQ:

Q: Weet men ook wat de oorzaak is geweest?
Er is niets gevonden, maar ik heb nu een gat in de kleine hersenen van ongeveer 2 kubieke centimeter. Dus ze hadden het vermoeden dat ik een medusa-afwijking had (teveel kleine bloedvaten aan één groot bloedvat op de zelfde plek) die random is geknapt en daarbij zo'n hoge druk veroorzaakte dat de kapotte vaten zichzelf dicht drukten, genazen, geen spoor achterlieten, en een operatie dus ook niet nodig meer was. Nog een paar keer per controle geweest bij de neuroloog en that's it.

Volgende: Adobe in je kont, is dat wel gezond? (Alternatieven) 05-'13 Adobe in je kont, is dat wel gezond? (Alternatieven)
Volgende: Welkom terug in de jaren '90 met Univé! 02-'13 Welkom terug in de jaren '90 met Univé!

Reacties


Door Tweakers user DjVe, zondag 24 februari 2013 09:09

Flink verhaal ;)


Door Tweakers user Zerfox, zondag 24 februari 2013 10:56

Heftig! Knap hoe je je toch zo hebt kunnen herstellen! :)
Ik weet zeker dat een merendeel van de mensen de dokter niet eens op tijd had kunnen waarschuwen...

Door Tweakers user Xessive, zondag 24 februari 2013 16:25

Allemachtig zeg. Weet eigenlijk niet goed wat ik moet zeggen over de hele gebeurtenis waardoor je leven zo op z'n kop is komen te staan.

Ik vindt het bovenstaande verhaal, ondanks de aanleiding, prettig lezen en met humor geschreven. Respect!!!

Door Tweakers user wheez50, zondag 24 februari 2013 17:05

Indrukwekkend verhaal! Met de kriebels op mijn rug gelezen. Erg goed om te horen hoe je jezelf erbovenop hebt gekregen ondanks revalidatieartsonzin :)

Door Tweakers user eXsownur, zondag 24 februari 2013 18:51

Jezus man. Ik vind überhaupt al ontzettend knap dat je met een hersenbloeding alsnog kon weten dat je ook daadwerkelijk een hersenbloeding hebt en dan ook nog eens met zo'n daadkracht revalideren. Jij hebt doorgemaakt wat een heleboel mensen niet door hoeven te maken. Niks anders dan respect!

Door Tweakers user Pinky-H9, maandag 25 februari 2013 10:22

Damn wat een verhaal.

Echt af en toe met een traantje moeten lezen maar het maakte zeker indruk!

Respect!

Door Tweakers user Deurges, maandag 25 februari 2013 13:27

Super verhaal om te lezen en heel veel respect voor je dat je het "onaangepast" durft te plaatsen..

Door Tweakers user Bijlemans, maandag 25 februari 2013 14:46

Erg indrukwekkend verhaal. Hier heb ik veel respect voor.

Door Tweakers user Hortz, maandag 25 februari 2013 18:55

Respect dat je het hier zo neerzet!
Heel indrukwekkend en mooi om te lezen hoe je er boven op bent gekomen!

Door Tweakers user Bansheeben, maandag 25 februari 2013 19:45

Wow, wat een vermogen tot zelf diagnose. En ook de enorme wilskracht om nog net het out gaan uit te stellen om de dokter te laten weten wat er scheelt. Zeer indrukwekkend verhaal en in zekere zin ook inspirationeel. Ik voelde me al gehandicapt toen ik een dag niet kon lopen door gescheurde enkelbanden...

Door Tweakers user Caponi, maandag 25 februari 2013 19:46

Herkenbaar/confronterend verhaal. Mijn vriendin heeft in mei 2012 op 27 jarige leeftijd een herseninfarct gehad a.g.v. een sinustrombose. Thuis kreeg ze opeens een hevig epileptisch insult waarbij haar ademhaling stopte en ik mond-op-mondbeademing heb toegepast. In het ziekenhuis volgde ook nog een hersenbloeding (wss door de antistolling). Ook met een aantal dagen IC en enkele dagen coma wat ze op een haartje na heeft overleefd. Daarna heeft ze nog drie weken op de afdeling neurologie gelegen en is ze vijf maanden (!) opgenomen geweest in een revalidatiekliniek. Sinds oktober zit ze in de dagbehandeling van de revalidatiekliniek, maar dat stopt binnenkort ook. Vooralsnog kan ze alleen korte afstanden met een vierpoot lopen (verder rolstoelgebonden) en doet haar rechterarm vrijwel niets. We hopen dat er nog wat meer herstel zal optreden, maar volgens de artsen heb je ongeveer een jaar om te revalideren. Alles dat na een jaar nog niet werkt, zal hoogstwaarschijnlijk nooit meer gaan werken. Het blijft afwachten, hopelijk werkt haar leeftijd nog een beetje mee.

Voor mij dus heel apart om jouw verhaal te lezen. Veel herkenbare dingen, zo lees je het niet vaak.

Door Tim, maandag 25 februari 2013 20:39

Je verhaal heeft grote indruk op mij gemaakt. De zelfspot die je gebruikt maakt het alleen maar realistischer voor mensen (zoals mij) die nooit met dergelijke situaties van doen hebben gehad.

@Caponi Veel sterkte, ik zou willen dat ik meer kon doen.

Door Tweakers user Bas., maandag 25 februari 2013 20:45

Wauw, wat een prachtige tekst heb je geschreven! Heb het helemaal gelezen. Het heeft af en toe gezorgd voor een traan in mijn ogen, maar je hebt ook op sommige momenten een glimlach bij mij tevoorschijn gehaald.

Echt diep respect kerel hoe jij hebt geknokt en wat je op "papier" hebt weten te zetten! Dit doet mij toch wel beseffen dat ik maar wat blij moet zijn dat ik gezond ben, en dat je geluk en plezier in je leven moet maken. Dat moet je toch zelf doen!

Bedankt voor je mooie tekst en ik wens je nog veel succes met het revalideren! Dat gaat je zeker lukken met die instelling.

[Reactie gewijzigd op maandag 25 februari 2013 20:48]


Door Tweakers user auto660, maandag 25 februari 2013 21:26

Wat een tekst.. even een half uurtje voor genomen. Het is wat, zo'n hersenbloeding! Hoe wist je trouwens dat het een hersenbloeding was? Net op school geleerd of uit interesses?

