Beep boop

Zwarte Piet

Door Redsandro op zaterdag 17 november 2018 15:07 - Reacties (37)
Categorie: Sociaal, Views: 6.489

Sint heeft er vaak over zitten denken, om jullie een stukje over de geschiedenis van Zwarte Piet te schenken. Liefhebbers en critici hebben vaak weinig speling in hun opvattingen. En dat is jammer, want de geschiedenis van zwarte Piet is enorm interessant.

Tradities veranderen. Als je kijkt naar het verleden kan je veranderingen aan een traditie door de tijd zien als een serie houten planken achter elkaar in je gezichtsveld. Onveranderde elementen zijn gaten in de plank waar je doorheen kunt kijken. Het sinterklaasfeest is waarschijnlijk de enige traditie waarbij je door alle gaten heen duizenden jaren terug kunt kijken.

Wel eens van zwarte Klazen gehoord? Of het joelfeest? De wilde jacht? Midwinter? Het verbod op het sinterklaasfeest? Jan Janszoon? Barbarijse piraten? De kledendracht van zwarte pages?

Er zijn kwetsende kenmerken die kunnen verdwijnen. Maar het zou voor de enthousiastelingen van cultuur en de Germaanse geschiedenis wel mooi zijn als we het volledige verhaal als hoofdlijn kunnen nemen.


"Zwarte Piet is een koloniale oprisping uit 1851" - Quinsy Gario
Het ijkpunt van het ontstaan van Zwarte Piet en het bewijs voor de racistische oorsprong wordt door critici gelegd bij het kinderboekje "St. Nikolaas en zijn knecht" van Jan Schenkman uit 1851. Hieronder een afbeelding van Nikolaas en zijn knecht, die in zijn versie nog geen Zwarte Piet wordt genoemd:



Wat zien we op deze illustratie? Een kind zou twee mensen zien die samen te paard op daken rijden. In Azië zou men zeggen dat de persoon die hoger staat afgebeeld meer status heeft. Jan Schenkman beschrijft dit als Sint Nikolaas en zijn knecht. Piet-critici zien hierin een verheerlijking van de slavernij, dat enkele jaren later zou worden afgeschaft.

Maar het is van belang om te bedenken dat slavernij en de verkoop van slaven verboden was in Nederland. Het waren bedrijven die zich ver uit het zicht van de Nederlanders gedroegen zoals grote bedrijven dat doen. Nederland was zo wit als een pan geschilde aardappels. Schenkman was een onderwijzer en prominent lid van de "Maatschappij tot Nut van 't Algemeen", een organisatie voor ontwikkeling en maatschappelijke discussie, met speciale aandacht voor ontwikkeling van het "lagere volk", de achtergestelden.

Hoe racistisch is het eigenlijk anno 1850, dat Nikolaas een zwarte knecht heeft? In de 20e eeuw werd het woord knecht vaak gezien als pejoratief, omdat werd gedacht aan "geknecht" en de slavernij. Maar in de 19e eeuw was een knecht gewoon in loondienst, en leerden ze gaandeweg het vak, waardoor het tevens leerjongens waren.

Een Duitse collega van Schenkman kwam enkele jaren daarvoor met het kinderboekje "Struwwelpeter" (1845).



Een aantal blanke kinderen treiteren een vrolijke donkere jongen. Nicolaas dompelt de witte kinderen voor straf in een inktpot, en vervolgens lopen ze vrolijk achter de donkere jongen aan. Het lijkt er op dat Nicolaas een bestrijder van racisme was. Een interessant concept voor de "Maatschappij tot Nut van 't Algemeen".

Schenkman heeft "Zwarte Piet" niet zelf bedacht. Wel heeft hij het sinterklaasfeest voor het eerst in een samenhangend verhaal in een kinderboek gevat. Het sinterklaasfeest zelf stamt uit de 10e eeuw. De kerk heeft dit verenigd met veel oudere heidense tradities, zoals het joelfeest waar zwart geschminkte mannen met wild geraas de winter wegjaagden. Je ziet dit overal in Europa terug. Tijdens de reformatie in de 17e en 18e eeuw was het vieren van het sinterklaasfeest verboden geworden. Heiligenverering was verboden door de Katholieke kerk tijdens de reformatie. Sinterklaas, ook toen erg populair, was het een versnipperd volksfeest geworden dat stiekem werd gevierd. Overal had je lokale gebruiken die onderling verschilden, maar met als gemeenschappelijk kenmerk de zwartgeschminkte man, of de gemaskeerde duivel. Niet alleen door Nederland, maar door heel Europa. In Nederland heeft Jan Schenkman deze lokale gebruiken samengevoegd. Je ziet alleen nog geisoleerde varianten op de waddeneilanden. Denk aan Klozum op Schiermonnikoog, Klaasohm op Borkum, en Sunterklaas en Sundeklazen op Ameland.

De versnippering is ook te zien op deze indexering van namen voor Zwarte Piet uit de 20e eeuw.



Je ziet veel verschillende namen die lijken op Zwarte Piet, maar interessant genoeg ook "Rooje Jan". Deze is waarschijnlijk komen overwaaien uit Frankrijk, de enige plek in Europa waar Zwarte Piet (Père Fouettard - Vader Billekoek) af en toe in het rood te zien is.

Schenkman heeft waarschijnlijk de lokale verhalen gehoord van verschillende tradities door te tijd heen. Denk aan midwintervieringen, zwarte Klazen, Sint Nicolaas, het dodenleger, duivels, het joelfeest, de Wilde Jacht, en dit op een pedagogisch slimme manier "tot nut van het algemeen" samengevat als opvoedkundig feest voor kinderen om de opkomst van de zwarte medemens in een tot dan toe volkomen witte bevolking in goede banen te leiden. Hij zette de zwarte persoon neer als kindervriend. Dat heeft hij voor zijn tijd best goed aangepakt. Zwarte Piet als kindervriend. In veel andere landen is "zwarte Piet" veel gemener en enger.

Eén ding is duidelijk. Het zwartmaken van het gezicht an sich is de oudste nog levende traditie. Er is in het jaar 67 over deze Noord-Europese traditie geschreven door Tacitus in het boek "Germania".


Midwinter
Volgens germanist Jan de Vries kenden de Germanen vanouds het jaarlijks terugkerende cultische winterfeest (Joelfeest) met midwinter. De doden en de goden komen ter aarde en strijden samen met de levenden met zwarte gezichten tegen de chaos. Lawaai maken (joelen) en vuur branden om beschermgodin Freya te eren, vruchtbaarheid en huwelijken te stimuleren, en de pasgeboren kinderen te beschermen totdat de zon en het leven weer terugkomen. Tijdens het Joelfeest hadden Germanen de gewoonte om jonge boompjes in huis te halen en deze te vereren om de vruchtbare lente uit te lokken.

Hier vallen mythe en sage samen. De Germaanse god Wodan is het hoofd van een dodenleger dat tijdens de midwinter door de lucht jaagt. Tijdens de viering van deze Wilde Jacht loopt een man rond die mensen gebood de straten te verlaten. Daarna volgde een groep zwart geklede mannen, waarschijnlijk een wat radicalere afsplitsing van de menigte, hun gezichten met zwarte roet onherkenbaar gemaakt. Dieven werden opgespoord en meegenomen. Hun benen werden gebroken.

Toen deze praktijken van Godsverering en het eigenrichtig opsporen van dieven door mannen met van roet gemaskeerde gezichten werd verboden door de kerk, bleef de herinnering bewaard in sagen en legenden. Een goddeloze traditie ontstond, waarbij roetgekleurde of gemaskerde vrijgezelle mannen de straat op gingen om lawaai te schoppen, ongehuwde jonge vrouwen te markeren met een roetveeg, en ondeugdelijke of onzedelijke dorpsbewoners publiekelijk te straffen. Het "markeren" van ongehuwde jonge vrouwen is nog steeds een lokale traditie in verschillende landen. Denk aan het Sundeklaasfeest op Ameland.


Middeleeuwen
In de middeleeuwen maakte men hun gezicht zwart bij volkse varianten van mysteriespelen. Er zijn voorbeelden te vinden van het verbod op het zwart maken of anderszins onherkenbaar maken van het gezicht, omdat plunderende criminelen misbruik gingen maken van deze vermomming. In Engeland had je de Pace Egg Mummers' plays in de middeleeuwen; een gebruik waarbij het gezicht zwart gemaakt werd lang voordat het boekje van Jan Schenkman uitkwam. Een interessante longread is het document "‘Blacking Up’: English Folk Traditions and Changing Perceptions about Black People in England", en dan met name hoofdstuk 4.

Ook in Engeland kennen ze nog steeds de traditie van "Mummers" met zwarte gezichten, waarover "The Telegraph" later schreef:
(...) the make-up has nothing to do with race. Instead, it is about disguise: a centuries-old
method of ensuring that the players are protected (if only symbolically) from recognition by their peers, or the gentry whose homes they are invading.

Just as the play itself echoes ancient, pre-Christian rituals of death and resurrection, so its trappings echo the moment during the festive season when the social order would be turned upside down, and
the Lords of Misrule would reign. (...)

But crying “racism” (...) does no one any favours.

De Kerk
De Katholieke kerk, ontstaan in het Romeinse rijk in 67 toen Sint Pieter in Rome stierf, is het oudste ononderbroken instituut ter wereld. Haar invloed op de vorming van de westerse wereld is immens. De traditie van de intocht van Sint Nicolaas van Myra wordt in veel landen gevierd. De oudste intocht per boot is die van de Italiaanse stad Bari, die jaarlijks plaatsvindt sinds de relicten van Nicolaas in 1087 naar deze plaats werden gebracht.

Na het verbod op de verafgoding in heidense Joelfeest bleef de goddeloze variant erg populair. De kerk besloot het feest te transformeren naar een Katholieke variant. Ze voegden een element van goed en kwaad toe, en unificeerden dit met de intocht van Sint Nikolaas. De Sint vertegenwoordigde het goede; het heidense dodenleger werd getransformeerd naar duivels en vertegenwoordigden het kwade.

Tijdens de reformatie was het feest opnieuw verboden voor honderden jaren. Volkse tradities vonden overal in Europa opnieuw hun eigen weg. In de 18e eeuw was het sinterklaasfeest versnipperd in vele lokale gebruiken. Een interessante bron is het weekblad De Joodsche Wandelaar uit 1792. Hierin maakt iemand zijn bakkes zwart, en maakt wild geraas met zijn ketting. Hij speelt Zwarte Klaas!



Het lijkt er op dat "Sinter Klaas" (interessante spelling - doet denken aan Sunter Klaas) ondanks de naam hier een Zwarte Klaas was, en niet de zelfde persoon als Sint Nicolaas. Zou het kunnen dat een door de kerk aangepaste heidense gewoonte en een onaangepaste lokale volkse versie naast elkaar hebben bestaan? Sinter Klaas (Zwarte Klaas) en Sint Nicolaas.

