Hersenbloeding op mijn 17e

Door Redsandro op zondag 24 februari 2013 06:22 - Reacties (91)
Categorie: Sociaal, Views: 30.637

CedricD schreef op dinsdag 26 februari 2013 @ 10:43:
Ik heb nog nooit zo'n lange tekst met zo veel aandacht gelezen



En dan nu, voor jullie entertainment, een kopie van een oude post in de huiskamer van een kopie van een nog veel oudere post op het Ixneyforum getiept twee jaar na mijn hersenbloeding, AKA mijn 10-jarige hersenbloedingverhaal-jubileum!

Iemand vroeg me laatst iets rakelings gerelateerds en toen bedacht ik me dat dit al lang genoeg geleden is om schaamteloos openbaar te kunnen zetten, in de hoop mensen te kunnen entertainen en/of vooral te informeren. In 'mijn tijd' kon ik geen lotgenotenverhalen vinden. Laat ik de mijne dan online zetten. :) En vergeef me het 10 jaar oude taalgebruik! :+

Original post met wat kleine updates hieronder:


"Op mijn 17e (2001) kreeg ik een hersenbloeding, en op mijn ~22e was ik weer redelijk de oude. Leuk avontuur. Ik kwam net in een backup uit 2003 van een vriendenforum een soort verslag tegen."

Hieronder volgen mijn 10 jaar oude stukjes verslag, maar eerst even een korte samenvatting:
  • Ik ben nu 28
  • Hersenbloeding op mijn 17e in de kleine hersenen (motoriek)
  • Fysieke revalidatie 3 tot 5 jaar
  • Mentale (sociale) revalitadie (vanaf het begin) 5 tot 7 jaar
  • Initiële verschijnselen:
    • Alles kapot: Opnieuw leren staan, lopen, fietsen, praten. Poosje rolstoel, poosje rollator
    • Evenwichtsproblemen in het donker en bij vermoeidheid
    • Fijne motoriek helemaal naar de kloten
    • Een jaar lang dagelijks kotsen.
  • Restverschijnselen:
    • Spraakgebrek bij snel praten (Lalalalaa van Paverotti)
    • Evenwichtsproblemen in het donker en bij vermoeidheid.
    • Double damage t.o.v. vroeger bij alcohol (motoriek)
    • Rechterhand heeft grotere latency, niet meer gitaar spelen en niet meer de controller andersom houden bij racespelletjes om het moeilijker te maken.
    • Carriëremotivatie heeft nogal een deuk opgelopen; heb 7 jaar over HBO gedaan.


Posted on Fri 14 February 2003, 16:58

Soms wordt mij gevraagt wat ik op mijn 18e nog in HAVO5 doe. Bijna wekelijks vraagt iemand mij waarom ik een haarspeldje in mijn haar [-edit- ik had toen nog heel lang haar] draag. Sommige mensen weten nog niet waarom ik na 6 jaar gitaarspelen niet meer the man ben, en ik wordt wel eens uitgelachen als ik mijn evenwicht verlies op een moment dat je dat van een normaal mens niet zou verwachten.

Ik voel de drang om mijn verhaal eens goed uit te tiepen. Voor geïntresseerden en om te laten zien aan mensen die er naar vragen, zodat ik het niet tig keer hoef te vertellen. (2010 realiteitsbreak: Dat sloeg vooral op de mensen van dat vriendenforum.)

Zaterdag 19 Mei, 3 uur 's middags ofzo stond ik vrolijk te relaxen onder de douche. Opeens kreeg ik spontaan een vreselijk gevoel in mijn hoofd. Moeilijk te omschrijven; het voelde niet als hoofdpijn. Ik voelde het vooral aan mijn ogen (?), ik denk dat het gevoel van keihard in je ogen duwen het meest vergelijkbaar is. Ik dacht meteen "Oh mijn god! Ik heb een hersenbloeding! Het duurt niet lang meer voor ik out ga! :o " Ik heb gelukkig de eigenschap om dingen die lichamelijk fout gaan te herkennen, toen ik op mijn 10e met een blinde darm ontsteking in het ziekenhuis lag, had ik de diagnose ook al van te voren gesteld. In een paar seconden gingen er ontiegelijk veel dingen door mijn hoofd. Ik wist het zeker, maar ik kon het niet geloven. Ik zocht snel naar andere verklaringen en de (on)mogelijkheid dat op deze leeftijd zoiets gebeurt... en toen merkte ik de volgende symptomen: mijn gehoor veranderde en het watergekletter van de douche klonk opeens heel irriëel. Ik dacht dat ik maar droomde, en ik accepteerde dit niet. Maar de pijn in mijn hoofd werd steeds erger, zo'n erge pijn kan je zelfs niet in een droom waarnemen. Als een soort auto-defense systeem moest ik maken dat ik beneden kwam, waar hopelijk mijn vader zat.

Ik draaide de douche uit (netjes hè?), maar ik was zo misselijk en 'bestuurloos' dat ik me echt niet kon afdrogen. Bewust van het feit dat ik naakt was deed ik (terwijl ik nat was) een broek en t-shirt aan en strompelde naar beneden. Mijn perceptie was heel raar; heel ver weg. Beneden zat niemand. De tuindeur was open, en ik had het steenkoud. Ik viel neer op de bank en kon niet meer opstaan. Denken denken denken... hoe redde ik mezelf hieruit? Ik keek naar de tuindeur en hoopte dat mijn vader ergens buiten was. Mijn broer was weg en mijn moeder was ver weg. Ik besloot mijn vader te roepen. Ik stuurde het commando om "pappa!" te roepen naar mijn spraakcentrum, en op dat moment merkte dt ik niet alleen mijn gehoor en motoriek aangetast waren, maar ook mijn spraakvermogen. "Bubba! Bubba!" riep ik. Mijn vader kwam binnen, zag mij gek op de bank hangen en belde meteen de dokter. Ik had het gevoel dat mijn hoofd binnenstebuiten keerde en kotste overal om me heen. Toen ik was uitgekotst had ik het zoo verschrikkelijk koud, en ik zag mijn broertje (11) bij de tuindeur staan. Ik wilde dat hij de deur dicht deed. Ik wees naar de deur, maar op dat moment kon ik even geen samenhangende zin zeggen, en hij begreep me niet. Ik werd zo kwaad in mezelf, maar hij schrok zich natuurlijk de tering.
Toen arriveerde de dokter (dat was snel d:)b ). Ik móest hem zeggen wat er aan de hand was, dus ik oefende een paar keer in mijn hoofd. Toen wees ik naar mijn hoofd en zei "Help me, hersenbloeding!. Daarna verloor ik mijn bewustzijn...