Door Tweakers user friggler, maandag 25 februari 2013 23:06

Zeer indrukwekkend verhaal en erg knap hoe je er mee om bent gegaan. En ik maak me al druk nu ik een aantal verstandskiezen moet laten verwijderen, terwijl er mensen zijn die veel ergere dingen meemaken, zoals jij.

Top!

[Reactie gewijzigd op maandag 25 februari 2013 23:07]


Door Tweakers user Hatsjoe, maandag 25 februari 2013 23:48

Zo, wat een verhaal.

Ik ben sprakeloos. Ik heb hier enorm veel respect voor.

Ik ken je voor de rest niet, maar je klinkt als een topgozer! En ben blij voor je dat je min of meer 100% hersteld bent!

Topper!

Door Tweakers user Redsandro, dinsdag 26 februari 2013 00:16

Hey, bedankt iedereen voor de aardige woorden. Het is al 'zo' lang geleden maar toch doet het me goed. Ik weet nog dat enkele mensen het voor elkaar kregen om nog lelijk te doen ook, maar dat had misschien met mijn leeftijd te maken. 'Kinderen' zijn gemeen. ;)

@Xessive, in dit geval is het voor mij ook al 12 jaar geleden, dus ja, je kunt alles zeggen. :) Maar mocht iemand in je kennissenkring iets dergelijks overkomen en het dus zeg maar 'vacant' is, wees dan vooral innovatief en realistisch positief. "Het komt goed, ik weet het zeker" is iets wat sommige mensen blijkbaar in het echt ook zeggen. (Vroeger dacht ik dat het iets was van hele slechte films, maar onder anderen hele lieve mensen die niet weten wat ze moeten zeggen doen het ook.) Not done. :)

@Caponi Oh jee klote. :( Wat is mei dan ook een kutmaand. Het klinkt alsof ze het moeilijker gaat hebben om ringen terug te pakken dan ik had. Want ik zie dat revalideren lomp gezegd een beetje als Sonic (Sega Megadrive?) die al zijn ringen verliest. Je moet er dan zoveel mogelijk terugpakken voordat ze uit het scherm verdwijnen.

Ik weet niet in hoeverre leeftijd (ik toen 17, zij 27), omvang van de schade e.d. een rol spelen bij de tijd dat je ringen terug kunt pakken. Zuurstofgebrek (infarct) is ook een andere vorm van hersenschade dan een bloeding. En ik wil zeker geen valse hoop geven, maar ter vergelijking: Bij mij zeiden ze drie jaar. Het eerste jaar toch wel de grootste stappen maar die andere twee jaar ook zeker belangrijke stappen gemaakt. En zelfs daarna ben ik toch echt weer een beetje beter gaan gitaarspelen en gooien met mijn 'verdoofde' arm. 3 jaar na d-day (:P) kon ik nog beter met links gooien, 5 jaar na d-day was ik weer beter met rechts. Maar ik zal nooit meer van iemand kunnen winnen met darten.

Het heeft een beetje met haar mentaliteit te maken, maar ik zou zoveel mogelijk fysieke dingen waar ze moete heeft met haar doen of haar aansporen te doen. Omliggende neuronen willen een beperkte tijd een beperkte hoeveelheid nieuwe verbindingen aangaan (AKA leren), maak daar zoveel mogelijk gebruik van!

@auto660 Hoe wist je trouwens dat het een hersenbloeding was? Stukje intuitie. Ik ben altijd heel lichaamsbewust op het paranoïde af. Ook altijd gefascineerd. Natuur- en gezondheidprofieletje (in 2001, ik weet niet of dat nog bestaat). Toen ik klein was veel L&D gespeeld. :P Ik wilde ook wel chirurg worden als ik er niet zoveel medicijnen voor hoefde te studeren. :P

[Reactie gewijzigd op dinsdag 26 februari 2013 04:08]


Door Tweakers user Patrick Koningh, dinsdag 26 februari 2013 09:28

Bas. schreef op maandag 25 februari 2013 @ 20:45:
Wauw, wat een prachtige tekst heb je geschreven! Heb het helemaal gelezen. Het heeft af en toe gezorgd voor een traan in mijn ogen, maar je hebt ook op sommige momenten een glimlach bij mij tevoorschijn gehaald.

Echt diep respect kerel hoe jij hebt geknokt en wat je op "papier" hebt weten te zetten! Dit doet mij toch wel beseffen dat ik maar wat blij moet zijn dat ik gezond ben, en dat je geluk en plezier in je leven moet maken. Dat moet je toch zelf doen!

Bedankt voor je mooie tekst en ik wens je nog veel succes met het revalideren! Dat gaat je zeker lukken met die instelling.
Beter dan bovenstaande kan ik het niet verwoorden, RESPECT!!!!

Door Tweakers user Red devil, dinsdag 26 februari 2013 09:32

luctor et emergo, daar moest ik aan denken! respect!

Door Tweakers user CedricD, dinsdag 26 februari 2013 10:43

Ik heb nog nooit zo'n lange tekst met zo veel aandacht gelezen, dat zegt genoeg.

Ik heb heel veel respect voor jou! _/-\o_

Door Tweakers user DCG909, dinsdag 26 februari 2013 10:57

WOW....
Woorden schieten mij letterlijk tekort.....
Ik denk inderdaad dat je van geluk mag spreken dat je de arts kon vertellen dat je een hersenbloeding vermoede..

@Caponi.
Veel sterkte, hopelijk gaat alles beter dan de artsen verwachten.

Door Tweakers user Skeltjers, dinsdag 26 februari 2013 12:25

CedricD schreef op dinsdag 26 februari 2013 @ 10:43:
Ik heb nog nooit zo'n lange tekst met zo veel aandacht gelezen, dat zegt genoeg.

Ik heb heel veel respect voor jou! _/-\o_
+1, wat een intrigerend en mooi verhaal. Ondanks alles wat je overkomen is ben je toch blijven vechten voor jezelf en met dit als uitkomst. Respect

Door Tweakers user Seal9, dinsdag 26 februari 2013 12:41

Zo zeg. Zeer indrukwekkend Redsandro. Ik begon te lezen en werd helemaal in je verhaal gezogen. Tijdens het lezen kreeg ik zoals menig ander tranen in mijn ogen. Wat een verhaal zeg. Pfff. Ik kan me moeilijk voorstellen wat een hel het voor je is geweest. Om niets meer te kunnen en alles opnieuw te moeten leren. Diep respect voor je doorzettings vermogen en bedankt dat je ons je verhaal wilde delen. Goed te horen dat je hebt doorgezet.