Op het schilderij "Feestelijkheden van Sint Nicolaas" van Matthijs Naiveu uit 1703 een kleine eeuw eerder zie je dat Sinterklaas altijd een groot feest was, met verschillende karakters. Je had in die tijd elk jaar sinterklaasmarkten. Ik stel me een beetje zo'n Duitse kerstmarkt van tegenwoordig voor. Op dit schilderij lijkt ook een Piet-achtige persoon te zien te zijn:



Zie de hurkende figuur, linksonder.

Als we verder terug in de tijd gaan, zien we een schilderij dat Schenkman sowieso niet heeft gezien. Er was toen nog geen internet. En geen auto's. Maar het geeft wel aan dat er vrije moren in Zuid Europa waren, en hoe ze er uit zagen.

Dit is het schilderij "Miracle of the Relic of the Cross at the Ponte di Rialto" uit 1496 (nog voor de slavernij en voordat Nederland onafhankelijk was) met een vrije "Zwarte Piet" tussen zijn witte collega's, in zijn eigen kledingdracht inclusief baret met veer, in Venetë, Italië.



Slaven werden eeuwen later niet in dat soort vrije degelijke kleding afgebeeld. Slaven hadden vaak (bijna) geen kleren aan. Een interessante opmerking lees ik op wikipedia:
De katholieke Amsterdamse schrijver en dichter Joseph Alberdingk Thijm (1820-1889) herinnerde zich in 1884 dat hij als 8-jarige bij een 'strooiavond' was geweest bij een Italiaans familielid van zijn moeder.
Er is dus een link met Italië, waar de eerste donkere pages op schilderijen te zien zijn.

Een andere interessante traditie uit Venetië is de carnavalsharlekijn met zwart halfmasker. De harlekijn met halfmasker is ontstaan in Italië (Arlecchino).



De Franse harlekijn is gebaseerd op Hellequin. Dit was een Frans mythologisch figuur die 's nachts met een groep demonen te paard door de lucht reed. De harlekijnen voerden de wilde jacht aan, met donkere maskers of doeken voor hun gezicht.



Interessant is ook het verhaal van Jan Janszoon. In de 17e eeuw werden er naar schatting een miljoen Europeanen door barbaren (piraten) uit Barbarije (Noord-Afrika) tot slaaf gemaakt. De slaven hadden kans op een beter leven als ze over belangrijke kennis beschikten en zich bekeerden tot de Islam. Jan Janszoon was schepenbouwer, bekeerde zich en werd onder de naam Moerad Raïs een vrij man. Hij werkte zich op tot berucht piraat, grootadmiraal, en later gouverneur van de Marokkaanse stad Salé, een broednest van piraterij. In deze tijd gaat De Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden diplomatieke relaties met Marokko aan, met name om Spanje dwars te zitten. Jan Janszoon kreeg de opdracht om de onder Spaans bewind vallende Duinse kapers dwars te zitten.

Volgens het boek "Nederlanders Onder De Barbarijs/Turkse Zeerovers" (Arne Zuidhoek) komt hij na vele strooptochten, eind November 1623, met twee schepen vol Barbarijse piraten enkele weken aan wal in Veere. Voor reparaties aan de schepen en om inkopen te doen. Ze zijn steenrijk. De republiek, in oorlog met Spanje, waagt het vanwege het verdrag met Marokko niet om de piraten terecht te stellen. Deze Barbarijse piraten hebben uiteraard baat bij een goede relatie met de bevolking. Ze zullen een indrukwekkende verschijning geweest zijn op de sinterklaasmarkten die in deze tijd van het jaar werden gehouden. Dit moet de indrukwekkendste decembermaand geweest zijn van die generatie, en de verhalen van de donkere piraten in indrukwekkende kleding die per boot tijdens Sinterklaas aanmeerden zullen zich goed verspreid hebben.

Als we nog verder terug in de tijd gaan stuiten we op een interessant verschijnsel uit de Germaanse mythologie: De god Wodan met lange grijze baard die op zijn paard door de lucht vloog. De kerstman vloog pas op een slee door de lucht nadat Nederlandse kolonisten Sinterklaas (Santa Claus) fuseerden met Father Christmas van Britse kolonisten. Sinterklaas vloog voor de kolonisatie van Amerika dus misschien ook wel op een paard.



Over Wodan is niet veel bekend, maar aangenomen word dat het de Germaanse variant van Odin is. Odin werd alijd vergezeld door twee zwarte raven, Huginn en Muninn. Zij vlogen over de wereld en vertelden 's avonds aan Odin welke geheimen ze bij de schoorstenen hebben gehoord. Misschien wist Odin zo wel welke kinderen stout waren...

Er zijn dus erg veel aanwijzingen voor verschillende tradities en gebeurtenissen die samen zijn gebracht in het moderne sinterklaasfeest. De geschiedenis is fascinerend complex en geraakt door vele gebeurtenissen. Het feest is door de jaren heen twee keer verboden geweest voor honderden jaren, en bleef populair. Sinterklaas is het enige feest dat zo ver terug gaat in de geschiedenis. Het is waarschijnlijk duizenden jaren oud. Als je het zwarte element in zijn geheel weghaalt, dan is wat overblijft nog slechts 1000 jaar oud.


"Zwarte Piet is racisme"
Zwarte Piet wordt steevast genoemd als manifestatie van "blackface" (de theatervorm waarin afro-Amerikaanse slaven worden gestereotypeerd) in Nederland. Deze theatervorm is rond 1830 in Amerika is ontstaan. Hoewel het zwartmaken van het gezicht al duizenden jaren wordt gedaan en an sich niks met blackface te maken heeft, rode lippenstift tot ver om de lippen heeft dat wel. Dat zag je vooral vroeger wel op snoepgoed of ongemakkelijke afbeeldingen. Dit lijkt inderdaad een invloed van Europese geschiedenis die je alleen ziet sinds sinds de Amerikaanse "theaterspeler" Thomas D. Rice rond 1845 in Europa is geweest. Merk hierbij op dat Sinterklaas een volksfeest was, maar dat de productie van bedenkelijke karikaturen op lekkernijen werd gedaan door commerciële partijen.

Ik vraag me af of en wanneer deze commerciële karikatuur en masse zou zijn overgenomen door het volksfeest. Op oude foto's van Zwarte Piet zie je bijna altijd dat de lippen ook zwart zijn. Bij mij op de basisschool (eind jaren '80) hadden Pieten geen gestifte lippen. In het laatste jaar (begin jaren '90) hadden een aantal opeens gestifte lippen. Als je bedenkt dat Pieten op school meestal moeders waren, vermoed ik dat er in de ouderraad een keer een moeder was die het een leuk idee vond, maar onbedoeld waarschijnlijk cultureel ongevoelig was. Maar goed, op de hele school zaten twee donkere personen. Eén van hen zelf verkleedt als Piet, herinner ik mij. Niemand moest "huilen", wat een veelgehoord argument van critici is. Dat zegt misschien meer over hoe kleinzerig de huidige generatie is, dan over het "onvoorstelbare" feit "dat dit nog steeds gevierd wordt". De meest irritante grap was waarschijnlijk "Hé Piet, heb je nog wat pepernoten voor mij?". Ik vond dit nog wel meevallen, die ene dag per jaar. Zelf werd ik uitgemaakt voor vuurtoren en vlekkengezicht. Dat eerste het hele jaar door, en dat laatste alleen in de lente en zomer. (Ik had (toen nog) erg rood haar en sproeten).

Als je alle intochten van de jaren '70, '80, '90 kijkt (Youtube), dan zie je steevast dat de Pieten geen rode lippenstift hebben. Meestal zijn de lippen ook zwart. Eind jaren '90 zie je vaker dat Pieten hun lippen niet zwart schminken maar gewoon onbedekt laten. Begin jaren 2000 zie je af en toe een Piet met lippenstift, maar het valt op dat dit lokale Pieten zijn uit de stad waar de intocht plaatsvindt; geen Pieten die bij de intocht horen. Dus dit was een slechte judgement call van de persoon in kwestie. In de jaren 2010 hebben de intocht-Pieten nog steeds geen rode lippen, maar zie je dat kinderen in het Publiek af en toe rood tot rondom de lippen zijn. Dit was een slechte judgement call van hun ouders die ze waarschijnlijk in onwetendheid hebben gemaakt omdat je rode lippen nog steeds ziet op de cartoongezichten van Piet op commercieel snoepgoed zoals chocoladepoppen. In 2016 zie ik Zwarte Piet, Witte Piet en Roetveegpiet. Geen lippenstift.

In 2017 zie ik voor het eerst één intocht-Piet in beeld die duidelijk lippenstift opheeft. Dit vind ik awkward, omdat ik weet dat dit onbedoeld toch is overgenomen van Thomas D. Rice. Ik associëer de lippenstift met "blackface". Dat heeft waarschijnlijk met mijn interesse voor de geschiedenis te maken, en wellicht een stukje kunstgeschiedenis op het VO. Het gewone publiek zal de associatie niet gelegd hebben. De generaties die deze theatervorm nog kenden liggen onder de zoden. Totdat het weer uit de kast werd gehaald als argument om mee te schermen. Dat mag. De associatie kan gemaakt worden, als je daarvoor kiest.

Ik krijg het gevoel dat StopBlackFace al dan niet bewust de uitzondering heeft verward met de regel:

"Black Pete is mostly played by white people in blackface with big red lips" - StopBlackFace dot com

(Update - Ik zie bijna exclusief rode lippenstift als ik google op "Zwarte Piet". Dat verbaast mij. Ik ken rode lippenstift niet van mijn jeugd, en niet van de landelijke intochten. Ik vermoed dat de media op zijn minst een rol speelt. Het delen van controversieel nieuws levert meer clicks op.)

Verder kan ik me helemaal vinden in het idee dat rode lippenstift niet kan. Dit heeft niets met de rijke geschiedenis van Sinterklaas te maken. Pas in een verre toekomst waarin we "allemaal mokka" zijn, zouden we dit kunnen herintroduceren als onderdeel van onze menselijke geschiedenis.


Doet intentie er toe?
Het is interessant om ons af te vragen wat zwaarder weegt; de intentie, of de perceptie? Want als de perceptie leidend is en we zouden Zwarte Piet veranderen in een vriendelijke elf, zouden we dan niet ook de hoofddoek - in de perceptie een symbool van onderdrukking - moeten veranderen? Sinds kort bestaat er voor de extreme variant een verbod. Femke Halsema heeft aangegeven niet te gaan handhaven. Dit hoort volgens haar bij de culturele vrijheid, en mag niet ter discussie staan. Het credo "gelijke monniken gelijke kappen" gaat niet op wanneer ze tegelijk zegt dat Nederlanders niet zo krampachtig aan Zwarte Piet moeten blijven vasthouden. Deze paradoxale willekeur van onze wijze ouderen - wie tolerant moet zijn en wie niet - zie je vaker. Het is onduidelijk waarom.