Het volgende stukje heb ik niet bewust meegemaakt, en kan ik dus niet uit eigen ervaring vertellen. De dokter bestelde een ambulance en we scheurden naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, waar ik in een MRI scanner gezet werd. Normaliter wordt iemand van mijn leeftijd die zo flipt eerst getest op gebruik van allerlei drugs of inname van giftige stoffen, en dat duurt al snel een halve dag oid. Had ik de dokter niets verteld, dan was ik hier nu misschien niet geweest.

De MRI gaf aan dat er inderdaad een hersenbloeding aan de gang was, in de kleine hersenen (motoriek). Omdat men in dit ziekenhuis alleen amandelen kan knippen, moest ik snel naar het AZG (tegenwoordig UMCG). Gelukkig was er een ambulance vrij, en we scheurden naar Groningen.

In Groningen werden de MRI-foto's bekeken. Omdat er zoveel bloed in de weg zat, was niet zichtbaar hoe en waarom ik een bloeding had, en waar precies. Door de druk van het bloed raakten steeds meer hersenen bekneld, waardoor hersencellen op verschillende plaatsen afstierven. Die druk moest van mijn hoofd af. Even wachten tot er een Operatie Kamer vrij was, en toen konden ze me 'opereren'. Naja opereren... ze scheerden een stuk van mijn haar weg, boorden een gat in mijn schedel en propten een drain naarbinnen. Hup, naar de Intensive Care! Het was inmiddels 8 uur 's avonds geweest, en ik ben al een flinke tijd buiten bewustzijn...

Op de IC wordt ik op een gegevenmoment wakker. Het is echt onbeschrijvelijk hoe irriëel de situatie was! Ik kon niks, alles leek nep, ik had vier infusen in mijn armen waarvan één gewoon vlakbij mijn hart uitmondde, twee sondes, één via mijn neus in mijn maag om maagzuur weg te zuigen en één in mijn penis om urine weg te zuigen. Ja lach maar, denk je dat je in zo'n situatie kan pissen? En de drain in mijn kop dus. Ik keek naar het plafont. Opeens zag ik de hoofden van mijn ouders. Mijn moeder (die het nieuws inmiddels gehoord had) was door mijn opa helemaal hierheen gereden (3 uur).

Toen viel ik in slaap, en ik droomde geweldig. In mijn droom kon ik lopen, praten, alles! Mijn dromen waren echt nog realistischer dan de werkelijkheid! Je kan het niet vergelijken met een normale droom. Ik kwam mijn oom (die in het echt is overleden) tegen en ik was vet blij. Ik werd steeds jonger en was weer in het oude huis, ik beleefte geweldige dingen met mijn vader... zucht. Ik weet, omdat ik er nu nog ben, dat het dromen waren. Maar als ik daar in de IC was overleden, dan was ik er van overtuigd geweest dat de dromen echt waren. Misschien kan je je nu een beetje voorstellen waarom ik denk dat er niets is na de dood. De verhalen dat je overleden dierbaren weer tegenkomt zijn waar in zoverre, dat je ze niet echt tegenkomt maar dat je gewoon van ze droomt, vlak voor je dood. Want je kan heel veel dromen in zeer korte tijd.

Elke keer werd ik weer uit 'mijn' realiteit gescheurd en in de echte realiteit gezet. Ik snapte er steeds niks van. Wat hebben ze met me gedaan waardoor ik niets meer kon? De echte realiteit was voor mij als een verdoemde droom die steeds terugkwam. Ik had het steeds heel heet of ijskoud, nooit prettig. De volgende dag kwamen mijn ouders 's middags weer langs. Ik was helemaal boos en verdrietig dat ze me maanden alleen hadden gelaten. (Het was maar een halve dag, mijn tijdsbesef was compleet anders) Ik kon met mijn ouders praten met een zachte, langzame, hoge monotone stem. Mijn ouders gingen weer weg.

Na heeel lang op m'n rug liggen werd ik echt gek. Ik wilde op mijn buik gaan liggen. Worstelen en worstelen en uiteindelijk lag ik op mijn buik. Ik hoorde opeens allemaal zustertjes op me afrennen, paniekerig enzo. Haha, ik kan me nu wel voorstellen dat het eng is om je, met al die slangetjes in je lichaam met kostbare apparatuur (er stond een hele kast vol apparatuur en computers achter me waar ik op aangesloten was) om te draaien. Maar voor mij was het allemaal toch nep.

Op een gegeven moment kwamen mijn ouders een keer met mijn broer en broertje. Ik was flink prikkelig, want van licht wordt je GEK! En op de IC is het àltijd licht. En van geluid wordt je nog gekker, maar je hoort allemaal apparatuur zoemen en piepen :( Laat me toch lekker dood zijn! Dacht ik. Na pogingen tot communicatie (ik weet echt niet meer of ik zinnige dingen heb gezegt, waar we het over hadden etc.) kwam naast mij weer het slijm-afzuig-geluid. Er lag iemand naast mij (niet dat ik naast me kon kijken ofzo, alleen recht omhoog) die eens in de zoveel tijd slijm-afzuig-geluid produceerde. Mijn arm (met twee infusen erin) ging omhoog... ik stak mijn middelvinger op. (Ik wou dat ik daar een foto van had.)

Na tien dagen Intensive Care (die voor mij echt wel 10 maanden leken) was mijn toestand niet kritiek meer; ik mocht naar de afdeling. Ik wou heeeel graag alleen op een kamer, en ik had geluk.
Het was nog steeds allemaal erg nep voor mij. Iedereen die ik zag keek neutraal of overdreven vrolijk, niemand leek verdrietig. Best logisch, want als ik vanuit hun ogen kijk kan ik me wel voorstellen dat als je op ziekenbezoek komt of gewoon in het ziekenhuis werkt dat je je even normaal wilt gedragen. Toen kwam dus op een gegeven moment een erg goeie vriend langs. Herinneringen borrelden op (Ik kon trouwens wel weer praten. Welliswaar heel langzaam en monotoon, maar het ging. Ik kon ook mijn hoofd optillen, om me heen kijken en mijn armen 'goed' bewegen.) en ik was steeds aan het lachen.
Toen moest ik huilen. Hij ging ook huilen en legde zijn hoofd op het bed, en dàt was de eerste keer dat ik verdriet zag! Verdriet om mijn situatie! Op dàt moment, ongeveer 14 dagen na de bloeding, realiseerde ik me voor het eerst dat het allemaal werkelijk was gebeurt en dat het geen droom was. De andere wereld was juist een droom!
Die avond dacht ik ontzettend veel na, en ik snapte precies wat er gebeurd was.