Mijn moeder heeft zelf een hersentumor gehad en bij haar is alleen haar spraak aangetast geraakt. Ze heeft daar wel erg veel moeite mee gehad omdat mensen niet aan haar zagen wat er mis was. Dat is vooral het stomme eraan. Mensen gaan er maar vanuit dat als je niet kan zien dat er iets mis is dat er dan ook niets aan je mankeert. Datzelfde is bij mijn vader dan wel weer niet het geval. Mijn vader heeft een zenuw ziekte (CIAP) die langzaam de zenuwen uitschakelen waardoor prikkels niet meer aankomen. Bij hem kan je zien dat iets hem mankeert en dan begrijpen mensen ineens van oh ja. Dat heeft mij vaak gefrustreerd, dat mensen geen respect hebben of niet verder kijken dan hun neus lang is.

Belangrijkste is wel dat je dierbaren er wel voor je zijn.

Dankje Redsandro.
_/-\o_ _/-\o_ _/-\o_

Door Tweakers user Seal9, dinsdag 26 februari 2013 12:43

@Caponi: Sterkte ermee. Steun haar met alles. Dierbaren zijn het belangrijkste in zo'n proces. Ze kan het!!!

[Reactie gewijzigd op dinsdag 26 februari 2013 12:43]


Door Tweakers user armageddon_2k1, dinsdag 26 februari 2013 14:29

Ho-ly shit... blogpost van het jaar.

Door Mike, dinsdag 26 februari 2013 14:45

Vreselijk veel respect voor datgene wat je hier ff op papier gezet hebt.
Ik heb alles gelezen en heb meerdere malen toch een traan moeten wegpinken.
Fijn om te zien dat je niet opgegeven hebt en ben blijven vechten.
Woorden schieten echt te kort, nogmaals mijn respect.

Bedankt dat je het met ons wilt delen.

Door snixel, dinsdag 26 februari 2013 16:45

Ik sluit me aan bij CedricD, nog nooit ZO aandachtig een lange tekst gelezen, maar elke minuut heeft me geboeid. Ik post normaal ook niet zo vlug, maar bij deze voel ik mij toch verplicht.
Massa's respect voor je! Echt waar!!!

Door Tweakers user Leanderable, dinsdag 26 februari 2013 20:52

Erg mooi om te lezen dat je je zo hebt kunnen herstellen! Echt respect! Je verhaal is ook boeiend om te lezen.

Bedankt!

Door Tweakers user Gilraen, dinsdag 26 februari 2013 23:57

Bedankt voor het delen van dit ontzettend indrukwekkende stukje tekst. Pff. Wat een verhaal; ik heb echt heel veel bewondering voor je. En het stukje over je 'emotionele coma' was erg herkenbaar, dat raakte me behoorlijk. Ik wens je heel veel geluk en gezondheid in de toekomst, je hebt je portie ellende wel eventjes gehad (vind en hoop ik). En dit soort dingen maken je alleen maar sterker, hoe verdrietig ze 'an sich' ook zijn! (I know, heel clichématig, maar daarom niet minder waar...) Echt, nogmaals bedankt hiervoor.

Door Tweakers user Killing_Calu, woensdag 27 februari 2013 10:16

Skeltjers schreef op dinsdag 26 februari 2013 @ 12:25:
[...]

+1, wat een intrigerend en mooi verhaal. Ondanks alles wat je overkomen is ben je toch blijven vechten voor jezelf en met dit als uitkomst. Respect
Same here, respect man! ben blij dat het veel beter met je gaat.

Door Tweakers user ralph0603, woensdag 27 februari 2013 13:03

Ik wil je graag bedanken voor deze ontzettend mooie blog die je hebt gepost. Ik herken er veel dingen in(student fysiotherapie). En door jou verhaal wat me erg raakt, vertel je hoe het uit vanuit jou positie is. Ik vind het zelf lastig om met mensen die ik behandel te praten over de bloeding. Dit is voor veel mensen pijnlijk. Knap dat je het zo hebt kunnen uitschrijven.

_/-\o_

[Reactie gewijzigd op woensdag 27 februari 2013 13:06]


Door Tweakers user Pathogen, woensdag 27 februari 2013 13:14

Zo, en toen was mijn pauze voorbij :o
Samengevat: ik ben ontroerd, vervuld met medeleven en ontzettend geboeid door je verhaal. _/-\o_

Door Tweakers user rm_a_rayman, woensdag 27 februari 2013 14:04

En dan nu, voor jullie entertainment...
Entertainment? absoluut niet.. Wie kan er om lachen dat je een hersenbloeding hebt gehad? Aangrijpend? Ja. Ik ben ook blij dat je jou verhaal hebt willen delen. Je hebt vroeger lang moeite gehad om het te accepteren, dus het delen van jou verhaal via een blog zal nu ook voor jou een mijlpaal zijn.

Door Tweakers user AntraXxX, woensdag 27 februari 2013 19:03

Wat een ontzettend indrukwekkend verhaal, wow. Bedankt dat je dit met ons wilde delen. Echt zwaar respect voor je, het ga je goed!

ps, hoe wist je gelijk dat het een hersenbloeding betrof net zoals je op je 10e wist dat je een blinde darm ontsteking had of heb je hier zelf ook geen verklaring voor?

Door Tweakers user Archdemon, woensdag 27 februari 2013 20:35

CedricD schreef op dinsdag 26 februari 2013 @ 10:43:
Ik heb nog nooit zo'n lange tekst met zo veel aandacht gelezen, dat zegt genoeg.

Ik heb heel veel respect voor jou! _/-\o_
Hier ben ik het helemaal mee eens.

Overigens vind ik het stuk van het eten en kotsen wel apart. Mocht iemand hier weten hoe dit exact zit, dan zou ik het graag horen.

Door Tweakers user Gniller, woensdag 27 februari 2013 20:45

Ik was niet van plan een verhaal van dit formaat te lezen, maar wat ben ik blij dat ik dit wel gedaan heb. Prachtig verwoord, zo "voorstelbaar" als tekst het kan maken.