Is het bij bedenkelijke intenties uit het verleden echt belangrijk waar dit vandaan komt, als de intentie daar tegenwoordig niets meer mee te maken heeft? Er werden meer Duitse artsen dan elk ander beroep lid van de Nazi partij. Het meeste medische Nazi onderzoek was zeer professioneel. Tot 1939 hadden alleen Duitsers een derde van de Nobelprijzen op het gebied van geneeskunde, scheikunde en natuurkunde. Menselijke experimenten in concentratiekampen hebben geleid tot levensreddende behandelingen. Denk aan Sigmund Rascher's verschrikkelijke onderkoelingsexperimenten. Of de experimenten met fosgeengas waarop veilige marges voor plastic en pesticiden zijn gebaseerd. Onder druk van ethische protesten zijn referenties verwijderd. Hier is dus gekozen om met zijn allen te vergeten hoe de data tot stand is gekomen.

Een simpeler voorbeeld van de Nazi's is de verheerlijking van het Arische ras. Om te demonstreren dat Ariërs atletischer waren dan "üntermenschen" werd er ter voorbereiding van de 1936 Nazi Games (Olympische Spelen) door Nazipropagandisten een estafette bedacht waar hardlopers een fakkel vanuit Griekenland 2400 kilometer verderop brachten tot aan het stadion in Berlijn om het "Olympische vuur" te ontsteken. Sindsdien is dit een Olympische traditie, waar iedereen gezellig aan mee mag doen. Hier is gekozen om de oorsprong van deze traditie te vergeten.

Misschien helpt het om een parallel te zien in het gebruik van swastika's. In het westen kan dat kwetsend zijn. De symboliek staat voor de dood van 80 miljoen mensen. Stel nu dat je als westerse vluchteling naar India vlucht en daar een verblijfsvergunning krijgt. Vervolgens zie je tot je schrik dat daar swastika's zijn verwerkt in kunst, in tempels, en door sommige mensen op hun voorhoofd worden geschilderd. Je maakt je daar kwaad over. Als je deze mensen nazi's gaat noemen en eist dat ze ermee stoppen, zouden ze dan gemotiveerd zijn om te luisteren?

Vroeger had ik een Joodse studiegenoot, en die maakte de hardste Hitlergrappen. Zijn keuze. In Amerika had je een Joodse docent, die maakte ook een Hitlergrap. en hoewel gewaardeerd door sommige studenten, dwongen anderen de school om deze docent te ontslaan. Hier werd er gekozen om gekwetst te zijn. Waarom dat verschil? Waarom lijkt "aanstoot nemen" een trend te zijn? Tablet Magazine schrijft:
The simple answer has something to do with the political culture of 2018, where the urge to take offense, or to fake-take offense to prospectively be on the right side of those who might take offense, guarantees regular, thoughtless, itchy-trigger-finger pink-slipping.

Streep in het zand
Veel liefhebbers van Piet kennen ook al die interessante geschiedenis niet. Waarom wordt de discussie toch zo met de vingers in de oren gevoerd?

Piet-critici hebben het geloof dat Piet is bedacht om zwarte mensen te trollen, terwijl Piet-liefhebbers juist denken dat Piet al veel langer bestaat dan de slavernij, en dat Piet-critici hun aanstoot baseren op onvolledige of ontbrekende kennis over de herkomst van midwintertradities en daardoor hun standpunt oneerlijk uitleggen.

Helaas zijn veel liefhebbers ook niet op de hoogte van de interessante geschiedenis van midwintertradities en de onderdelen die hebben bijgedragen aan het ontstaan van Zwarte Piet. Voor hen is Zwarte Piet simpelweg de spreekwoordelijke streep in het zand; ze vinden dat ze wel genoeg tolerantie hebben getoond.

Aanhangers van het streep-in-het-zand sentiment stonden met oogluikende tegenzin de opkomst van het - in hun ogen - symbool van vrouwenonderdrukking en niet willen integreren toe. De hoofddoek, die vaak onder sociale druk of op eis van de partner wordt gedragen. Ze voelen nog het verlies van "fijne kerstdagen" naar "fijne feestdagen" en het verdwijnen van het kerstdiner op de scholen van hun kinderen, iets wat zij in hun jeugd als prettig hebben ervaren. Het kruis verdwijnt steeds vaker van de mijter van Sinterklaas om tegemoed te komen aan andersgelovigen, terwijl veel liefhebbers het kruis zien als een reliek in de traditie, niet als een religieuze zegen over het feest. Negerzoenen zijn nu Zoenen. Kerststollen en Paasstollen zijn nu Feeststollen. Hoewel we vergeten dat dit een commerciële overweging was, geeft de behoefte dit te doen wel aan dat er wellicht onvoldoende integratie, onvoldoende respect voor deze tradities was, om het te kunnen laten voor wat het is. Onder druk van een actiegroep heeft TivoliVredenburg besloten geen "Cowboys en Indianen" kinderfeestjes meer te geven. De actiegroep vond het een racistisch feest.

Verder heb je nog de steeds oplaaiende discussies over de Coentunnel, Admiraal de Ruyterlaan, Piet Heinstraat, Van Heutszstraat, enzovoort. En de Gouden Koets. Ook die moet anders. De schilderingen van halfnaakte mensen in de Nederlandse koloniën worden als verheerlijking van de slavernij gezien. Buste Johan Maurits van Nassau-Siegen - een interessant stuk uit de geschiedenis - weggehaald. Deze zaken uit het verleden hebben een plaats gekregen zodat het kan rusten. Maar als er steeds aan wordt gekrabd, dan blijft het bloeden.

Sinterklaas en Zwarte Piet zitten te diep geworteld. Ze zijn zo oer-Hollands dat hier voor velen een grens wordt getrokken: "We zijn tolerant geweest. We hebben veel aangepast. Nu is het genoeg. Laat ons met rust."

"Ons". Dat valt het meeste op. Dat deze discussie erg polariserend werkt.

Wat in de context van het streep-in-het-zand sentiment ook genoemd moet worden, omdat het erg leeft onder het electoraat (gezien de op één na grootste politieke partij in de verkiezingen van 2017), is het aantal uitkeringen voor niet-westerse allochtonen, dat met 40.000 tot 80.000 per jaar toeneemt. De helft hiervan duurt langer dan 10 jaar, waardoor Sociale Zekerheid de grootste kostenpost in de rijksbegroting is geworden, waarvan meer dan twee derde wordt gebruikt door niet-westerse allochtonen die er nooit aan hebben bijgedragen. Dit geeft sommige mensen het gevoel - hoewel irrelevant in de feitelijke Zwarte Pietendiscussie - dat het soms een beetje aan dankbaarheid ontbreekt. Vergeleken met andere landen zit het in Nederland behoorlijk goed met de solidariteit. Nederlanders steunen de welvaartsstaat omdat ze vinden dat iemand die buiten zijn schuld om zonder werk komt te zitten niet in de kou moet komen te staan. Zo betalen ze een verzekering voor elkaar. Maar solidariteit met asielzoekers op het gebied van sociale zekerheid zie je eigenlijk vooral onder hoogopgeleiden. Dat zijn immers de mensen die er het minste last van hebben. Nogmaals: Dit heeft niks met de kern van de discussie te maken, maar toch hoor ik dat woordje "dankbaarheid" wel vaker in de context van de Zwarte Pietendiscussie.

Het helpt voor de sympathie dan ook niet dat Jerry A. uit Ghana, die van Nederland een verblijfsvergunning heeft gekregen, zich opwerpt als spreekbuis van nakomelingen van slaven, terwijl de Ashanti, waar hij toe behoort, vroeger juist die slaven hebben verkocht aan de Britten en de Nederlanders. Zou het kunnen dat het fanatisme waarmee Jerry zich uitspreekt wordt gevoed door een soort schamkultur?

Op verschillende plekken in Afrika hebben ze overigens hun eigen tradities met witte klei. Het eeuwenoude gebruik van het gezicht maskeren met een kleur die zo ver mogelijk is verwijderd van de realiteit is namelijk zo'n logische ontwikkeling in een tijd met as en klei, een tijd zonder televisie, internet, auto's, radio, belasting, werk en elektriciteit, dat het ontstaan van een traditie eigenlijk net zo logisch is als het ontstaan van leven op verschillende plekken in het heelal, of evolueren van een oog op een organisme.



Ik denk dat het interessant is om dit eens te lezen. Ja, het is wat meer dan 140 280 tekens om je mening op te baseren. Maar voordat je besluit een halve dag de tijd te nemen om voor of tegen te protesteren, zou je eigenlijk eerst even wat gedetailleerder kennis moeten nemen van de geschiedenis van deze traditie.

Deze quote uit het stuk geeft aan waar het beginpunt van een wat vruchtbaarder discussie zou kunnen liggen:
Een volledige kijk op de geschiedenis van Zwarte Piet biedt veel mogelijkheden om te komen tot een niet-controversiële figuur.
En als je de kans hebt, kijk dan ook eens naar "Wild Geraas" (2016) van Arnold-Jan Scheer. Dit gaat niet zozeer over Zwarte Piet, maar over alle andere sinterklaasvieringen in Europa.


Hoe nu verder?
Wat mij tegen het zere been stoot is het negeren van de geschiedenis voor 1850. Zelfs buitenlandse docu's over de Nederlandse racistische viering zeggen dat Zwarte Piet in 1850 is bedacht. En dat het gezicht "blackface" is; de kunst van het ridiculiseren van zwarte personen. De hele verschijning van Zwarte Piet kan inderdaad worden vergeleken met "blackface". Maar dat dit ook werkelijk de vergeten intentie van Schenkman zou zijn, is pertinent onjuist. Het is op zijn best een erg oneerlijke en onvolledige frame die goed past bij de huidige maatschappelijke realiteit. Zwarte Klazen zijn vele honderden jaren oud. Zwarte duivels zijn waarschijnlijk duizend jaren oud, en het zwarte dodenleger is waarschijnlijk duizenden jaren oud. "Blackface" bestaat pas anderhalve eeuw, en is alweer uitgefaseerd. Het is jammer dat alle onderdelen die dit onderschrijven worden genegeerd in de media. Ook in het buitenland. De wereld lacht ons uit.

Ik vind het jammer dat het zwart maken van het gezicht - zelfs binnen de interessantste mengelmoes van folklore/traditie/rite/geschiedenis - een negatieve connotatie heeft gekregen. Ik vind het verwerpelijk en frustrerend dat critici slechts een enkele en onbetwistbare bite size "waarheid" extraheren uit deze rijke geschiedenis. De enige mogelijke "waarheid" die past bij het frame.

Feit is dat het gevoelig ligt. Ik zou lippenstift, de oorbel, en pruiken met krullen uitfaseren. Overdreven karikaturaal dikke rode lippen, dat is wat mij betreft echt cultureel ongevoelig. Ligt dat echt nog in de winkel? Of lopen buitenlandse media te trollen? Daarnaast is de oorbel ook verkeerde symboliek. In de Bijbel (Exodus 21:6) is de oorbel het symbool van de (vrijwillige) slaaf voor het leven. Ik snap dat Schenkman de duivel heeft willen humaniseren tot kindervriend, maar dat kroeshaar is daarbij onnodig. Op één van de intochten uit de jaren '90 zag ik een prachtige hoofdpiet met stijl haar en een snor.