Posted on Sat 15 February 2003, 20:06

Ik zat alleen op mijn kamertje en ik leed aan slapeloosheid. Mijn moeder had aan het voeteneind van mijn bed een foto van mij gehangen met wat gegevens, zodat men kom zien 'wat ik was' voordat ik hier er zo bij lag. Ik ontdekte dat ik dichtbij niet meer scherp kon zien en dat ik scheel keek. Ik kon (hoofdeind van bed omhoog) bijelkaar een uurtje per dag TV kijken ofzo, en de rest van de dag dacht ik na. Ik vervloekte God, maar bedacht me dat ik daar niets mee heb, vervloekte mezelf, en werd verdrietig. Elke dag.

Mijn ma nam op verzoek een CD mee van mij waar ik ooit muziek op had gebrand die ik zelf had gemaakt. Een meid die afentoe kwam praten (dat was haar werk, praten) regelde een radio met CD speler voor me. Die avond luisterde ik mijn muziek, en ik moest gewoon huilen. Zelfs om de kutliedjes. Het is echt raar om wanneer je helemaal kapot bent te horen dat je vroeger tot zoiets in staat was. Ik was er nogal van onder de indruk, en ik dacht aan alles wat ik kon. De stomste dingen waar je normaal niet aan denkt; lopen, fietsen, springen. Op zo'n moment realiseer je je hoe knap het is dat je dat gewoon moeiteloos kan. Ik denk dat dit ongeveer het moment was dat ik besloot om te streven naar 100% revalidatie.

Er kwam niet zo veel hersenvocht meer door de drain die nog steeds in mijn schedel zat. Daarom mocht ie bij wijze van test dicht. De drain bleef zitten, maar het 'kraantje' werd dichtgedraaid.

Omdat de neurochirurgen nog steeds niet wisten waarom ik eigenlijk een hersenbloeding had gekregen, en wat voor een 'soort' bloeding precies, moest ik weer een MRI scan ondergaan. Een zuster kwam me ophalen en rolde zo met mijn bed door het ziekenhuis naar de MRI afdeling. Ze vertelde nog dat die filter die aan het drain vastzit wel enkele duizenden guldens kostte (als ik het goed verstond) en dat deze beslist niet op de kop terecht mocht komen. Dan was het filter namelijk kapot (vloeistoffen doorelkaar oid) en dit mengsel mocht beslist niet in je hoofd terecht komen.

Bij de MRI moesten ze me gewoon heel onhandig met 4 mensen ofzo op een ander bed tillen. Echt lastig, als je zelf niet in staat bent op een ander bed te kruipen! Een 1 of andere enge vrouw duwde me in het apparaat, en liet daarbij de drainfilter vallen! $#!@! Doos! GELUKKIG had men hem net bij wijze van test dichtgedraait, anders kwam alle troep weer terug in mijn hoofd!

Half uur stilliggen in zo'n tunnel. Je hoort wel eens dat mensen in zo'n apparaat compleet gek worden en eruit moeten. Dit snap ik echt niet, je weet toch dat het voor je eigen bestwil is? Tijdens deze MRI-scan luisterde ik de halve CD van Rammstein - Mutter.

Terug in mijn kamer moest òf het filter vervangen worden òf de drain eruit. Men besloot om de drain er uit te halen. Ik kon voor het eerst voorzichtig m'n hand op mijn eigen hoofd leggen. Verbandje erop, en ik viel in slaap. Toen ik wakker werd waren mijn hoofd en kussen kletsnat! Er was allemaal hersenvocht uit mijn hoofd gekomen. Ook een once in a lifetime ervaring om in een plas van je eigen hersenvocht te liggen :) Het was niet zoals water, het was gewoon zachter. Als een soort stroop, maar dan zo dun als water.

Op het belletje drukken om zuster te laten komen. "Ehh... volgens mij is mijn hoofd niet goed dicht." (Ik had het al 4 keer eerder gezegt, maar je wordt NOOIT gelooft ookal heb je ALTIJD gelijk.)
Ze schrok een beetje, en samen met een andere zuster verbonden ze mijn hele hoofd, je weet wel zo als een muts van verband. Er kwamen steeds meer, op een gegeven moment stonden er 4 zusters aan mijn bed. Iemand zei "Jij hebt ook geluk zeg, vier dames aan je bed!"

Een paar dagen later moest ik toch echt bij een paar anderen gaan liggen, omdat 'mijn' kamertje gebruikt moest worden voor een stel zieke babies. Nog steeds slecht tegen licht en geluid kunnend was dit echt een ramp! Op 'mijn' kamer had ik altijd de gordijnen dicht, en hier in de grote kamer waren gewoon vette ramen en lawaai! (Het was waarschijnlijk gewoon rustig maar voor mij was het lawaai.) Achteraf denk ik dat het erg goed was voor me, om weer te wennen aan de realiteit. Ik vroeg wel steeds iedereen om het gordijn om mijn bed dicht te doen, want dan was het in ieder geval niet zo druk in mijn gezichtsveld.

Ik mocht nu weer warm eten als in geprakte aardappelzooi enzo. Maar ik moest het 's middags eten en ik had nooit zin. Ik at echt bijna niet. Mijn ouders voerden me meestal (ja mijn lichaam was nog steeds een motorisch wrak). De keer dat de logopediste erbij was (ik verslikte me in vanalles) notabene kotste ik meteen na het eten alles weer uit. Ik was heel relaxed aan het kotsen. Alsof mijn maag zei "Dit wil ik niet" en ik gehoorzaamde. Toen zei mijn maag "Ik wil een saucijzenbroodje". Ik vroeg mijn pa er een te halen, en die at ik 5 minuten later smakelijk op. :) Dit is een vreemd psychologisch element wat me nog jaren achtervolgt heeft.

Afentoe kwam een vriend langs. Ik hoorde dat veel klasgenoten langs wilden komen, maar die wilde ik niet zien (en dat heb ik nog lang volgehouden) omdat ik niet op deze manier gezien wilde worden. Alleen elementaire vrienden mochten langskomen. Toen kwam M. Hij had een vet grote kaart bij zich helemaal vol geschreven, superlief! Ik kon niet goed lezen dus hij las hem voor. Ik zal wel weer tranen in mijn ogen hebben gekregen. Ik kreeg trouwens vet veel kaarten, onder anderen ook een hele grote van mijn klas met een woordje van alle leerlingen. Prachtig! Mocht ooit een bekende van je met zo'n soort situatie in het ziekenhuis liggen en je wilt een kaartje sturen, zet er dan een vet verhaal op! De voorkant van de kaartjes boeien dan echt niet. En als er dan alleen opstaat "groetjes van X Y en Z" ben je erg teleurgesteld. Kan er ook niets aan doen, zo ervaarde ik het.