Ik wou dat ik na dit verhaal te lezen nog woorden over had om te beschrijven waardoor ik er geen woorden voor heb!

[Reactie gewijzigd op woensdag 27 februari 2013 20:55]


Door J4President, woensdag 27 februari 2013 21:17

Wat een verhaal zeg! _/-\o_

Door Tweakers user FvdM, woensdag 27 februari 2013 21:44

Wow! Je post is precies wat ik op dit moment nodig heb. Gelukkig heb ik nooit zelf zo'n ingrijpende situatie meegemaakt, wel herken ik veel in je verhaal van mijn ziekenhuis periodes. De therapeuten, het verschil tussen naam- en echte kaarten, verlies en herstel van zelfcontrole, vriendenfilter, vechten voor het leven, en nog wat dingen. Ik vergeet soms waar ik vandaan kom.

Dank je wel voor het posten!

Vraag: denk je dat dit je persoonlijkheid heeft veranderd?

Door Tweakers user rookie no. 1, woensdag 27 februari 2013 22:08

Tsjonge, wat een aangrijpend en ook gelijk begrijpelijk verhaal voor iemand die het niet heeft meegemaakt! Heel bewonderenswaardig dat je ook zoiets hebt beschreven en daardoor ook terug kan kijken om te vergelijken.

Dit is het langste verhaal op tweakers.net wat ik ooit heb gelezen, maar ik wil je ervoor bedanken!!

Door Tweakers user Redsandro, donderdag 28 februari 2013 00:54

Bedankt voor de mooie reacties! :)

@rm_a_rayman Entertainment? absoluut niet..
Nouja, mensen kijken ook wel eens een dramafilm gebaseerd op een waar verhaal.. ik moet het wel een beetje positief houden he.. ;)

Je hebt vroeger lang moeite gehad om het te accepteren, dus het delen van jou verhaal via een blog zal nu ook voor jou een mijlpaal zijn.
Absoluut.

@AntraXxX ps
Zie mijn eerdere reactie @auto660. :)

@Archdemon Overigens vind ik het stuk van het eten en kotsen wel apart. Mocht iemand hier weten hoe dit exact zit, dan zou ik het graag horen.
Ja, het is vreemd. Alles wordt heel erg uitvergroot in die omstandigheden. Geur, licht, geluid, alles komt heel hard binnen. Dus ik denk dat een mild psychische afkeer (ik kan/wil nu niet warm eten) en voorkeur (ik heb honger en zin in een lekkernij) ook zwaar werden uitvergroot, en vanwege het gestimuleerd aangaan van nieuwe neurologische bindingen in de hersenen (tijdelijk vermogen om dingen opnieuw te leren) er al snel een netwerk gevormd is die deze neigingen in stand hield, ook wanneer de hersendruk die misselijkheid veroorzaakt langzaamaan weer verdween. Bedenk dan hoe een neurologisch netwerk werkt, (actief = versterken, niet actief = verzwakken), snufje Pavlov erbij misschien, en het is al snel lastig er weer van af te komen. Ik heb er nog altijd een soort van psychosomatische variant aan overgehouden. Als ik iets spannends meemaak (ook al ervaar ik het niet zo), zoals een belangrijke deadline (werk) of een weekend weg met pseudo-onbekenden (sociaal), dan kan ik soms matig tot niet eten. En de saucijzenbroodjetruuk werkt dan ook niet meer. Erg irritant.

@FvdM denk je dat dit je persoonlijkheid heeft veranderd?
Mijn persoonlijkheid is niet veranderd door de schade, zoals je soms wel ziet bij mensen die een bloeding hadden op een andere locatie in de grote hersenen. Wel zijn er wat veranderingen opgetreden zoals grote en langdurige ervaringen bij iedereen de persoonlijkheid kleuren. Tipje van de sluier: Ik ben een stuk uitgesprokener in mijn mening en overtuiging, en ben minder geneigd daarover in discussie te gaan, waardoor het wel eens lijkt alsof ik de 'mening' van een ander respecteer of er zelf geen heb. :P

[Reactie gewijzigd op donderdag 28 februari 2013 01:23]


Door Tweakers user Amanoo, donderdag 28 februari 2013 01:04

Heftig verhaal. Zelf heb ik zelden in een ziekenhuis hoeven liggen en zeker nooit om iets ernstigs (heb wel de nodige redenen om langs een psycholoog te gaan, hoewel mede dankzij mijn eigenwijsheid dat nooit veel is gebeurd), maar dat maakt het niet minder aangrijpend of mee te leven.

Door Tweakers user marty830, donderdag 28 februari 2013 02:01

Aangrijpend en eerlijk verhaal, bedankt om het te delen. Ik denk dat het ongetwijfeld voor vele anderen (en jezelf) een grote hulp kan zijn bij het plaatsen van zo'n voorval.

Door Jan-Willem, donderdag 28 februari 2013 10:15

Ik kreeg deze post via een vriendje van mij, omdat hij het een herkenbaar verhaal vond. Ik heb namelijk ook op mijn 17de levensjaar een hersenbloeding gehad. In tegenstelling tot jouw verhaal is mijn bloeding iets heftiger geweest en is de oorzaak wel gevonden.
Met iets heftiger bedoel ik dat ik gereanimeerd moest worden toen ik mijn bloeding kreeg. Ik herriner me niks van die periode, maar ik moest met spoed naar het ziekenhuis en werd geopereerd. Omdat ik te zwak was om verder te gaan, werd ik in een coma gebracht en was het de vraag of ik ooit nog wakker zou worden.
Na een maand werd ik toch nog "wakker" , terwijl de dokters mij al hadden opgegeven. Ik kon niks meer. Niet loopen, niet praten, niet eten etc. Ik was flink afgevallen en zat vol me infusen, catheters en andere dingen.
Ik had in totaal een half jaar in het ziekenhuis vertoefd en in de periode ben ik meerdere malen geopereerd, kreeg ik vijf keer een hersenvliesontsteking en had merendeels van die tijd flink koorts.
Na het ziekenhuis ging ik naar een revalidatiecentrum. Ik kon nog niks, alleen in een rolstoel zitten en een beetje praten. Maar ik kon nog steeds niet eten (wat ik zo graag deed), niet drummen (idem) en lopen. Ik heb een jaar in het revalidatiecentrum gelegen en heb daar weer leren eten, lopen en andere dingen.
Op dit moment gaat het goed met me, maar ik word nooit meer 100%. Ik heb blijvende schade en dat is, net zoals bij jou, in mijn kleine hersenen. Mijn spraak, mijn motoriek en mijn evenwicht blijven dus aangetast.
De oorzaak was een geboortefoutje, een zogenaamde AVM. Ik heb dus 17 jaar met een tijdbommetje in mijn hoofd gelopen.