Waarschijnlijk evolueren we langzaam naar een roetveegpiet. Dat is jammer. Onze multiculturalistische samenleving kan het niet aan. Als we willen dat liefhebbers van Piet deze interpretatie gaan omarmen, dan zou het wel enorm verzoenend werken wanneer critici van Piet wat kunnen bijleren over het ontstaan van midwintervieringen, Zwarte Klazen, Piet (de duivel), gemaskerde harlekijnen, Barbarijse piraten, en uiteindelijk Zwarte Piet. En erkennen dat het zwarte gezicht van Piet al veel ouder is dan, en in origine niet is ontstaan uit blackface (de "theatervorm" uit de 19e eeuw), maar uit het imiteren van de duivel en de doden, en tot nut van het algemeen, misschien wel in een poging om racisme juist te bestrijden, is omgevormd tot een kindervriend. Al is het alleen maar zodat de Nederlandse liefhebber gezicht kan redden in de wetenschap dat ze geen racist is, en omdat het de polarisatie eerder vergroot dan verkleint als je daar helemaal niks over wilt weten, terwijl het wel een belangrijke rol speelt bij de oorsprong en intentie van Piet.

Ik herhaal:
Een volledige kijk op de geschiedenis van Zwarte Piet biedt veel mogelijkheden om te komen tot een niet-controversiële figuur.
Zoals de Romeinse Tacitus in het jaar 98 AD in het boek "Germania" (De Origine et situ Germanorum) over Germaanse stammen schreef:

"Ze maakten in de kortste nacht hun lichaam zwart, en trokken ten strijde."


Pesterijen
Als laatste wil ik nog even kwijt dat ik me goed kan identificeren met de woede die Quinsy Gario voelde toen een collega tegen zijn moeder zei: "Ah daar hebben we Zwarte Piet." Dit is een lompe kutopmerking van een ongevoelige volwassene. Andere collega's zouden dat meteen moeten corrigeren. Voor lompe opmerkingen heb je geen feest nodig. Ik moet denken aan de vele opmerkingen die ik in mijn jeugd en mijn adolescente jaren heb moeten aanhoren. "Waar is mijn zonnebril, je bent zo wit." "Vuurtoren." "Rooie." "Ah daar hebben we onze albino."

Als albinisme een ras was, konden alle roodharigen die in de zon als eerste verbranden dan ook de racismekaart trekken? Volgens de huidige culturele maatstaven wel. Maar dat is intellectueel oneerlijk. Kutopmerkingen zijn niet meer dan dat; kutopmerkingen. Correlatie is geen causaliteit.

De algehele tendens is dat we naar een witte Piet gaan. Het laatste gat in de houten plank waardoor we duizenden jaren terug kunnen kijken wordt daarmee gedicht. Dat vind ik jammer.


Buitenland
In Amerika hebben ze het elk jaar graag over die gekke racistische Hollanders met hun koloniale traditie. Maar eigenlijk is het een Europese traditie. Het heeft in Nederland alleen uit kunnen groeien tot een landelijk feest omdat we zo'n klein dichtbevolkt landje zijn. En waarschijnlijk vanwege onze eigenwijze aard. Door het langdurige verbod tijdens de reformatie zijn we alleen maar meer van het feest gaan houden.

Schmutzli - Zwitserland


Pere Fouettard - Frankrijk


Kleeschen Hausecker - Luxemburg


Knecht Ruprecht, Krampus (en Nicolaus) - Duitsland
Dit is interessant. In Duitsland en Oostenrijk heb je veel verschillende lokale versies van het Sinterklaasfeest. Je hebt de Sint (Sinterklaas), Knecht Ruprecht (Een zwarte Klaas zoals wij die ooit ook hadden), en Krampus (duivels). Je kan hier goed zien hoe in Nederland die laatste twee ooit zijn samengevoegd tot één persoon.





Noord Italië
Deze versie is ook interessant. Hier zie je vermoedelijk het dodenleger en de Piraten van Moerad Raïs, twee karakters die in het Nederlandse Sinterklaasfeest zijn samengevoegd.



Mikulas - Tsjechië
Hier zie je een persoon uit het heidense dodenleger met berenvacht, en een duivel, met lichtjes zwartgemaake gezichten.



Hadji Firoez - Iran
Wat als we Sinterklaas wit schminken, zoals ze doen in Iran tijdens Noroez? Dan kan iedereen Sinterklaas of Zwarte Piet zijn.



Pagan Europe
In deze documentaire van Arnold-Jan Scheer kan je goed zien welke sporen deze traditie op plekken die immuun waren voor de Katholieke kerk heeft achter gelaten.

Verplichte magazines in de brievenbus. Wat vinden we ervan?

Door Redsandro op zaterdag 10 december 2016 13:37 - Reacties (35)
Categorie: Sociaal, Views: 7.048

Met een nee/nee sticker op de brievenbus ontkom je niet aan geaddreseerde magazines. Maar zo'n 'abonnement' is vaak niet optioneel.

Ik ervaar deze magazines (bijna) altijd als compleet oninteressant, en gaan (meestal) linea-recta in de prullenbak.

Persoonlijk vind ik dat klanten/leden aangemoedigd moeten worden om niet te verspillen en geen afval te maken. Met andere woorden, bedrijven zouden geen verspillende papier + inkt + nietjes + plastic verpakking gratis moeten mogen aanbieden. Ik vind dat ze de productie- en bezorgingskosten (en wat mij betreft ook een kleine vervuilingsbelasting) in korting moeten brengen voor leden of klanten die het niet wensen te ontvangen. Maar vaak is opzeggen zelf (ook zonder korting) niet eens mogelijk.




Univé @unive
SAMEN ledenmagazine

Ontavang ik minder vaak dan voorheen. Tegenwoordig nog slechts elk kwartaal gelukkig.

Toen ik een aantal jaar geleden zei dat ik het magazine niet meer hoef te ontvangen zeiden ze dat ik als lid (vroeger was ik klant, tegenwoordig ben ik blijkbaar lid) eenmaal automatisch het magazine ontving. Gaat altijd linea recta inclusief plastic eromheen in de prullenbak of bij het oud papier. Vandaag maakte ik er weer eens een open om te zien welke artikelen ze zo belangrijk voor hun klanten leden vinden.
  • Artikel over vrijwilligerswerk
  • Een ondernemer uitgelicht
  • Recept voor pittige curry
  • Recept voor soep
  • Interview met ambulancechauffeur
  • Aanstellerig advertorial over voetmassage, voetenbad, en 10% korting op arrangement met 'rituelen'
  • Zoveelste artikel over of de 11-stedentocht nog komt
  • Zoveelste artikel over de gevaren van vuurwerk
  • Deventer uitgelicht (deja vu Spoor Magazine)
  • Water in Friesland
  • Advertorial Univé verzekeringen. (Maar ik ben toch al klant lid?)
Alternatief: Wat mij betreft opt-in of een betere website. Of gewoon niet. Mensen zoeken wel elders naar recepten.


NS @NS_online
Spoor Magazine

Ontvang je al vanaf het goedkoopste abonnement. Gelukkig niet zo vaak, volgens mij 4 keer per jaar. Populair vanwege de kortingsbonnen. Ik kijk meestal even of er een korting in mijn stad is en gooi het daarna in de prullenbak. Artikelen lees ik niet.

Alternatief: Kortingsbonnen kunnen prima via de app.

edit:
solidous schreef op zaterdag 10 december 2016 @ 15:59:
Spoor Magazine kun je uitzetten.

Mijn NS --> Mijn gegevens -> Permissies --> E-mail/Post/Telefoon :)

Elkien (Huurstichting) @Elkien_
Elkien Magazine

Vroeger kreeg ik ipv Elkien Magazine een magazine van Nieuw Elan (@Nieuw_Elan), belangenvereniging voor huurders van Elkien, Habion en Noorderbreedte. Bij het tekenen van mijn huurcontract moest ik accoord gaan met een lidmaatschap en het ontvangen van een magazine. "(Dit is verplicht)" stond letterlijk op de contractbescheiden.

Er staat meestal wat info in over renovaties en interviews met huurders. Als een renovatie relevant is voor jou persoonlijk dan krijg je daar post over, dus de informatie in het magazine is niet relevant. Ik kijk vaak even naar de stockfoto's en gooi dan het plastic weg, magazine bij het oud papier.

Vroeger ontving ik dit magazine elke maand. Na een enquete onder leden (die waarschijnlijk massaal aangaven hier geen behoefte aan te hebben) is de frequentie verlaagd naar elk kwartaal.

Alternatief: Gewoon niet. Website uptodate houden. Of eens per jaar een email met informatie over renovaties.


ANWB @ANWB
Kampioen

edit:
oehoe schreef op maandag 12 december 2016 @ 10:31:
De Kampioen kan je opzeggen. Maar niet via mijn.anwb.nl, je moet daar even voor bellen, en dan door een telefoonmenu heen klooien 8)7 . Dat duurde even bij mij, maar daar zat wel een hele aardige en begripvolle mevrouw die natuurlijk wel even moest vragen waarom ik de Kampioen niet meer wilde ontvangen (mijn antwoord: milieu + ik lees dat ding nooit). En twee klikken later was het klaar. Dus, het kost even wat moeite, maar het kan wel.



Ik hoor sommigen al denken: "3 x 4 magazines per jaar. Waar maak je je druk om?"
Nu ja, een beter millieu begint bij jezelf, toch? De maatschappij, dat ben jij. Ik denk dat dit een goed voorbeeld is van waar een beter millieu ook een beetje begint bij regulering. Verspilling zou niet gratis en verplicht moeten mogen. Je kan er evengoed voor kiezen om je er niet druk om te maken als anderen kunnen kiezen deze post niet opgedrongen te krijgen.

offtopic:
Twitterlinkjes voor het geval bedrijven meeleesbots op tweakers hebben.

Hersenbloeding op mijn 17e

Door Redsandro op zondag 24 februari 2013 06:22 - Reacties (91)
Categorie: Sociaal, Views: 33.927

CedricD schreef op dinsdag 26 februari 2013 @ 10:43:
Ik heb nog nooit zo'n lange tekst met zo veel aandacht gelezen



En dan nu, voor jullie entertainment, een kopie van een oude post in de huiskamer van een kopie van een nog veel oudere post op het Ixneyforum getiept twee jaar na mijn hersenbloeding, AKA mijn 10-jarige hersenbloedingverhaal-jubileum!

Iemand vroeg me laatst iets rakelings gerelateerds en toen bedacht ik me dat dit al lang genoeg geleden is om schaamteloos openbaar te kunnen zetten, in de hoop mensen te kunnen entertainen en/of vooral te informeren. In 'mijn tijd' kon ik geen lotgenotenverhalen vinden. Laat ik de mijne dan online zetten. :) En vergeef me het 10 jaar oude taalgebruik! :+

Original post met wat kleine updates hieronder:


"Op mijn 17e (2001) kreeg ik een hersenbloeding, en op mijn ~22e was ik weer redelijk de oude. Leuk avontuur. Ik kwam net in een backup uit 2003 van een vriendenforum een soort verslag tegen."