Weer wat dagen later kwam een fysiotherapuit langs. Ik moest ongeveer voor het eerst compleet rechtop op de rand van mijn bed zitten, en dat was zo raar! Alsof je zwaartepunt vanuit je hoofd naar je tenen zakt en je flauw gaat vallen. De volgende dag zette hij me in een rolstoel en we gingen naar een zaaltje. Ik kon niet staan, dan flikkerde ik om. Maar ik kon (met hulp) wel op mijn knieën staan zeg maar. Dan ging hij me steeds duwen en moest ik proberen niet om te vallen. Dat ging steeds beter. Op de afdeling kon ik alweer beter met mijn armen overweg om zelf een zak hamka's te pakken en op te eten. :P
Het overeind komen lukte steeds beter, nu ook op eigen kracht, en mijn ouders namen me afentoe mee op 'n rolstoel door het ziekenhuis heen. Tijdens één zo'n trip zag ik een man met exact hetzelfde lange haar als mij lopen. We kenden mekaar niet ofzo, maar hij zei "Hey, het komt allemaal goed hè!" Toen had ik weer vijf minuten zo'n grijns op mijn gezicht. Realiserende dat ik best dood had kunnen zijn dacht ik "Inderdaad... ik bèn nog niet dood, en het kòmt allemaal goed.. muhaha :P"

De MRI-fotos waren binnen en besproken. Allemaal theoriëen over wat er gebeurt zou kunnen zijn, en bijbehorende operaties die dan nog zouden moeten gebeuren werden genoemd. Maar door nog teveel bloed in mijn hoofd waren de foto's niet duidelijk genoeg. Ik moest een vatenonderzoek ondergaan.

Bij een vatenonderzoek gaan ze via een slagader ik in je lies met een katheter door je vaten naar je hersenen, en daar spuiten ze dan een contrastvloestof in terwijl ze je hoofd filmen met röntgenstralen, zodat je een filmpje krijgt van stroming door de bloedvaten in je hersenen (zoals je misschien wel eens op discovery hebt gezien), en de daarbij weglekkende vloeistof enzo zodat precies de vorm en fouten van het bloedingsgebied gezien kan worden.

Narcose was dus niet nodig, maar ik vond het wel eng. Daarom nam ik een walkman mee voor afleidende muziek. Toen ik daar kwam vertelden ze me heel leuk dat ik hem niet mocht gebruiken omdat de oordopjes in de weg zouden zitten op de röntgenfilm. Ik wenste ze nog succes met mij. Ze sneden mijn lies open, stopten er een hele lange katheter in en er ging een röntgencamera over me heen zodat ze konden zien of de katheter wel de goede kant opging enzo... Aparte ervaring. Ze zijn gewoon IN je bezig en je kan gewoon met ze praten! Op een gegeven moment ging de kontraststof door mijn hoofd. Opeens deed mijn linkeroor het even niet meer dus ik zei "ehm.. mijn linkeroor is opeens doof." Zij: "Ja, dat hoort zo" (in kontrastvloeistof die tijdelijk je bloed vervangt zit geen zuurstof oid)

Slang er weer uit, mijn oor deed het weer, en een gast keihard met een verbandje mijn lies dichtduwen. Hij moest het minimaal 10 minuten dichthouden, want als het openging had ik een bloeding die tegen het plafont aanspoot, zei hij. Een kwartier later kon ik gaan (dwz opgehaald worden, ik kon niet opeens lopen ofzo :P). Hij zei nog wel dat ik 7 uur lang niet mocht hoesten of lachen, want het vat in mijn lies moest dichtgaan, anders kreeg ik alsnog bloed op het plafont.

Met de kennis dat je niet mag lachen is echt ALLES lollig. Elk geluidje, elke opmerking. Terwijl de zuster me terugreed moest ik gniffelen om alles, en ik probeerde het zo in te houden zonder teveel druk op mijn lies te zetten.

Nog een poosje ziekenhuis vol fysiotherapie logopedie, en andere pedieën, en na in totaal een maand ziekenhuis denk ik mocht ik naar huis! Liggend achter in de auto, zitten was echt als rennen voor mij. Een zonnebril was niet voldoende om het felle licht tegen te houden, dus hield ik de hele weg een kussen op mijn hoofd.


Posted on Wed 26 March 2003, 18:03

Ik was thuis! Geweldig :D Er kwam een bed van thuishulp in de woonkamer te staan waar ik kon pitten. Ja ik leef in een huis met trappen, mijn slaapkamer is op de eerste verdieping, en als boneless chicken zijnde kon ik niet die trap steeds omhoog.
Er kwam ook een rolstoel voor mij, en een rollator (da's zo'n ding met wieltjes waar oma's altijd mee rondlopen en waar je je flink voor kan schamen als je daar als 17 jarige mee rond mag lopen).
Ik wilde beslist niet buitenkomen met die rollator, en eigenlijk ook niet met de rolstoel. Ik was deze boneless chicken niet, ik wilde niet dat iemand mij zo zag. Telkens als mijn moeder zei "Die en die wil graag langskomen, vind je dat goed?" zei ik "Nee!". Alleen goede vrienden die ik al heel lang kende mochten langskomen. (een stuk of 3 op dat moment ;P)
Mijn vader nam mij en de rolstoel bijna elke dag mee ergens heen, een bos ofzo. Omdat ik van hem in de buitenlucht moest, maar ik weigerde door de wijk te mongolen (werkwoord). Hij duwde mij dan in een rolstoel op verlaten weggetjes waar amper mensen kwamen. Naarmate dagen voorbij gingen werd ik ook weer sterker, en toen gebeurde iets geniaals; we wisselden om. Mijn benen hadden de kracht om te lopen, maar mijn lichaam zou meteen omvallen. Mijn vader ging in de rolstoel zitten en ik ging hem duwen! Zo had ik houvast en kon ik lopen. Ik ben benieuwd wat de oude mensen dachten die langsfietsten toen we een keer omwisselden.