Door commonnl, donderdag 28 februari 2013 14:14

Ook ik heb met volle aandacht je verhaal gelezen. Respect voor jou en de andere mensen die in een soortgelijke situatie zitten of hebben gezeten. _/-\o_

Door commonnl, donderdag 28 februari 2013 14:15

Ook ik heb met volle aandacht je verhaal gelezen. Respect voor jou en de andere mensen die in een soortgelijke situatie zitten of hebben gezeten. _/-\o_

Door Tweakers user thunderlight, donderdag 28 februari 2013 16:32

Damn wat een verhaal.

Hier kan je weinig anders op zeggen dan diep maar dan ook DIEP respect voor de manier hoe je door deze situatie heen bent gekomen

Door Tweakers user Mark81, donderdag 28 februari 2013 17:13

Allemachtig wat heb jij meegemaakt zeg...

Er is door velen al veel mooie dingen gezegd en ik kan er niks anders meer aan toevoegen
dan mijn grote respect voor jou! Dit verhaal zet mensen (waaronder ik zelf), die af en toe klagen over de pietluttige dingen in het leven even met beide benen weer aan de grond.

Bedankt dat je dit met ons wilde delen!

Respect ook voor de manier hoe je het ge- en beschreven hebt! Ik heb het hele verhaal gelezen, wat normaal erg moeilijk voor mij is, want ben snel afgeleid :)

Ik dacht net....Deze man moet een boek gaan schrijven!! :D :D
Misschien word het een kort boekje maar ja het is maar een idee.

Ik ben blij dat je bijna volledig hersteld bent! Hopelijk door veel te oefenen gaat het gitaarspelen weer een stuk beter in de toekomst. Geef niet op! maar ik denk dat dat wel goed komt met jouw sterke persoonlijkheid!

Hartelijke groeten,

Mark

Door Tweakers user SBTweaker, donderdag 28 februari 2013 17:16

Waren die dromen dan door de morfine of door de bloeding.
Knap dat je zo goed bent hersteld.

Door Tweakers user robobeat, vrijdag 01 maart 2013 12:07

Redsandro,

in één woord, respect. Dit verhaal heeft me behoorlijk aangegrepen en ik heb het woord voor woord met volle aandacht gelezen. Dit gaat je niet even in de koude kleren zitten. Ik vind het sowieso knap van je dat je zoiets durft te plaatsen, vooral als te lezen is hoe moeilijk je zelf in eerste instantie wilde communiceren met anderen, wat ik me goed voor kan stellen. En het bewijst maar weer eens wat een mens kan verdragen, bewust of onbewust, gewild of ongewild. Ik vind dat je behoorlijk trots op je zelf mag zijn, na alles wat gebeurd is. En in zo een tijd is goed te merken wie je echte vrienden zijn, die accepteren je zoals je bent. En dat is ook zeer belangrijk, vooral in zo een tijd.
Als laatste wil ik je nog veel succes wensen in je leven, met alles wat nog komen gaat, hoe makkelijk of moeilijk je het gaat krijgen. enne, je zegt: double damage bij alcohol, zie het positief: je hebt er 2x zoveel plezier van ;).

Mag ik je wel één ding vragen: hoe sta je er nu bij in het leven? Als je hem niet wilt beantwoorden, kan ik dat heel goed begrijpen en respecteer ik je daar volledig in natuurlijk.

Door nico meijers, vrijdag 01 maart 2013 12:30

ik herken heel veel .
Ik heb er een boek overgeschreven .
Geef me je adres dan zal ik het je toesturen

Door Lisa, vrijdag 01 maart 2013 13:21

Ik heb gelachen en gehuild toen ik je verhaal las (red. ik ben een vrouw, emoties niet in de hand). Erg goed geschreven, erg interessant om te lezen hoe jij dit alles hebt meegemaakt!

Door Tweakers user Zehtuka, vrijdag 01 maart 2013 13:55

Damn wat een verhaal zeg, ik ben er even stil van!

Door Tweakers user teun95, vrijdag 01 maart 2013 14:43

Wauw wat een verhaal. Zo'n zwaar iets toch nog op deze manier kunnen schijven en dan ook nog eens delen. Ik was opgelucht om aan het einde te lezen dat je toch van de meeste dingen redelijk hersteld bent. Heel veel respect en bedankt voor het delen!

Door Tweakers user AndreStarTrek, vrijdag 01 maart 2013 15:10

Super om dit een keer zo uitgediept te lezen.

Door evonck, vrijdag 01 maart 2013 15:42

Indrukwekkend! En goed geschreven, ik heb het in één ruk uitgelezen. Thnx for sharing! Veel respect en veel succes!!


Door Tweakers user Herr Roedy, zaterdag 02 maart 2013 00:03

Ik weet niet of je er veel waarde aan hecht dit te horen van een random voorbijganger op internet, maar je verhaal is inspirerend. Het laat zien hoe ver je komt door niet op te geven, altijd door te gaan en constant het beste uit jezelf te halen. Held! Ook is het zeer leerzaam om een keer het verhaal tot in detail te lezen van iemand die iets heeft waar ik tot nu toe helemaal niets van wist.

Door Brabander, zaterdag 02 maart 2013 02:34

mooie kijk op het leven en boeiende, realistische manier van vertellen...

respect !!

Jij komt er wel... succes !

Door Tweakers user AMD1800, zaterdag 02 maart 2013 11:51

Lange post maar het was het lezen zeker waard! Ik ben blij dat ik m niet gelijk heb gelezen, anders had ik mijn bachelor thesis echt niet op tijd af gekregen. Ik ben namelijk een beetje sloom. :P (Respecteer ik niet van mezelf).