Hieronder volgen mijn 10 jaar oude stukjes verslag, maar eerst even een korte samenvatting:
  • Ik ben nu 28
  • Hersenbloeding op mijn 17e in de kleine hersenen (motoriek)
  • Fysieke revalidatie 3 tot 5 jaar
  • Mentale (sociale) revalitadie (vanaf het begin) 5 tot 7 jaar
  • Initiële verschijnselen:
    • Alles kapot: Opnieuw leren staan, lopen, fietsen, praten. Poosje rolstoel, poosje rollator
    • Evenwichtsproblemen in het donker en bij vermoeidheid
    • Fijne motoriek helemaal naar de kloten
    • Een jaar lang dagelijks kotsen.
  • Restverschijnselen:
    • Spraakgebrek bij snel praten (Lalalalaa van Paverotti)
    • Evenwichtsproblemen in het donker en bij vermoeidheid.
    • Double damage t.o.v. vroeger bij alcohol (motoriek)
    • Rechterhand heeft grotere latency, niet meer gitaar spelen en niet meer de controller andersom houden bij racespelletjes om het moeilijker te maken.
    • Carriëremotivatie heeft nogal een deuk opgelopen; heb 7 jaar over HBO gedaan.


Posted on Fri 14 February 2003, 16:58

Soms wordt mij gevraagt wat ik op mijn 18e nog in HAVO5 doe. Bijna wekelijks vraagt iemand mij waarom ik een haarspeldje in mijn haar [-edit- ik had toen nog heel lang haar] draag. Sommige mensen weten nog niet waarom ik na 6 jaar gitaarspelen niet meer the man ben, en ik wordt wel eens uitgelachen als ik mijn evenwicht verlies op een moment dat je dat van een normaal mens niet zou verwachten.

Ik voel de drang om mijn verhaal eens goed uit te tiepen. Voor geïntresseerden en om te laten zien aan mensen die er naar vragen, zodat ik het niet tig keer hoef te vertellen. (2010 realiteitsbreak: Dat sloeg vooral op de mensen van dat vriendenforum.)

Zaterdag 19 Mei, 3 uur 's middags ofzo stond ik vrolijk te relaxen onder de douche. Opeens kreeg ik spontaan een vreselijk gevoel in mijn hoofd. Moeilijk te omschrijven; het voelde niet als hoofdpijn. Ik voelde het vooral aan mijn ogen (?), ik denk dat het gevoel van keihard in je ogen duwen het meest vergelijkbaar is. Ik dacht meteen "Oh mijn god! Ik heb een hersenbloeding! Het duurt niet lang meer voor ik out ga! :o " Ik heb gelukkig de eigenschap om dingen die lichamelijk fout gaan te herkennen, toen ik op mijn 10e met een blinde darm ontsteking in het ziekenhuis lag, had ik de diagnose ook al van te voren gesteld. In een paar seconden gingen er ontiegelijk veel dingen door mijn hoofd. Ik wist het zeker, maar ik kon het niet geloven. Ik zocht snel naar andere verklaringen en de (on)mogelijkheid dat op deze leeftijd zoiets gebeurt... en toen merkte ik de volgende symptomen: mijn gehoor veranderde en het watergekletter van de douche klonk opeens heel irriëel. Ik dacht dat ik maar droomde, en ik accepteerde dit niet. Maar de pijn in mijn hoofd werd steeds erger, zo'n erge pijn kan je zelfs niet in een droom waarnemen. Als een soort auto-defense systeem moest ik maken dat ik beneden kwam, waar hopelijk mijn vader zat.

Ik draaide de douche uit (netjes hè?), maar ik was zo misselijk en 'bestuurloos' dat ik me echt niet kon afdrogen. Bewust van het feit dat ik naakt was deed ik (terwijl ik nat was) een broek en t-shirt aan en strompelde naar beneden. Mijn perceptie was heel raar; heel ver weg. Beneden zat niemand. De tuindeur was open, en ik had het steenkoud. Ik viel neer op de bank en kon niet meer opstaan. Denken denken denken... hoe redde ik mezelf hieruit? Ik keek naar de tuindeur en hoopte dat mijn vader ergens buiten was. Mijn broer was weg en mijn moeder was ver weg. Ik besloot mijn vader te roepen. Ik stuurde het commando om "pappa!" te roepen naar mijn spraakcentrum, en op dat moment merkte dt ik niet alleen mijn gehoor en motoriek aangetast waren, maar ook mijn spraakvermogen. "Bubba! Bubba!" riep ik. Mijn vader kwam binnen, zag mij gek op de bank hangen en belde meteen de dokter. Ik had het gevoel dat mijn hoofd binnenstebuiten keerde en kotste overal om me heen. Toen ik was uitgekotst had ik het zoo verschrikkelijk koud, en ik zag mijn broertje (11) bij de tuindeur staan. Ik wilde dat hij de deur dicht deed. Ik wees naar de deur, maar op dat moment kon ik even geen samenhangende zin zeggen, en hij begreep me niet. Ik werd zo kwaad in mezelf, maar hij schrok zich natuurlijk de tering.
Toen arriveerde de dokter (dat was snel d:)b ). Ik móest hem zeggen wat er aan de hand was, dus ik oefende een paar keer in mijn hoofd. Toen wees ik naar mijn hoofd en zei "Help me, hersenbloeding!. Daarna verloor ik mijn bewustzijn...

Het volgende stukje heb ik niet bewust meegemaakt, en kan ik dus niet uit eigen ervaring vertellen. De dokter bestelde een ambulance en we scheurden naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, waar ik in een MRI scanner gezet werd. Normaliter wordt iemand van mijn leeftijd die zo flipt eerst getest op gebruik van allerlei drugs of inname van giftige stoffen, en dat duurt al snel een halve dag oid. Had ik de dokter niets verteld, dan was ik hier nu misschien niet geweest.

De MRI gaf aan dat er inderdaad een hersenbloeding aan de gang was, in de kleine hersenen (motoriek). Omdat men in dit ziekenhuis alleen amandelen kan knippen, moest ik snel naar het AZG (tegenwoordig UMCG). Gelukkig was er een ambulance vrij, en we scheurden naar Groningen.

In Groningen werden de MRI-foto's bekeken. Omdat er zoveel bloed in de weg zat, was niet zichtbaar hoe en waarom ik een bloeding had, en waar precies. Door de druk van het bloed raakten steeds meer hersenen bekneld, waardoor hersencellen op verschillende plaatsen afstierven. Die druk moest van mijn hoofd af. Even wachten tot er een Operatie Kamer vrij was, en toen konden ze me 'opereren'. Naja opereren... ze scheerden een stuk van mijn haar weg, boorden een gat in mijn schedel en propten een drain naarbinnen. Hup, naar de Intensive Care! Het was inmiddels 8 uur 's avonds geweest, en ik ben al een flinke tijd buiten bewustzijn...

Op de IC wordt ik op een gegevenmoment wakker. Het is echt onbeschrijvelijk hoe irriëel de situatie was! Ik kon niks, alles leek nep, ik had vier infusen in mijn armen waarvan één gewoon vlakbij mijn hart uitmondde, twee sondes, één via mijn neus in mijn maag om maagzuur weg te zuigen en één in mijn penis om urine weg te zuigen. Ja lach maar, denk je dat je in zo'n situatie kan pissen? En de drain in mijn kop dus. Ik keek naar het plafont. Opeens zag ik de hoofden van mijn ouders. Mijn moeder (die het nieuws inmiddels gehoord had) was door mijn opa helemaal hierheen gereden (3 uur).

Toen viel ik in slaap, en ik droomde geweldig. In mijn droom kon ik lopen, praten, alles! Mijn dromen waren echt nog realistischer dan de werkelijkheid! Je kan het niet vergelijken met een normale droom. Ik kwam mijn oom (die in het echt is overleden) tegen en ik was vet blij. Ik werd steeds jonger en was weer in het oude huis, ik beleefte geweldige dingen met mijn vader... zucht. Ik weet, omdat ik er nu nog ben, dat het dromen waren. Maar als ik daar in de IC was overleden, dan was ik er van overtuigd geweest dat de dromen echt waren. Misschien kan je je nu een beetje voorstellen waarom ik denk dat er niets is na de dood. De verhalen dat je overleden dierbaren weer tegenkomt zijn waar in zoverre, dat je ze niet echt tegenkomt maar dat je gewoon van ze droomt, vlak voor je dood. Want je kan heel veel dromen in zeer korte tijd.

Elke keer werd ik weer uit 'mijn' realiteit gescheurd en in de echte realiteit gezet. Ik snapte er steeds niks van. Wat hebben ze met me gedaan waardoor ik niets meer kon? De echte realiteit was voor mij als een verdoemde droom die steeds terugkwam. Ik had het steeds heel heet of ijskoud, nooit prettig. De volgende dag kwamen mijn ouders 's middags weer langs. Ik was helemaal boos en verdrietig dat ze me maanden alleen hadden gelaten. (Het was maar een halve dag, mijn tijdsbesef was compleet anders) Ik kon met mijn ouders praten met een zachte, langzame, hoge monotone stem. Mijn ouders gingen weer weg.

Na heeel lang op m'n rug liggen werd ik echt gek. Ik wilde op mijn buik gaan liggen. Worstelen en worstelen en uiteindelijk lag ik op mijn buik. Ik hoorde opeens allemaal zustertjes op me afrennen, paniekerig enzo. Haha, ik kan me nu wel voorstellen dat het eng is om je, met al die slangetjes in je lichaam met kostbare apparatuur (er stond een hele kast vol apparatuur en computers achter me waar ik op aangesloten was) om te draaien. Maar voor mij was het allemaal toch nep.

Op een gegeven moment kwamen mijn ouders een keer met mijn broer en broertje. Ik was flink prikkelig, want van licht wordt je GEK! En op de IC is het àltijd licht. En van geluid wordt je nog gekker, maar je hoort allemaal apparatuur zoemen en piepen :( Laat me toch lekker dood zijn! Dacht ik. Na pogingen tot communicatie (ik weet echt niet meer of ik zinnige dingen heb gezegt, waar we het over hadden etc.) kwam naast mij weer het slijm-afzuig-geluid. Er lag iemand naast mij (niet dat ik naast me kon kijken ofzo, alleen recht omhoog) die eens in de zoveel tijd slijm-afzuig-geluid produceerde. Mijn arm (met twee infusen erin) ging omhoog... ik stak mijn middelvinger op. (Ik wou dat ik daar een foto van had.)