Ik verplaatste me toen binnenshuis een beetje met de rollator als mijn ouders keken, maar gewoon kruipend en overal tegenaan steunend als ik alleen was. Op een gegeven moment kon ik gewoon de trap op met hulp van mijn moeder, en later zelfs alleen mits ik een groot beroep deed op de trapleuning. Ik herinner me dat mijn moeder alles veel enger vond dan ik, dus 'stiekem' alleen de trap op en af deed ik in het begin slechts wanneer mijn moeder er niet was. Op een gegeven moment was het 'acceptabel' dat ik weer gewoon op mijn eigen kamer ging slapen. Dit voelde echt zo goed! Weer een beetje minder gehandicapt voelde ik me. Als een aap overal aan hangend kon ik me door het hele huis bewegen. Het grootste obstakel was mijn beschermende moeder, die dit liever niet had. Maar beter een te beschermende moeder dan een te weinig beschermende moeder hè!

Eten ging slecht, en steeds slechter. Ik kotste alles wat ik binnenkreeg er weer uit. Op een gegeven moment kon ik niet meer slapen van de honger. Om 10 uur 's avonds probeerde ik een boterham met jam te eten, en daar deed ik dan een uur over. Daarna kotste ik hem weer uit. Zo ging het elke avond.
Met eierkoeken en een bak om in te kotsen naast mijn bed kon ik de nachten doorkomen. Toen vertelde de diëthiste dat ik perse mijn calorieën binnen moest krijgen. Niet met goed voedsel? Dan maar met ongezond voedsel. Ik moest taart gaan eten. Vreemdgenoeg gingen elke middag die 1 of 2 mokkapuntjes er wel in. Het lijkt allemaal een overdreven verwende lekker vs. niet-lekker zeurgebeuren van een klein kind, maar dat was het echt niet. Ik merkte het ook al toen in het ziekenhuis, de maaltijd kotste ik uit en het sausijsenbroodje kon ik eten. Ik weet niet waarom mijn maag zo overdreven selectief was geworden. Na dagen ging het eten steeds beter, dat ik zelfs met gewoon warm avondeten mee kon eten. Alles wat ik 's morgens at kotste ik trouwens wel gewoon uit. Eten in de ochtend ging absoluut niet, maar hoe later op de dag hoe beter het ging. Alleen niet goed genoeg.
Ik kon ook nog steeds niet slapen, en daar werd ik wel gek van. Ik kreeg slaappillen, maar ze hielpen niet. Steeds sterkere, maar ze hielpen niet. Na weken moest ik van de neuroloog maar stoppen met alle medicijnen, en verrek, weer een week later sliep ik een nacht. Ik had ongeveer een maand geteerd op zo nu en dan 5 minuutjes slaap.

In deze periode ging ik ook (met de auto gebracht) naar revalidatietherapie. De revalidatiearts wou me hebben bij Ergotherapie, Caesar/fysiotherapie, Logopedie en een maatschappelijk werkster. Dat laatste wou ik niet, maar de arts stond er op. Bijna ruzie, hij won.

Caesar-Fysio was ik heel blij mee. Ze leerde mijn balans en coordinatie weer te functioneren. Als je het nut ergens van in ziet werkt het veel beter. Ergotherapie (handen gebruiken en huishoudelijke taken op een eventueel aangepaste manier leren doen) vond ik vreselijk. Ik ben schijteigenwijs en wil alles op mijn manier doen, maar daar kan je blijkbaar niet mee aankomen bij therapieën. Door alle dingen met aanpassingen te weigeren en alles op de normale manier te willen doen moest ik al snel met de revalidatiearts praten die meerdere malen zei dat ik te streng was voor mezelf (en te eigenwijs). Ja fuck you wie bepaalt dat? Ik ging voor de 100%, donder op met hulpmiddelen. Ik ben ook links en blij dat ik nooit met links heb leren muizen waardoor ik bij elke computer ter wereld zou moeten huilen. Logopedie (leren praten) vond ik ook vreselijk. Ja ik praatte niet goed, langzaam monotoon zacht en onduidelijk. Als ze met een hand op mijn buik ademhalingsoefeningen met me deed werd ik helemaal gek. Donder op met je ademhaling. Ik blaas 4 ballonnen op met één adem. Het is de mimiek van mijn mond en tong die niet willen meewerken. Ik werd er boos van. Ergo conclusio: Logopedie werkte ook niet voor mij.

De maatschappelijk werkster was aardig, maar ik ging er ook met tegenzin heen. Ik wilde alles zelf verwerken en wat de fuck kan iemand anders er aan veranderen? Ik zat daar een uur, ze kreeg het voorelkaar me te laten janken en ik haatte mezelf nog meer. Ik deed net alsof het een hele opluchting was, want de inmiddels pizzige revalidatiearts overwoog om me in een revalidatiekliniek te stoppen als ik niet mee ging werken! WTF!

Uit verdriet en nu vooral ook uit woedde wilde ik voor mezelf bewijzen dat ik nog 'capabel' was, want zo voelde ik me alleen als er niemand bij was. Ik begon een website (RED' s Place) en het resultaat was acceptabel, maar niet voldoende om mij acceptabel te voelen. (2010 realiteitsbreak: Ja ik weet, de site is vet lelijk en ik toen ook. :P) Ik ging een spel maken met Game Maker 4 voor de Game Maker Competition 2001. Met SuperSnake won ik de 1e plaats, en zo sloeg ik met een glimlachje mijn knokkels tegen de muren kapot van woede omdat de revalidatiearts en bepaalde kenissen van mijn ouders serieus overwogen mij in een revalidatiekliniek te stoppen! (Mijn moeder was of leek loyaler aan haar vriendinnen en mijn arts dan aan mij. Ben je ouder (als in: vader/moeder) in een dergelijke situatie, houd zo'n mening dan altijd voor jezelf want dat is not done!) Alles wat ik in die periode gemaakt en bereikt had, zou immers niet bestaan hebben.

Begin deze periode werd ook een uitgebreide 2 dagen durende intelligentietest uitgevoerd om te kijken of ik nog schoolwaardig was op het niveau dat ik vroeger deed. Uit de test kwam een IQ waar ik wel tevreden mee was. Duidelijk naar voren kwam dat mijn intelligentie nog zeker HAVO-waardig was maar dat mijn denk-snelheid merkbaar schade had opgelopen. Ik kwam wel tot alle concluzies, maar het kostte meer tijd. (2010 realiteitsbreak: Dat is weer helemaal goedgekomen. :))

Ik ging een keer stiekem proberen te fietsen op de fiets van mijn broertje. Mijn vader moedigde dit later aan en hielp me zelfs. Weken later dacht de revalidatietherapie met een primeur te komen toen ze mij gingen leren fietsen, op een volwassen fiets met zijwieltjes door de stad waarin ik iedereen kende. Wat een fucking hoerenkots afgang. Maar ik deed maar netjes wat gevraagt werd anders kwam ik door die slet nog in een revalidatiekliniek. (2010 realiteitsbreak: Ik was thuiswonend en minderjarig; mijn lot in andermans handen.) Fietsen ging steeds beter. Ik ging een paar keer een flinke tocht met mijn pa fietsen. (Ik kan inmiddels weer met losse handen en met mijn handen gekruist aan het stuur enzo)
Vriendencheck: Die zomer (2001) ging ik naar een concert in de stad, dat was mijn eerste out in public ervaring. Of moet ik zeggen 'openbaring'? Naja, veel bekenden waren aangenaam verrast en een aantal bekenden deden alsof ze me niet zagen. Wisten zeker niet hoe ze er mee om moesten gaan.