Ik herken een aantal problemen wel een beetje, maar bij mij is de achterliggende oorzaak niet een hersentumor o.i.d. Maar goed, je verhaal biedt in ieder geval de inspiratie om vooral niet op te geven en mijzelf (weer) flink in te spannen om de problemen op te lossen.

Door Tweakers user Roos9, zaterdag 02 maart 2013 12:43

In één ruk diep geboeid uitgelezen. Omdat het een indrukwekkend verhaal is, en vooral omdat het zo vet geschreven is. Complimenten voor je herstel en je mooie verhaal! xx

Door Tweakers user Joosie200, zaterdag 02 maart 2013 13:15

Interessant om dit te lezen van iemand anders die hetzelfde heeft meegemaakt. Het overkwam mij net na mijn geboorte. Ik was te vroeg geboren en kreeg vrij snel daarna ook een hersenbloeding. (als pasgeborene meteen in de ambulance als de brandweer uit Zwolle richting ook het UMCG in Grunn) Scheelt dat het op die leeftijd zich aandiende, want om zoiets zoals jij op je 17e meemaakte mee te krijgen is niet niks. Ik kan mij er namelijk niets meer van herinneren, anders dan een paar flarden in het ziekenhuis + talloze afspraken bij de logopedist/revalidatiecentrum om oefeningen te doen en aangepaste schoenen te halen.

Respect dat je dit zo openhartig opgeschreven hebt! Juist op die leeftijd lijkt het mij verdomd lastig om ermee om te gaan, je hebt de wil om voor de volle 100% je oude leven weer te kunnen oppakken, maar tegelijkertijd moet je (of je het nu wilt of niet) toch de consequenties onder ogen zien. Ik weet niet beter dan dat mijn fijne motoriek al van kinds af aan niet is wat het moet zijn. Maar als je gewend bent aan een goede functionerende fijne motoriek en na zoiets heb je dat niet meer, dat lijkt me een flink pak pittiger om mee om te kunnen gaan :o Want in tegenstelling tot mij weet jij wel beter, daarom heb ik des te meer bewondering dat je dit hele verhaal kwijt wil hier. En das niet ter entertainment, want het is bloedserieus (pun intended :+) maar toch had ik na het lezen van dit stukje...
Er lag iemand naast mij (niet dat ik naast me kon kijken ofzo, alleen recht omhoog) die eens in de zoveel tijd slijm-afzuig-geluid produceerde. Mijn arm (met twee infusen erin) ging omhoog... ik stak mijn middelvinger op. (Ik wou dat ik daar een foto van had.)
rofl! _O-

Het zegt namelijk wel iets over je, hoe openhartig en toch met een zekere zelfspot je erop terug kunt kijken. Dus dank voor het delen en veel succes verder. Niks aannemen van anderen, hoe goed bedoeld ook en je eigen plan trekken: dat werkt het beste (dus die eigenwijze houding kan ik maar wat goed begrijpen) om zoiets te verwerken denk ik :)

[Reactie gewijzigd op zaterdag 02 maart 2013 13:18]


Door Tweakers user Nuclear Penguin, zaterdag 02 maart 2013 15:23

Wow, wat een verhaal zeg. Respect dat je het zo hebt opgeschreven en zo deelt, maar ook diep respect voor de manier waarop je met je revalidatie bent omgegaan.

Ik ben afgelopen zomer 3 maanden erg ziek geweest (niet zo erg als jij, maar ik voelde me toch ook best ellendig). "Op zo'n moment realiseer je je hoe knap het is dat je dat gewoon moeiteloos kan." Dit komt mij dan ook heel bekend voor (ik was duizelig, misselijk, etc.). Top dat je ondanks je situatie dan toch nog 100% er voor gaat. Ik wil je ook bedanken voor het delen van je verhaal, want bepaalde aspecten zou ik zeker kunnen gebruiken omtrent mijn ziekte.

Door Tweakers user Mavamaarten, zaterdag 02 maart 2013 16:31

Ongelofelijk veel respect man! Ik snap best dat je kwaad wordt op mensen die je uitlachen. laat ze dit maar eens lezen, dan zullen ze wel heel wat anders piepen.

Door Tweakers user tintilla, zaterdag 02 maart 2013 19:36

Ik heb zeker respect voor jouw gast.
Van niets naar iets. Top doorzetting vermogen!
En ook nog is dat jij je verhaal zo (open) verteld.

Door eymey, zondag 03 maart 2013 00:29

Wow. Eigenlijk wil ik alles opschrijven wat hierboven in de reacties ook al is geschreven :).

Respect voor je openhartigheid (met idd een flinke dosis zelfspot en uiteindelijk relativeringsvermogen) en kracht!

Heel erg bedankt voor dit verhaal.

En wat betreft dat uitlachen: Story of my life. Ik ben slechtziend en moet alles wat ik lees (van papier, op scherm, etc.) zo dichtbij mogelijk halen. Je leert er uiteindelijk mee te dealen en denkt "laat ze maar, die achterbakse mensen die niet eens eerlijk aan je durven te vragen hoe het zit" . Gelukkig kunnen de mensen die ik om me heen heb en waardeer dat wel.

Door Tweakers user Redsandro, zondag 03 maart 2013 03:28

@Jan-Willem zo klote zeg. :( Opgevende dokters, dat lijkt me iets om erg boos over te worden. Je hebt ook een behoorlijke opstapeling van pech. De (vermoedelijke) medusa-afwijking was trouwens net als een arterioveneuze malformatie een aangeboren 'tijdbom'. Ik heb me er zelf bij neergelegd "een geboortedefect in mijn hersenen, dat moest eenmaal kapot gaan", maar al die koorts en hersenvliesontstekingen die jij erbij kreeg 'waren nou ook weer niet nodig' als je begrijpt wat ik bedoel. Veel sterkte en positiviteit!! :)

@Mark81 Deze man moet een boek gaan schrijven!!
Leuk om te horen! Maar zelf houd ik niet van boeken, en niet van lezen, en ik vind het verwachten dat een groep mensen 'je' boek gaat lezen een beetje pretentieus, en dat maakt het ietwat schijnheilig als ik er zelf een ga schrijven. :P
Een niet-te-kort niet-te-lang stuk blog is veel 'vrijer'. Je kan proeven of weglopen, ik probeer niets te verkopen.
Er zijn wel een aantal boeken door anderen geschreven. Ik heb er nooit een gelezen.