Na tien dagen Intensive Care (die voor mij echt wel 10 maanden leken) was mijn toestand niet kritiek meer; ik mocht naar de afdeling. Ik wou heeeel graag alleen op een kamer, en ik had geluk.
Het was nog steeds allemaal erg nep voor mij. Iedereen die ik zag keek neutraal of overdreven vrolijk, niemand leek verdrietig. Best logisch, want als ik vanuit hun ogen kijk kan ik me wel voorstellen dat als je op ziekenbezoek komt of gewoon in het ziekenhuis werkt dat je je even normaal wilt gedragen. Toen kwam dus op een gegeven moment een erg goeie vriend langs. Herinneringen borrelden op (Ik kon trouwens wel weer praten. Welliswaar heel langzaam en monotoon, maar het ging. Ik kon ook mijn hoofd optillen, om me heen kijken en mijn armen 'goed' bewegen.) en ik was steeds aan het lachen.
Toen moest ik huilen. Hij ging ook huilen en legde zijn hoofd op het bed, en dàt was de eerste keer dat ik verdriet zag! Verdriet om mijn situatie! Op dàt moment, ongeveer 14 dagen na de bloeding, realiseerde ik me voor het eerst dat het allemaal werkelijk was gebeurt en dat het geen droom was. De andere wereld was juist een droom!
Die avond dacht ik ontzettend veel na, en ik snapte precies wat er gebeurd was.


Posted on Sat 15 February 2003, 20:06

Ik zat alleen op mijn kamertje en ik leed aan slapeloosheid. Mijn moeder had aan het voeteneind van mijn bed een foto van mij gehangen met wat gegevens, zodat men kom zien 'wat ik was' voordat ik hier er zo bij lag. Ik ontdekte dat ik dichtbij niet meer scherp kon zien en dat ik scheel keek. Ik kon (hoofdeind van bed omhoog) bijelkaar een uurtje per dag TV kijken ofzo, en de rest van de dag dacht ik na. Ik vervloekte God, maar bedacht me dat ik daar niets mee heb, vervloekte mezelf, en werd verdrietig. Elke dag.

Mijn ma nam op verzoek een CD mee van mij waar ik ooit muziek op had gebrand die ik zelf had gemaakt. Een meid die afentoe kwam praten (dat was haar werk, praten) regelde een radio met CD speler voor me. Die avond luisterde ik mijn muziek, en ik moest gewoon huilen. Zelfs om de kutliedjes. Het is echt raar om wanneer je helemaal kapot bent te horen dat je vroeger tot zoiets in staat was. Ik was er nogal van onder de indruk, en ik dacht aan alles wat ik kon. De stomste dingen waar je normaal niet aan denkt; lopen, fietsen, springen. Op zo'n moment realiseer je je hoe knap het is dat je dat gewoon moeiteloos kan. Ik denk dat dit ongeveer het moment was dat ik besloot om te streven naar 100% revalidatie.

Er kwam niet zo veel hersenvocht meer door de drain die nog steeds in mijn schedel zat. Daarom mocht ie bij wijze van test dicht. De drain bleef zitten, maar het 'kraantje' werd dichtgedraaid.

Omdat de neurochirurgen nog steeds niet wisten waarom ik eigenlijk een hersenbloeding had gekregen, en wat voor een 'soort' bloeding precies, moest ik weer een MRI scan ondergaan. Een zuster kwam me ophalen en rolde zo met mijn bed door het ziekenhuis naar de MRI afdeling. Ze vertelde nog dat die filter die aan het drain vastzit wel enkele duizenden guldens kostte (als ik het goed verstond) en dat deze beslist niet op de kop terecht mocht komen. Dan was het filter namelijk kapot (vloeistoffen doorelkaar oid) en dit mengsel mocht beslist niet in je hoofd terecht komen.

Bij de MRI moesten ze me gewoon heel onhandig met 4 mensen ofzo op een ander bed tillen. Echt lastig, als je zelf niet in staat bent op een ander bed te kruipen! Een 1 of andere enge vrouw duwde me in het apparaat, en liet daarbij de drainfilter vallen! $#!@! Doos! GELUKKIG had men hem net bij wijze van test dichtgedraait, anders kwam alle troep weer terug in mijn hoofd!

Half uur stilliggen in zo'n tunnel. Je hoort wel eens dat mensen in zo'n apparaat compleet gek worden en eruit moeten. Dit snap ik echt niet, je weet toch dat het voor je eigen bestwil is? Tijdens deze MRI-scan luisterde ik de halve CD van Rammstein - Mutter.

Terug in mijn kamer moest òf het filter vervangen worden òf de drain eruit. Men besloot om de drain er uit te halen. Ik kon voor het eerst voorzichtig m'n hand op mijn eigen hoofd leggen. Verbandje erop, en ik viel in slaap. Toen ik wakker werd waren mijn hoofd en kussen kletsnat! Er was allemaal hersenvocht uit mijn hoofd gekomen. Ook een once in a lifetime ervaring om in een plas van je eigen hersenvocht te liggen :) Het was niet zoals water, het was gewoon zachter. Als een soort stroop, maar dan zo dun als water.

Op het belletje drukken om zuster te laten komen. "Ehh... volgens mij is mijn hoofd niet goed dicht." (Ik had het al 4 keer eerder gezegt, maar je wordt NOOIT gelooft ookal heb je ALTIJD gelijk.)
Ze schrok een beetje, en samen met een andere zuster verbonden ze mijn hele hoofd, je weet wel zo als een muts van verband. Er kwamen steeds meer, op een gegeven moment stonden er 4 zusters aan mijn bed. Iemand zei "Jij hebt ook geluk zeg, vier dames aan je bed!"

Een paar dagen later moest ik toch echt bij een paar anderen gaan liggen, omdat 'mijn' kamertje gebruikt moest worden voor een stel zieke babies. Nog steeds slecht tegen licht en geluid kunnend was dit echt een ramp! Op 'mijn' kamer had ik altijd de gordijnen dicht, en hier in de grote kamer waren gewoon vette ramen en lawaai! (Het was waarschijnlijk gewoon rustig maar voor mij was het lawaai.) Achteraf denk ik dat het erg goed was voor me, om weer te wennen aan de realiteit. Ik vroeg wel steeds iedereen om het gordijn om mijn bed dicht te doen, want dan was het in ieder geval niet zo druk in mijn gezichtsveld.

Ik mocht nu weer warm eten als in geprakte aardappelzooi enzo. Maar ik moest het 's middags eten en ik had nooit zin. Ik at echt bijna niet. Mijn ouders voerden me meestal (ja mijn lichaam was nog steeds een motorisch wrak). De keer dat de logopediste erbij was (ik verslikte me in vanalles) notabene kotste ik meteen na het eten alles weer uit. Ik was heel relaxed aan het kotsen. Alsof mijn maag zei "Dit wil ik niet" en ik gehoorzaamde. Toen zei mijn maag "Ik wil een saucijzenbroodje". Ik vroeg mijn pa er een te halen, en die at ik 5 minuten later smakelijk op. :) Dit is een vreemd psychologisch element wat me nog jaren achtervolgt heeft.

Afentoe kwam een vriend langs. Ik hoorde dat veel klasgenoten langs wilden komen, maar die wilde ik niet zien (en dat heb ik nog lang volgehouden) omdat ik niet op deze manier gezien wilde worden. Alleen elementaire vrienden mochten langskomen. Toen kwam M. Hij had een vet grote kaart bij zich helemaal vol geschreven, superlief! Ik kon niet goed lezen dus hij las hem voor. Ik zal wel weer tranen in mijn ogen hebben gekregen. Ik kreeg trouwens vet veel kaarten, onder anderen ook een hele grote van mijn klas met een woordje van alle leerlingen. Prachtig! Mocht ooit een bekende van je met zo'n soort situatie in het ziekenhuis liggen en je wilt een kaartje sturen, zet er dan een vet verhaal op! De voorkant van de kaartjes boeien dan echt niet. En als er dan alleen opstaat "groetjes van X Y en Z" ben je erg teleurgesteld. Kan er ook niets aan doen, zo ervaarde ik het.

Weer wat dagen later kwam een fysiotherapuit langs. Ik moest ongeveer voor het eerst compleet rechtop op de rand van mijn bed zitten, en dat was zo raar! Alsof je zwaartepunt vanuit je hoofd naar je tenen zakt en je flauw gaat vallen. De volgende dag zette hij me in een rolstoel en we gingen naar een zaaltje. Ik kon niet staan, dan flikkerde ik om. Maar ik kon (met hulp) wel op mijn knieën staan zeg maar. Dan ging hij me steeds duwen en moest ik proberen niet om te vallen. Dat ging steeds beter. Op de afdeling kon ik alweer beter met mijn armen overweg om zelf een zak hamka's te pakken en op te eten. :P
Het overeind komen lukte steeds beter, nu ook op eigen kracht, en mijn ouders namen me afentoe mee op 'n rolstoel door het ziekenhuis heen. Tijdens één zo'n trip zag ik een man met exact hetzelfde lange haar als mij lopen. We kenden mekaar niet ofzo, maar hij zei "Hey, het komt allemaal goed hè!" Toen had ik weer vijf minuten zo'n grijns op mijn gezicht. Realiserende dat ik best dood had kunnen zijn dacht ik "Inderdaad... ik bèn nog niet dood, en het kòmt allemaal goed.. muhaha :P"

De MRI-fotos waren binnen en besproken. Allemaal theoriëen over wat er gebeurt zou kunnen zijn, en bijbehorende operaties die dan nog zouden moeten gebeuren werden genoemd. Maar door nog teveel bloed in mijn hoofd waren de foto's niet duidelijk genoeg. Ik moest een vatenonderzoek ondergaan.

Bij een vatenonderzoek gaan ze via een slagader ik in je lies met een katheter door je vaten naar je hersenen, en daar spuiten ze dan een contrastvloestof in terwijl ze je hoofd filmen met röntgenstralen, zodat je een filmpje krijgt van stroming door de bloedvaten in je hersenen (zoals je misschien wel eens op discovery hebt gezien), en de daarbij weglekkende vloeistof enzo zodat precies de vorm en fouten van het bloedingsgebied gezien kan worden.

Narcose was dus niet nodig, maar ik vond het wel eng. Daarom nam ik een walkman mee voor afleidende muziek. Toen ik daar kwam vertelden ze me heel leuk dat ik hem niet mocht gebruiken omdat de oordopjes in de weg zouden zitten op de röntgenfilm. Ik wenste ze nog succes met mij. Ze sneden mijn lies open, stopten er een hele lange katheter in en er ging een röntgencamera over me heen zodat ze konden zien of de katheter wel de goede kant opging enzo... Aparte ervaring. Ze zijn gewoon IN je bezig en je kan gewoon met ze praten! Op een gegeven moment ging de kontraststof door mijn hoofd. Opeens deed mijn linkeroor het even niet meer dus ik zei "ehm.. mijn linkeroor is opeens doof." Zij: "Ja, dat hoort zo" (in kontrastvloeistof die tijdelijk je bloed vervangt zit geen zuurstof oid)

Slang er weer uit, mijn oor deed het weer, en een gast keihard met een verbandje mijn lies dichtduwen. Hij moest het minimaal 10 minuten dichthouden, want als het openging had ik een bloeding die tegen het plafont aanspoot, zei hij. Een kwartier later kon ik gaan (dwz opgehaald worden, ik kon niet opeens lopen ofzo :P). Hij zei nog wel dat ik 7 uur lang niet mocht hoesten of lachen, want het vat in mijn lies moest dichtgaan, anders kreeg ik alsnog bloed op het plafont.