Nu skip ik even door naar herfst/winter 2001. Toen ging ik weer naar school. Naja, min of meer. Dik gesprek met de Afdelingsleidster. Met de verklaring van de psycholoog onder mijn arm dat mijn algehele denksnelheid vertraagt is (nog steeds trouwens, wellicht iets minder maar wel above usual, probably for ever) (2010 realiteitsbreak: Niet forever dus. Leuk om terug te lezen.) kreeg ik in ieder geval voor elk tentamen meer tijd. Niet dat ik meteen tentamens had, maar de afspraak was er zeg maar. Zo brak en slecht als mijn conditie was kon ik maar 2 lessen per dag volgen. We kwamen tot het geniale idee om alle leraren duidelijk te maken dat ik zelf mijn uren koos en dus niet opgeschreven diende te worden als ik er niet was.

Omdat mijn H4 rapport begin 2001 zo goed was, mocht ik ondanks de gemiste maanden H4 toch in H5 beginnen. Ik ging altijd veel met mensen uit hogere klassen om. Deze personen waren inmiddels allemaal van school af. Ik weet niet eens meer wie er allemaal in H5 zaten, maar in ieder geval wel een hoop bekenden van mijn oude klas. Ik ging echter zulke korte dagen naar school dat ik het allemaal niet precies meer weet. Ik communiceerde slechts met een paar oude bekenden. Verder voelde ik me vet eenzaam. Ik wilde ook met niemand praten enzo. Mijn stem was wel wat beter, maar ik wilde niet alleen niet praten, ik durfte het ook nog eens niet. Ik voelde me een kapotte circusattractie. Dat ik met niemand sprak moet ongetwijfeld een rare indruk op mensen hebben gemaakt. Maar eigenlijk denk ik dat ik er redelijk normaal uitzag, op mijn schele pos ogen en stukje kort haar (waar ik inmiddels dat fucking haarspeldje draag. Toen ze in mijn schedel gingen boren hebben ze wat haar weg moeten scheren. En dat is niet meteen zo lang als de rest.) na. (2010 realiteitsbreak: Waarom de fuck ik wachtte tot dat stuk afgeschoren haar weer net zo lang was als de rest voordat ik al mijn haren eraf knipte is me ook een raadsel. Naja, eigenlijk niet. Je verliest zoveel dat je irrealistisch krampachtig aan alles van je oude imago vasthoudt.) Ik weet het niet. Vertel het me eens.

"Welke vakken ga je doen?" vroeg de Afdelingsleidster. "Alles. Ik kan het wel" zei eigenwijze Redsandro. Maar bij iedere wiskunde- of natuurkunde les snapte ik echt geen fuck van de stof. "Je kan een selectie maken van vakken die je dit jaar gaat doen, en ik weet zeker dat de schoolinspectie toestemming zal geven dat je in jou geval de rest volgend jaar mag doen!" zei ze. "Nee ik doe alles wel dit jaar" zei eigenwijze Redsandro. En weer niets van alle b-stof snappen. Toen ging ik halverwege zelf naar haar toe. "Je hebt gelijk, dit is onmogelijk voor mij. Kan ik dit jaar de A-vakken afronden en volgend jaar de B-vakken doen?" En zo ging het. Ik mocht vorig schooljaar in 2 jaar doen, dus nu doe ik eigenlijk nog vorig jaar. Vandaar mijn 'relaxedte' rooster. Snap je? Maar zo relaxed is het niet. Je moet niet vergeten dat mijn denk-snelheid aanzienlijk is vertraagt. Vroeger deed ik een kwartier huiswerk per dag voor 12 vakken. Nu minstens 400% zoveel voor 4 vakken!

Dat jaar ging ik trouwens bijna altijd met de bus want ik kon nog niet fietsen tussen veel verkeer met mijn schele ogen en slechte balans, en ik kotste nog steeds de helft van de ochtendontbijten eruit, en ik was veelal misselijk op school. Sausijsenbroodjes kon ik gek genoeg wel eten, en dat deed ik dan ook vaak. Om van het hongergevoel af te zijn.

Ik rondde de a-vakken af. Inclusief de examens voor Nederlands en Engels. En toen ging ik, toen H5 zeg maar van school af was, nog snel even H4 doen om de maanden die ik in de H4 daarvoor gemist had in te halen om zo bij de B-vakken in het volgende (dit) jaar upto date te zijn. Toen kwam ik bij twee oude bekenden (early zitteblijvers) terecht. GELUKKIG kende ik daar mensen, en nog steeds praatte ik met niemand.

End. Zomervakantie. Oja, halverwege dat jaar stopte ook de revalidatietherapie, waardoor ik me weer een stuk beter voelde. De arts zei dat ik stronteigenwijs was en dat dat tot serieuze vergaderingen leidde, maar dat ik zeker grotendeels hersteld was vergeleken bij hoe ik binnenkwam. Ik was niet weer de oude Redsandro en zal dat ook nooit meer worden, maar wel een heeeel stuk verbeterd.
Ik zou na de zomervakantie aan mijn ogen geopereert worden omdat ik sinds de hersenbloeding scheel keek. In de laatste vakantiemaand gaat de telefoon opeens: "Ja met het AZG. Flipje is ziek en dus is er een plaatsje vrij. Wil je morgen geopereert worden?" "Ehm... Ja. Graag :zenuwachtig: " Naja mijn ogen weer verbeterd (niet 100%, maar wel aanzienlijk) en ik voelde me 3000% minder mongool. Toen ging ik weer 'volwaardig' naar school. Dat wil zeggen wel alle uren, maar wel maar voor 4 vakken. Ik heb een beetje verkeerd getiept, want er zit niet echt een steigende lijn in mijn toestand, maar toch voel ik me dit jaar 'acceptabel genoeg om me onder mensen te bevinden en te communiceren', en dat komt echt niet alleen door de oogoperatie.