@SBTweaker Waren die dromen dan door de morfine of door de bloeding.
Goede vraag.

@robobeat hoe sta je er nu bij in het leven?
Daar wil ik het niet te veel over hebben, maar vroeger leefde ik meer voor de toekomst, nu meer voor het nu. Hoewel ik daar nu (net als veel anderen overigens) erg mee worstel, omdat ik steeds maar werk werk werk en te vaak dingen afzeg wegens werk en economie en blaat, en deze situatie erg saai is vergeleken bij de laatste jaren van mijn studententijd waarin we elk semester een nieuwe groep internationale studenten kennis lieten maken met elkaars en Nederlandse cultuur.
Soms heb ik het gevoel dat ik nog recht heb op 5 jaar prime of my life tijd, ik had daar op die leeftijd zoveel mee kunnen doen, en meer moeten doen. Maar zo werkt het niet. :P
Sterkte verder met je eigen struggle, als daar nog sprake van is! :)

@meijers Geef me je adres dan zal ik het je toesturen
Dit klinkt vast heel lomp, maar je hebt geen url of tweakernaam of bron of medium opgegeven waarmee ik even kan 'onderzoeken' of ik dit interessant vindt, en ik ga niet hier mijn adresgegevens neerzetten. :)

@Joosie200 Het overkwam mij net na mijn geboorte.
Jeetje, ja dat kan ook natuurlijk. Iedereen mij vertellen hoe zeldzaam het is om een minderjarige met een bloeding mee te maken, dus mijn referentiekader was voornamelijk de andere kant (van de tijdslijn) op. Hoe ervaar je eventuele beperkingen dan? Als iemand die kleurenblind is, niet wetende dat er iets 'anders' is totdat je het merkt?

@Mavamaarten laat ze dit maar eens lezen, dan zullen ze wel heel wat anders piepen.
Nee joh, dit is allemaal aandachttrekkerij. Haters gonna hate. Dat moeten mensen die iets naars meemaken niet onderschatten, hoeveel al dan niet bewust lompe menzen er eigenlijk zijn. :P

[Reactie gewijzigd op zondag 03 maart 2013 03:29]


Door Tweakers user yeth3119, zondag 03 maart 2013 10:26

Erg interessant om te lezen, ik heb het helemaal gelezen, ik ben ook erg blij dat het nu beter met je gaat en dat je dit hier heb gepost.

Maar ik vraag me wel 1 ding af, toen je op het bank lag en gekotst had, had je vader de dokter gebeld, moet je bij zulke momenten niet de ambulance bellen (=112). Of heb ik het nou fout?

Door Tweakers user Joosie200, zondag 03 maart 2013 17:28

Redsandro schreef op zondag 03 maart 2013 @ 03:28:
@Joosie200 Het overkwam mij net na mijn geboorte.
Hoe ervaar je eventuele beperkingen dan?
Als iets waar je het maar mee te stellen hebt, je moet roeien met de riemen die je hebt. :) Zoals gezegd, ik weet niet beter dan dat mijn motoriek waardeloos is, dus ik heb nooit iets anders gekend dan wat ik van kinds af aan gewend ben zeg maar. De beperkingen zijn voor mij niets anders dan een gegeven, het is zoals het is en veranderen doe je het toch niet. Dus je hebt er maar mee te leven, maar omdat je niet anders gewend bent is dat niet moeilijk, Want dat is mijn referentiekader.

Door Tweakers user Wampa1, zondag 03 maart 2013 17:37

Echt diep respect hoe je met de hele situatie bent omgegaan. Ook de wilskracht die je had toen het voor het gebeurde is waanzinnig.

Het was een indrukwekkend stuk tekst die ik zeker de moeite waard vond goed door te lezen. Sterkte (als je dat al nodig hebt) en jij gaat er wel komen.

Door Tweakers user Uberhood, zondag 03 maart 2013 23:17

"Dit ga ik dus echt niet lezen", dit dacht ik nadat ik mijn oog snel over deze blog lied glijden. Nadat ik eenmaal was begonnen heb ik het dan ook maar afgemaakt.
Ingrijpgelijk verhaal wat ik me totaal niet kan voorstellen, echter is het wel "interessant" om te lezen. Ik ben onder de indruk met je wilskracht om door te zetten, ook in de meer moeilijkere tijden. Respect voor jou, je familie en vrienden die je hebben ondersteund tijdens je revalidatie periode.

[Reactie gewijzigd op zondag 03 maart 2013 23:18]


Door vincent, maandag 04 maart 2013 00:03

Heel mooi verhaal. Goed dat je het er zo goed vanaf hebt gebracht!
werk zelf op de IC en vindt het intrigerend te lezen hoe je het verblijf op de IC hebt
beleefd, en kan het me helemaal voorstellen hoe heftig dit moet zijn als patiënt. Dit zet je ook weer te denken hoeveel impact bepaalde dingen hebben die je in de dagelijkse routine bijna over het hoofd zou zien..

Door Patrick, maandag 04 maart 2013 12:15

Jeetje man, heftig verhaal. Ik hoop zo voor je dat je weer alles kan doen in je leven wat je wilde.

Door Tweakers user Pietervs, maandag 04 maart 2013 14:51

Indrukwekkend verhaal. Het doet me terugdenken aan een voormalig klasgenoot die minder "geluk" had dan jij en het niet overleefde.
Toch zet ik "geluk" tussen aanhalingstekens: je hebt zo te zien een enorme strijd achter de rug (waarvoor diepe bewondering), maar geeft zelf aan dat je er nog niet helemaal bent, gezien de "modbreaks" uit 2010 in je verhaal.

Ik hoop dat je in de toekomst toch (al?) je dromen waar kan maken!

Door Tweakers user J0HAN, dinsdag 05 maart 2013 12:45

Zit je gewoon even de Tweakers frontpage te lezen, kom ik opeens dit verhaal tegen....
Zo'n verhaal maakt wel even indruk zeg...

Fijn om te lezen dat het naar omstandigheden weer goed gaat met je!

Door Tweakers user Frozen, dinsdag 05 maart 2013 16:51

Hoi medetweaker.
Ik moet zeggen dat ik blij ben te lezen dat het weer redelijk goed met je gaat!
Veel geluk en succes in het leven toegewenst!
Groet,
17-jarige Wesley

Door Tweakers user SlimNewRatSkin, dinsdag 05 maart 2013 22:02

Indrukwekkend. En erg goed beschreven.