Met de kennis dat je niet mag lachen is echt ALLES lollig. Elk geluidje, elke opmerking. Terwijl de zuster me terugreed moest ik gniffelen om alles, en ik probeerde het zo in te houden zonder teveel druk op mijn lies te zetten.

Nog een poosje ziekenhuis vol fysiotherapie logopedie, en andere pedieën, en na in totaal een maand ziekenhuis denk ik mocht ik naar huis! Liggend achter in de auto, zitten was echt als rennen voor mij. Een zonnebril was niet voldoende om het felle licht tegen te houden, dus hield ik de hele weg een kussen op mijn hoofd.


Posted on Wed 26 March 2003, 18:03

Ik was thuis! Geweldig :D Er kwam een bed van thuishulp in de woonkamer te staan waar ik kon pitten. Ja ik leef in een huis met trappen, mijn slaapkamer is op de eerste verdieping, en als boneless chicken zijnde kon ik niet die trap steeds omhoog.
Er kwam ook een rolstoel voor mij, en een rollator (da's zo'n ding met wieltjes waar oma's altijd mee rondlopen en waar je je flink voor kan schamen als je daar als 17 jarige mee rond mag lopen).
Ik wilde beslist niet buitenkomen met die rollator, en eigenlijk ook niet met de rolstoel. Ik was deze boneless chicken niet, ik wilde niet dat iemand mij zo zag. Telkens als mijn moeder zei "Die en die wil graag langskomen, vind je dat goed?" zei ik "Nee!". Alleen goede vrienden die ik al heel lang kende mochten langskomen. (een stuk of 3 op dat moment ;P)
Mijn vader nam mij en de rolstoel bijna elke dag mee ergens heen, een bos ofzo. Omdat ik van hem in de buitenlucht moest, maar ik weigerde door de wijk te mongolen (werkwoord). Hij duwde mij dan in een rolstoel op verlaten weggetjes waar amper mensen kwamen. Naarmate dagen voorbij gingen werd ik ook weer sterker, en toen gebeurde iets geniaals; we wisselden om. Mijn benen hadden de kracht om te lopen, maar mijn lichaam zou meteen omvallen. Mijn vader ging in de rolstoel zitten en ik ging hem duwen! Zo had ik houvast en kon ik lopen. Ik ben benieuwd wat de oude mensen dachten die langsfietsten toen we een keer omwisselden.

Ik verplaatste me toen binnenshuis een beetje met de rollator als mijn ouders keken, maar gewoon kruipend en overal tegenaan steunend als ik alleen was. Op een gegeven moment kon ik gewoon de trap op met hulp van mijn moeder, en later zelfs alleen mits ik een groot beroep deed op de trapleuning. Ik herinner me dat mijn moeder alles veel enger vond dan ik, dus 'stiekem' alleen de trap op en af deed ik in het begin slechts wanneer mijn moeder er niet was. Op een gegeven moment was het 'acceptabel' dat ik weer gewoon op mijn eigen kamer ging slapen. Dit voelde echt zo goed! Weer een beetje minder gehandicapt voelde ik me. Als een aap overal aan hangend kon ik me door het hele huis bewegen. Het grootste obstakel was mijn beschermende moeder, die dit liever niet had. Maar beter een te beschermende moeder dan een te weinig beschermende moeder hè!

Eten ging slecht, en steeds slechter. Ik kotste alles wat ik binnenkreeg er weer uit. Op een gegeven moment kon ik niet meer slapen van de honger. Om 10 uur 's avonds probeerde ik een boterham met jam te eten, en daar deed ik dan een uur over. Daarna kotste ik hem weer uit. Zo ging het elke avond.
Met eierkoeken en een bak om in te kotsen naast mijn bed kon ik de nachten doorkomen. Toen vertelde de diëthiste dat ik perse mijn calorieën binnen moest krijgen. Niet met goed voedsel? Dan maar met ongezond voedsel. Ik moest taart gaan eten. Vreemdgenoeg gingen elke middag die 1 of 2 mokkapuntjes er wel in. Het lijkt allemaal een overdreven verwende lekker vs. niet-lekker zeurgebeuren van een klein kind, maar dat was het echt niet. Ik merkte het ook al toen in het ziekenhuis, de maaltijd kotste ik uit en het sausijsenbroodje kon ik eten. Ik weet niet waarom mijn maag zo overdreven selectief was geworden. Na dagen ging het eten steeds beter, dat ik zelfs met gewoon warm avondeten mee kon eten. Alles wat ik 's morgens at kotste ik trouwens wel gewoon uit. Eten in de ochtend ging absoluut niet, maar hoe later op de dag hoe beter het ging. Alleen niet goed genoeg.
Ik kon ook nog steeds niet slapen, en daar werd ik wel gek van. Ik kreeg slaappillen, maar ze hielpen niet. Steeds sterkere, maar ze hielpen niet. Na weken moest ik van de neuroloog maar stoppen met alle medicijnen, en verrek, weer een week later sliep ik een nacht. Ik had ongeveer een maand geteerd op zo nu en dan 5 minuutjes slaap.

In deze periode ging ik ook (met de auto gebracht) naar revalidatietherapie. De revalidatiearts wou me hebben bij Ergotherapie, Caesar/fysiotherapie, Logopedie en een maatschappelijk werkster. Dat laatste wou ik niet, maar de arts stond er op. Bijna ruzie, hij won.

Caesar-Fysio was ik heel blij mee. Ze leerde mijn balans en coordinatie weer te functioneren. Als je het nut ergens van in ziet werkt het veel beter. Ergotherapie (handen gebruiken en huishoudelijke taken op een eventueel aangepaste manier leren doen) vond ik vreselijk. Ik ben schijteigenwijs en wil alles op mijn manier doen, maar daar kan je blijkbaar niet mee aankomen bij therapieën. Door alle dingen met aanpassingen te weigeren en alles op de normale manier te willen doen moest ik al snel met de revalidatiearts praten die meerdere malen zei dat ik te streng was voor mezelf (en te eigenwijs). Ja fuck you wie bepaalt dat? Ik ging voor de 100%, donder op met hulpmiddelen. Ik ben ook links en blij dat ik nooit met links heb leren muizen waardoor ik bij elke computer ter wereld zou moeten huilen. Logopedie (leren praten) vond ik ook vreselijk. Ja ik praatte niet goed, langzaam monotoon zacht en onduidelijk. Als ze met een hand op mijn buik ademhalingsoefeningen met me deed werd ik helemaal gek. Donder op met je ademhaling. Ik blaas 4 ballonnen op met één adem. Het is de mimiek van mijn mond en tong die niet willen meewerken. Ik werd er boos van. Ergo conclusio: Logopedie werkte ook niet voor mij.

De maatschappelijk werkster was aardig, maar ik ging er ook met tegenzin heen. Ik wilde alles zelf verwerken en wat de fuck kan iemand anders er aan veranderen? Ik zat daar een uur, ze kreeg het voorelkaar me te laten janken en ik haatte mezelf nog meer. Ik deed net alsof het een hele opluchting was, want de inmiddels pizzige revalidatiearts overwoog om me in een revalidatiekliniek te stoppen als ik niet mee ging werken! WTF!

Uit verdriet en nu vooral ook uit woedde wilde ik voor mezelf bewijzen dat ik nog 'capabel' was, want zo voelde ik me alleen als er niemand bij was. Ik begon een website (RED' s Place) en het resultaat was acceptabel, maar niet voldoende om mij acceptabel te voelen. (2010 realiteitsbreak: Ja ik weet, de site is vet lelijk en ik toen ook. :P) Ik ging een spel maken met Game Maker 4 voor de Game Maker Competition 2001. Met SuperSnake won ik de 1e plaats, en zo sloeg ik met een glimlachje mijn knokkels tegen de muren kapot van woede omdat de revalidatiearts en bepaalde kenissen van mijn ouders serieus overwogen mij in een revalidatiekliniek te stoppen! (Mijn moeder was of leek loyaler aan haar vriendinnen en mijn arts dan aan mij. Ben je ouder (als in: vader/moeder) in een dergelijke situatie, houd zo'n mening dan altijd voor jezelf want dat is not done!) Alles wat ik in die periode gemaakt en bereikt had, zou immers niet bestaan hebben.

Begin deze periode werd ook een uitgebreide 2 dagen durende intelligentietest uitgevoerd om te kijken of ik nog schoolwaardig was op het niveau dat ik vroeger deed. Uit de test kwam een IQ waar ik wel tevreden mee was. Duidelijk naar voren kwam dat mijn intelligentie nog zeker HAVO-waardig was maar dat mijn denk-snelheid merkbaar schade had opgelopen. Ik kwam wel tot alle concluzies, maar het kostte meer tijd. (2010 realiteitsbreak: Dat is weer helemaal goedgekomen. :))

Ik ging een keer stiekem proberen te fietsen op de fiets van mijn broertje. Mijn vader moedigde dit later aan en hielp me zelfs. Weken later dacht de revalidatietherapie met een primeur te komen toen ze mij gingen leren fietsen, op een volwassen fiets met zijwieltjes door de stad waarin ik iedereen kende. Wat een fucking hoerenkots afgang. Maar ik deed maar netjes wat gevraagt werd anders kwam ik door die slet nog in een revalidatiekliniek. (2010 realiteitsbreak: Ik was thuiswonend en minderjarig; mijn lot in andermans handen.) Fietsen ging steeds beter. Ik ging een paar keer een flinke tocht met mijn pa fietsen. (Ik kan inmiddels weer met losse handen en met mijn handen gekruist aan het stuur enzo)
Vriendencheck: Die zomer (2001) ging ik naar een concert in de stad, dat was mijn eerste out in public ervaring. Of moet ik zeggen 'openbaring'? Naja, veel bekenden waren aangenaam verrast en een aantal bekenden deden alsof ze me niet zagen. Wisten zeker niet hoe ze er mee om moesten gaan.

Nu skip ik even door naar herfst/winter 2001. Toen ging ik weer naar school. Naja, min of meer. Dik gesprek met de Afdelingsleidster. Met de verklaring van de psycholoog onder mijn arm dat mijn algehele denksnelheid vertraagt is (nog steeds trouwens, wellicht iets minder maar wel above usual, probably for ever) (2010 realiteitsbreak: Niet forever dus. Leuk om terug te lezen.) kreeg ik in ieder geval voor elk tentamen meer tijd. Niet dat ik meteen tentamens had, maar de afspraak was er zeg maar. Zo brak en slecht als mijn conditie was kon ik maar 2 lessen per dag volgen. We kwamen tot het geniale idee om alle leraren duidelijk te maken dat ik zelf mijn uren koos en dus niet opgeschreven diende te worden als ik er niet was.