Begin deel 2 havo 5 (dit jaar) was ik eindelijk zover dat ik bijna nooit meer misselijk was. Ik had relatief wel zin in school. Ik voelde me acceptabel. Toch zag ik dit schooljaar somber tegemoet. (bijna) Niemand die ik ken, iedereen jonger ipv ouder zoals veel van mijn (op dat moment) vrienden. Maar ik heb toch een aantal supermensen leren kennen, geweldig. Jammer dat niet alles ongeveer is gegaan zoals ik zou willen, want ik zou bijna zeggen dat ik het er voor over heb gehad. Misschien heb ik dat ook al wel. Het is dat ik niet weet hoe mijn leven nu zou zijn geweest als ik die hersenbloeding niet had gehad. Aan de ene kant zou ik goed kunnen gitaarspelen, en dat is/was erg belangrijk voor mij. Maar aan de andere kant zou ik een aantal mensen niet hebben leren kennen die ik wel wil kennen. Maar misschien ook wel, ergens anders van.. naja dat bedoel ik dus. Ik weet het niet.

Ik had ondertussen met uitgaan enzo veel van mijn vrienden rediscovered, veel bewondering uitgesproken gekregen over dat ik weer zover genormaliseerd was vergeleken bij de boneless chicken die ik eerst was. Maar dit goede gevoel was heel plaatselijk, alleen lichamelijk en mentaal op het gebied van waardering voor mijn functioneren. Diepere emotionele zaken waren nu alweer anderhalf jaar in coma, en ik dacht dat dingen als liefde en vreugde niet meer werkten. (2010 realiteitsbreak: En dat laatste heb ik nog steeds moeite mee.) Aan de ene kant voelde ik me goed, aan de andere kant voelde ik me echt emotioneel gelobotomiseerd. Ik was zeker van mijn standaard oppervlakkige communicatieve vaardigheden. Die durfte ik te gebruiken, en die werden ook steeds beter. Maar mijn binnenkant uitte ik niet, het duurde nòg een half jaar voordat ik pas echt met wat mensen durfte te praten over mij van binnen (hee niet zo letterlijk nemen he) Ik dacht ook dat ik nooit meer verlieft zou kunnen worden. Het was gewoon weg. Ik heb overwogen om serotonine te regelen, maar toen gebeurde er vanalles. Mensen gingen dood, ik verdrietig. Ik werd verlieft, ik vrolijk... Al zie je dat soort dingen niet aan mijn over het algemeen uitdrukkingsloze uiterlijk, ze speelden heel erg in mij. Andere zaken deden me opeens meer verdriet dan mijn eigen lichamelijke doodsangst. En daar werd ik blij van, alle diepere zaken ontwaken uit hun coma, waardoor ik me gewoon bijna volledig voel.
School ging meteen goed. Geweldig. Tegen het einde van het schooljaar gaat het eigenlijk te goed (met mij persoonlijk dan); ik val weer in mijn V4 patroon van weinig doen en te laat komen, maar dit keer met een excuusbrief van de afdelingsleidster...

Ik fietste inmiddels naar school, maar dat ging nog niet perfect, zoals je je kan voorstellen. En ik werd dan ook behoorlijk kwaad als ik een rare beweging maakte en een stel jongeren gaan dan lachen. Ik zou jou wel eens willen zien fietsen als je een fucking hersenbloeding hebt gehad en maanden in een rolstoel hebt gezeten! Laatst was er weer zo iets. Met langzaam fietsen heb ik nog steeds moeite (2010 realiteitsbreak: nog steeds..), vooral als ik een tas aan mijn stuur heb hangen. Ik doe een beetje onhandig en zo'n oude lul komt met een kutopmerking "eerste les?" Maar tegenwoordig bedenk ik me dat die arme kerel niet beter weet en antwoord ik met "Ja zo iets"

En nu ben ik een beetje uitgelult over dit onderwerp denk ik...
Ik heb nog niet alles geaccpepteerd. Dat ik bijvoorbeeld nooit meer gitaar kan spelen zoals ik vroeger deed heb ik nog steeds niet geaccepteerd. Ik kan er nog steeds boos om worden. Datzelfde geld voor de snelheid van mijn stem. Ik kan niet meer snel (2010 realiteitsbreak: maar volgens feedback van anderen blijkbaar wel normaal) praten en die dingen zullen in mijn leven ook nooit meer terug komen. Maar ongeveer halverwege dit jaar, vooral toen ik ontdekte dat veel mentale dingen toch wel werken, heb ik de hele zooi voldoende geaccepteerd om blij te zijn dat ik leef en graag verder wil leven. :D



Terug naar 2010. :) Ik herinner me dat ik nog wat interessante posts had over het emotionele aspect - wat zeker net zo klote was - maar die kan ik even niet terugvinden.

Ik was echt bang dat ik de beste periode van mijn leven verkloot had. Ik viel volledig stil buiten standaard communicatie en wist niet wat ik met dingen als verlieftheid en medeleven wanneer anderen iets ernstigs overkomt aanmoest. Dat wat het kloterigste. Je zou zeggen dat ik een kenner ben op meeleefgebied maar ik heb zoveel mogelijk uit mijn leven gehouden en heb geen idee, behalve dat vooral mijn papa echt een held is.

Mijn sociale blokkade duurde op bepaalde gebieden zeker tot mijn 22e. Rond mijn 23e vond ik het mooi geweest en moest het hoofdstuk hersenbloeding maar helemaal afgesloten zijn. De sociale en fysieke restverschijnselen zijn nu een geaccepteerd onderdeel van mijn leven. Ik verhuiste weg uit Enschede waar ik al 3 jaar studeerde, en knipte later mijn lange haar af, waar ik krampachtig aan vast hield omdat het me deed denken aan de oude (originele) mij.


FAQ:

Q: Weet men ook wat de oorzaak is geweest?
Er is niets gevonden, maar ik heb nu een gat in de kleine hersenen van ongeveer 2 kubieke centimeter. Dus ze hadden het vermoeden dat ik een medusa-afwijking had (teveel kleine bloedvaten aan één groot bloedvat op de zelfde plek) die random is geknapt en daarbij zo'n hoge druk veroorzaakte dat de kapotte vaten zichzelf dicht drukten, genazen, geen spoor achterlieten, en een operatie dus ook niet nodig meer was. Nog een paar keer per controle geweest bij de neuroloog en that's it.

Welkom terug in de jaren '90 met Univé!