Door Wybe, woensdag 06 maart 2013 00:02

Inderdaad, machtig verhaal (ik zou het niet "goed" of "leuk" durven noemen, dat impliceert sensatie) en ik ben onder de indruk van je schrijfstijl, doorzettingsvermogen en herstel! All the best!

Door Tweakers user NoUseWhatsoever, woensdag 06 maart 2013 09:23

Indrukwekkend verhaal en een reminder dat je 'normaal zijn' niet for granted kan nemen.

Door Tweakers user MeNTaL_TO, woensdag 06 maart 2013 09:37

Indrukwekkend om dit allemaal te lezen zeg.

Door Tweakers user __1337__, woensdag 06 maart 2013 09:50

Wauw... indrukwekkend verhaal zeg. Ontzettend knap dat je er zo boven op bent gekomen! Ik heb er even geen woorden voor..

Door Tweakers user Frank__B, woensdag 06 maart 2013 19:56

Zo, dat was echt een zeer indrukwekkend verhaal! Mensen kunnen vaak niet beseffen hoe het voelt wanneer je zoiets overkomt, maar jij hebt het echt zeer scherp omschreven. Ook hoe je je voelt, toen en nu. Erg goed dat je dit geschreven hebt!

Dat moest wel een echte schok geweest zijn toen je onder de douche stond en het besefte wat er gebeurde. In ieder geval veel geluk en sterkte toegewenst!

Door Tweakers user scorpie, donderdag 07 maart 2013 09:45

Indrukwekkend verhaal om te lezen. Zelf heb ik ook wel mijn portie nare dingen gehad (als je zo'n ervaring hebt, weet je dat je dit soort situaties nooit kunt 'vergelijken'), en kan ik alleen maar zeggen dat je mensen na zoiets niet meer zo gauw beoordeelt als je vroeger wellicht zou doen. (Het heeft ook ongetwijfeld te maken met het feit dat je volwassen wordt..). Wel een beetje jammer om op je 12e ineens een 'uppercut into reality' te krijgen en dat de gedachte 'the world is such a wonderful place to live' kwijt bent, maarja, that's life denk ik dan maar ;p

Ik zou nu willen dat ik het hele verhaal van toen, net als jij had opgeschreven. Het is denk ik goed om terug te kunnen lezen hoe je je op bepaalde momenten hebt gevoeld wanneer je echt iets exceptioneels hebt meegemaakt (dus geen 'dagboek' bijhouden oid..).

Wat ook zeker helpt is je gevoel voor humor in hoe je terugkijkt. Ik heb werkelijk waar af en toe hardop gelachen, bijvoorbeeld bij het stuk dat je beschreef dat je heel graag op je buik wilde liggen. Ik denk ook zeker dat dit laat zien dat je geestelijk sterk in je schoenen staat :).

Nu gewoon genieten van alle mooie dingen 8-) !


Door Tweakers user Snuurtje, donderdag 07 maart 2013 22:24

Wow krijg een naar gevoel in mn buik als ik het lees. Heftig verhaal, mag hopen dat ik niet de gigantische pech heb zoiets te krijgen.

Door Tweakers user wepaythebanks, vrijdag 08 maart 2013 09:35

Flinke vechtlust, respect.

Door Sabina, vrijdag 08 maart 2013 16:29

Ik wilde alleen even een pauze nemen van 2 minuten, hier op mijn stage, maar ik kwam jouw bericht tegen en ik kon niet anders dan het helemaal uitlezen. Net zoals veel anderen hier lees ik normaal nooit lange teksten, maar dit grijpt me echt aan. Je zet me aan het denken, over de enorme waarde van 'gewoon' gezond zijn.

Heel veel respect, en bedankt voor je verhaal.

Door Tweakers user LinuX-TUX, vrijdag 08 maart 2013 20:07

Damn, respect! Geen andere woorden voor.

Ken genoeg mensen in mijn directe omgeving die een TIA hebben gehad, maar heb er echter nooit bij stilgestaan, dat soortgelijke dingen ook op zo'n jonge leeftijd voor kunnen komen :/

[Reactie gewijzigd op vrijdag 08 maart 2013 20:08]


Door Tweakers user wave, zaterdag 09 maart 2013 00:27

He Redsandro, ik heb je verhaal gelezen en tjee man kreeg schele ogen. Ik heb diep respect voor je. Loop je verhaal eens door en denk eens na of je hier geen kleine leesbundel van kan maken. BV. voor andere jongeren die hetzelfde is overkomen en hier enige kracht of ervaring uit kunnen halen.

Het gaat je goed, heb ik alle vertrouwen in.

Succes

Groeten

Ben

Door Tweakers user musiman, zaterdag 09 maart 2013 11:32

Ik heb enorm veel respect voor jou en de manier dat jij dit op "papier" en het internet gezet hebt.

Voor wat betreft de misvattingen van anderen naar aanleiding van hoe zij jou zagen stuntelen (fietsen e.d.), kan ik alleen maar dit zeggen: wij oordelen veel te snel op basis van wat wij zien. Het lijkt wel of de mens niks leert van het verleden en telkens weer de fout maakt iemand te be- of veroordelen alleen op basis van hoe iemand op hem over komt. Ik hoop echt dat men, mede door jouw verhaal, een keer inziet dat je niet zo snel mag oordelen en eenieder in zijn of haar waarde moet laten. Zelf probeer ik een persoon die ik verder niet ken, te accepteren zoals die persoon is, of die nou goed of slecht presteert, goed of slecht praat, goed of slecht fietst, goed of slecht eruit ziet en goed of slecht communiceert.

Verder kan dit verhaal een steun zijn voor mensen die net als jij een cerebrale bloeding aan het cerebellum hebben gehad. Er zal vast iets van een stichting zijn voor mensen die hetzelfde hebben ervaren. Heb je dit verhaal ook al aan hen doorgegeven?

Door Stijn, zondag 10 maart 2013 00:07

Topper. Groet van een "ex" schizofreen die net zo eigenwijs is als jou

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Via deze link kun je inloggen als je al geregistreerd bent. Indien je nog geen account hebt kun je er hier één aanmaken.