Door Redsandro op vrijdag 8 februari 2013 20:02 - Reacties (13)
Categorie: Spam, Views: 5.848

Enkele jaren terug was het allemaal best relaxed. Ik breek ribben op de helm van een spookrijdende New York Pizza koerier, dokters, pijn en insomnia, bezoekje hier pillen daar, en de 2800 werknemers van Univé krijgen riant betaald om zich met de administratieve rompslomp van mijn onfortuinlijke ontmoeting bezig te houden. Idem trouwens voor simpeler zaken. Dokter. Tandarts. Fysiotherapeut.

Ik zie nooit een rekening voorbij komen. Daar betaal ik immers aanzienlijk voor.

http://tweakers.net/ext/f/wOcJx117ictcy010WEfTmVp6/full.jpg

Maar wat breekt vandaag mijn klomp? December. Tandartsbezoek. Januari. Factuur van de tandarts, ¤20. Doorsturen naar Univé. Februari. Nieuwe factuur van de tandarts. ¤4.

http://tweakers.net/ext/f/N3v9uLWe0W34U5P6cNsnGGkK/full.jpg

Bellen naar Univé:

"Ja we hebben dat zo afgesproken met tandsartsen en de overheid. We vergoeden tot 80%."

"Okee, maar kan u de tandards niet gewoon helemaal betalen en de rest gewoon van mijn rekening halen, zoals u altijd heeft gedaan als iets niet volledig werd vergoed?"

"Nee, we hebben dit zo afgesproken met de tandartsen en de overheid. Dit is nieuw en is bij alle zorgverzekeraars zo."

Serieus. Wtf. Welkom terug in de jaren '90 waar we nog onze zorg moesten declareren. Weet u dat nog? In de vroege jaren '90 kon dat nog gratis. Kregen we van die antwoordnummer-enveloppen, net als voor betaaloprachten bij de bank. Daar kreeg je vroeger ook een setje gratis antwoordnummer-enveloppen voor.

Daarna hebben ze die antwoordnummers weggehaald en moest je gewoon je post frankeren. Moest een afschrikkend effect hebben. Dan ging je tenminste al je zorg tegelijk declareren. Was goedkoper. Althans, de zorg die je binnen één maand had genoten, dat is immers de betaaltermijn.

Ik was alweer bijna vergeten dat het lastiger kon. Wat is hier nu het praktisch nut van? Welke overbetaalde imbicielen hebben dit verdrag "onderhandeld"?

Welk kutexcuus hoorde ik in het verleden ookalweer van de politiek over deze gang van zaken? Oja, "Munzun moetun zich bewusst wordun van de kusten die zurg met zuch meebrungt." Ja milfuckingjaar, waar is dat overzicht dan voor die ik altijd krijg met gedeclareerde kosten, vergoedde kosten, en kosten die nog van mijn rekening worden afgeschreven? Echt wel dat ik altijd boos wordt om dure ziekenhuiskosten maar blij wordt als ik zie dat een controlebeurt bij de tandarts nog altijd goedkoper is dan de kapper.

Ik weet heel goed wat er allemaal aanspraak maakt op de zorgverzekering, want ik moet altijd sportief lachen als de grote verliezer bij een potje risk als ik zie dat aan het eind van het jaar de zorgkosten weer zijn opgelopen tot nagenoeg exact het bedrag van mijn eigen bijdrage. Dat hebben ze weer heel goed berekend!

Kortom, I call bullshit.

Ik kan me niet voorstellen dat deze onderhandelingen hebben bestaan uit het schrijven van wat zotte brugklasoplossingen op kaarten waarna een ongewassen besneden hoge pief ze op een tafel uitspreid en onder het aanmoedigende gejuich van de andere partijen hierop gaat swaffelen om te zien 'what sticks'.

Is dit misschien een geheim plot van de overheid om PostNL te redden, zonder de belastingbetaler te laten weten dat ze weer ergens voor opdraaien? We betalen met onze jaarlijkse bezoekjes immers met zijn allen 17.000.000 keer die postzegel à 54 eurocent (tarief 2013) voor de zorgdeclaratie-envelop, dat is dus ¤9 miljoen staatssteun, of eigenlijk burgersteun, op jaarbasis aan PostNL. En dan vergeet ik voor het gemak de twee facturen van de tandarts, want ik weet niet wat de tarieven zijn voor veelstuurders.

Dat is echter het onzekere tarief. Wie herkent niet de berichten dat PostNL hun post te grabbel gooit, postbode's hun post in de bosjes gooien, bij het oud papier doen, of gewoon niet bezorgen (gister nog)? Wil je zeker zijn dat je geen herinneringskosten van ¤15 bovenop de factuur van ¤4 krijgt, dan zul je zeker moeten weten dat je brief aankomt.

PostNL: "Zeker weten dat uw brief aankomt" ¤7,70 (tarief 2013). Idealiter zorgen we met zijn allen dus voor ¤131 miljoen staatssteun (17 * 7,70). Is dat het echt? Of is dat andere toch plausibeler?

Verder heb ik eens in de paar jaar een soort vervelend geheugeneffect in mijn borstkas van pijn en insomnia. Ik pop dan twee weken een slaappil, en mijn bijdrage aan de economie hoeft er niet onder te lijden. Vroeger werd dat netjes 100% van de eigen bijdrage afgeschreven, maar nu? "Zelluf vergoedon!"

Blijkt dat ze die dingen in 2010 oid ook al hebben afgeschaft. "Munzun gebreuken veul te mukkeluk sleup- en kalmeuringesmuddelun, reuken hiereun versleuft, en belusten hiermeu unneudug de zurg." Dus, blijkbaar is er een complete generatie lopendebandpilpoppers die deze vergoeding voor mij hebben verpest?

Thanks. }:O

Anyway, om dit verhaaltje nog even positief te eindigen; ik loop naar mijn voordeur, haal de mat van de vloer, open het luik naar de fundering en zet mijn smartphone op flashlight-modus.

Naast een setje 2.0 Sound Blaster Speakers van Escom en een crossfiets van BMX staat een naar vocht en schimmel stinkende doos met een hoop papieren. Hierin tref ik nog een setje stoffige declaratie-enveloppen van Univé met een antwoordnummer! Oh yeah!

The memories. Als ik mijn ogen sluit dan zijn de jodekoeken in die plastic cilinderverpakking gewoon weer een 'koek', één centimeter wijder, zodat je ze er met je wijsvinger uit moet pulken in plaats van gewoon met duim en wijsvinger het 'koekje' aan de zijden vast te pakken. En ik kan dit weekend in de kroeg nog zat worden voor tien gulden.

8-)