Omdat mijn H4 rapport begin 2001 zo goed was, mocht ik ondanks de gemiste maanden H4 toch in H5 beginnen. Ik ging altijd veel met mensen uit hogere klassen om. Deze personen waren inmiddels allemaal van school af. Ik weet niet eens meer wie er allemaal in H5 zaten, maar in ieder geval wel een hoop bekenden van mijn oude klas. Ik ging echter zulke korte dagen naar school dat ik het allemaal niet precies meer weet. Ik communiceerde slechts met een paar oude bekenden. Verder voelde ik me vet eenzaam. Ik wilde ook met niemand praten enzo. Mijn stem was wel wat beter, maar ik wilde niet alleen niet praten, ik durfte het ook nog eens niet. Ik voelde me een kapotte circusattractie. Dat ik met niemand sprak moet ongetwijfeld een rare indruk op mensen hebben gemaakt. Maar eigenlijk denk ik dat ik er redelijk normaal uitzag, op mijn schele pos ogen en stukje kort haar (waar ik inmiddels dat fucking haarspeldje draag. Toen ze in mijn schedel gingen boren hebben ze wat haar weg moeten scheren. En dat is niet meteen zo lang als de rest.) na. (2010 realiteitsbreak: Waarom de fuck ik wachtte tot dat stuk afgeschoren haar weer net zo lang was als de rest voordat ik al mijn haren eraf knipte is me ook een raadsel. Naja, eigenlijk niet. Je verliest zoveel dat je irrealistisch krampachtig aan alles van je oude imago vasthoudt.) Ik weet het niet. Vertel het me eens.

"Welke vakken ga je doen?" vroeg de Afdelingsleidster. "Alles. Ik kan het wel" zei eigenwijze Redsandro. Maar bij iedere wiskunde- of natuurkunde les snapte ik echt geen fuck van de stof. "Je kan een selectie maken van vakken die je dit jaar gaat doen, en ik weet zeker dat de schoolinspectie toestemming zal geven dat je in jou geval de rest volgend jaar mag doen!" zei ze. "Nee ik doe alles wel dit jaar" zei eigenwijze Redsandro. En weer niets van alle b-stof snappen. Toen ging ik halverwege zelf naar haar toe. "Je hebt gelijk, dit is onmogelijk voor mij. Kan ik dit jaar de A-vakken afronden en volgend jaar de B-vakken doen?" En zo ging het. Ik mocht vorig schooljaar in 2 jaar doen, dus nu doe ik eigenlijk nog vorig jaar. Vandaar mijn 'relaxedte' rooster. Snap je? Maar zo relaxed is het niet. Je moet niet vergeten dat mijn denk-snelheid aanzienlijk is vertraagt. Vroeger deed ik een kwartier huiswerk per dag voor 12 vakken. Nu minstens 400% zoveel voor 4 vakken!

Dat jaar ging ik trouwens bijna altijd met de bus want ik kon nog niet fietsen tussen veel verkeer met mijn schele ogen en slechte balans, en ik kotste nog steeds de helft van de ochtendontbijten eruit, en ik was veelal misselijk op school. Sausijsenbroodjes kon ik gek genoeg wel eten, en dat deed ik dan ook vaak. Om van het hongergevoel af te zijn.

Ik rondde de a-vakken af. Inclusief de examens voor Nederlands en Engels. En toen ging ik, toen H5 zeg maar van school af was, nog snel even H4 doen om de maanden die ik in de H4 daarvoor gemist had in te halen om zo bij de B-vakken in het volgende (dit) jaar upto date te zijn. Toen kwam ik bij twee oude bekenden (early zitteblijvers) terecht. GELUKKIG kende ik daar mensen, en nog steeds praatte ik met niemand.

End. Zomervakantie. Oja, halverwege dat jaar stopte ook de revalidatietherapie, waardoor ik me weer een stuk beter voelde. De arts zei dat ik stronteigenwijs was en dat dat tot serieuze vergaderingen leidde, maar dat ik zeker grotendeels hersteld was vergeleken bij hoe ik binnenkwam. Ik was niet weer de oude Redsandro en zal dat ook nooit meer worden, maar wel een heeeel stuk verbeterd.
Ik zou na de zomervakantie aan mijn ogen geopereert worden omdat ik sinds de hersenbloeding scheel keek. In de laatste vakantiemaand gaat de telefoon opeens: "Ja met het AZG. Flipje is ziek en dus is er een plaatsje vrij. Wil je morgen geopereert worden?" "Ehm... Ja. Graag :zenuwachtig: " Naja mijn ogen weer verbeterd (niet 100%, maar wel aanzienlijk) en ik voelde me 3000% minder mongool. Toen ging ik weer 'volwaardig' naar school. Dat wil zeggen wel alle uren, maar wel maar voor 4 vakken. Ik heb een beetje verkeerd getiept, want er zit niet echt een steigende lijn in mijn toestand, maar toch voel ik me dit jaar 'acceptabel genoeg om me onder mensen te bevinden en te communiceren', en dat komt echt niet alleen door de oogoperatie.

Begin deel 2 havo 5 (dit jaar) was ik eindelijk zover dat ik bijna nooit meer misselijk was. Ik had relatief wel zin in school. Ik voelde me acceptabel. Toch zag ik dit schooljaar somber tegemoet. (bijna) Niemand die ik ken, iedereen jonger ipv ouder zoals veel van mijn (op dat moment) vrienden. Maar ik heb toch een aantal supermensen leren kennen, geweldig. Jammer dat niet alles ongeveer is gegaan zoals ik zou willen, want ik zou bijna zeggen dat ik het er voor over heb gehad. Misschien heb ik dat ook al wel. Het is dat ik niet weet hoe mijn leven nu zou zijn geweest als ik die hersenbloeding niet had gehad. Aan de ene kant zou ik goed kunnen gitaarspelen, en dat is/was erg belangrijk voor mij. Maar aan de andere kant zou ik een aantal mensen niet hebben leren kennen die ik wel wil kennen. Maar misschien ook wel, ergens anders van.. naja dat bedoel ik dus. Ik weet het niet.

Ik had ondertussen met uitgaan enzo veel van mijn vrienden rediscovered, veel bewondering uitgesproken gekregen over dat ik weer zover genormaliseerd was vergeleken bij de boneless chicken die ik eerst was. Maar dit goede gevoel was heel plaatselijk, alleen lichamelijk en mentaal op het gebied van waardering voor mijn functioneren. Diepere emotionele zaken waren nu alweer anderhalf jaar in coma, en ik dacht dat dingen als liefde en vreugde niet meer werkten. (2010 realiteitsbreak: En dat laatste heb ik nog steeds moeite mee.) Aan de ene kant voelde ik me goed, aan de andere kant voelde ik me echt emotioneel gelobotomiseerd. Ik was zeker van mijn standaard oppervlakkige communicatieve vaardigheden. Die durfte ik te gebruiken, en die werden ook steeds beter. Maar mijn binnenkant uitte ik niet, het duurde nòg een half jaar voordat ik pas echt met wat mensen durfte te praten over mij van binnen (hee niet zo letterlijk nemen he) Ik dacht ook dat ik nooit meer verlieft zou kunnen worden. Het was gewoon weg. Ik heb overwogen om serotonine te regelen, maar toen gebeurde er vanalles. Mensen gingen dood, ik verdrietig. Ik werd verlieft, ik vrolijk... Al zie je dat soort dingen niet aan mijn over het algemeen uitdrukkingsloze uiterlijk, ze speelden heel erg in mij. Andere zaken deden me opeens meer verdriet dan mijn eigen lichamelijke doodsangst. En daar werd ik blij van, alle diepere zaken ontwaken uit hun coma, waardoor ik me gewoon bijna volledig voel.
School ging meteen goed. Geweldig. Tegen het einde van het schooljaar gaat het eigenlijk te goed (met mij persoonlijk dan); ik val weer in mijn V4 patroon van weinig doen en te laat komen, maar dit keer met een excuusbrief van de afdelingsleidster...

Ik fietste inmiddels naar school, maar dat ging nog niet perfect, zoals je je kan voorstellen. En ik werd dan ook behoorlijk kwaad als ik een rare beweging maakte en een stel jongeren gaan dan lachen. Ik zou jou wel eens willen zien fietsen als je een fucking hersenbloeding hebt gehad en maanden in een rolstoel hebt gezeten! Laatst was er weer zo iets. Met langzaam fietsen heb ik nog steeds moeite (2010 realiteitsbreak: nog steeds..), vooral als ik een tas aan mijn stuur heb hangen. Ik doe een beetje onhandig en zo'n oude lul komt met een kutopmerking "eerste les?" Maar tegenwoordig bedenk ik me dat die arme kerel niet beter weet en antwoord ik met "Ja zo iets"

En nu ben ik een beetje uitgelult over dit onderwerp denk ik...
Ik heb nog niet alles geaccpepteerd. Dat ik bijvoorbeeld nooit meer gitaar kan spelen zoals ik vroeger deed heb ik nog steeds niet geaccepteerd. Ik kan er nog steeds boos om worden. Datzelfde geld voor de snelheid van mijn stem. Ik kan niet meer snel (2010 realiteitsbreak: maar volgens feedback van anderen blijkbaar wel normaal) praten en die dingen zullen in mijn leven ook nooit meer terug komen. Maar ongeveer halverwege dit jaar, vooral toen ik ontdekte dat veel mentale dingen toch wel werken, heb ik de hele zooi voldoende geaccepteerd om blij te zijn dat ik leef en graag verder wil leven. :D



Terug naar 2010. :) Ik herinner me dat ik nog wat interessante posts had over het emotionele aspect - wat zeker net zo klote was - maar die kan ik even niet terugvinden.

Ik was echt bang dat ik de beste periode van mijn leven verkloot had. Ik viel volledig stil buiten standaard communicatie en wist niet wat ik met dingen als verlieftheid en medeleven wanneer anderen iets ernstigs overkomt aanmoest. Dat wat het kloterigste. Je zou zeggen dat ik een kenner ben op meeleefgebied maar ik heb zoveel mogelijk uit mijn leven gehouden en heb geen idee, behalve dat vooral mijn papa echt een held is.

Mijn sociale blokkade duurde op bepaalde gebieden zeker tot mijn 22e. Rond mijn 23e vond ik het mooi geweest en moest het hoofdstuk hersenbloeding maar helemaal afgesloten zijn. De sociale en fysieke restverschijnselen zijn nu een geaccepteerd onderdeel van mijn leven. Ik verhuiste weg uit Enschede waar ik al 3 jaar studeerde, en knipte later mijn lange haar af, waar ik krampachtig aan vast hield omdat het me deed denken aan de oude (originele) mij.


FAQ:

Q: Weet men ook wat de oorzaak is geweest?
Er is niets gevonden, maar ik heb nu een gat in de kleine hersenen van ongeveer 2 kubieke centimeter. Dus ze hadden het vermoeden dat ik een medusa-afwijking had (teveel kleine bloedvaten aan één groot bloedvat op de zelfde plek) die random is geknapt en daarbij zo'n hoge druk veroorzaakte dat de kapotte vaten zichzelf dicht drukten, genazen, geen spoor achterlieten, en een operatie dus ook niet nodig meer was. Nog een paar keer per controle geweest bij de neuroloog en that's it.

Het Tweakersyndroom

Door Redsandro op zondag 13 januari 2013 21:23 - Reacties (83)
Categorie: Sociaal, Views: 12.567

In 2008 is er een enquete gehouden onder Tweakers waaruit naar boven kwam dat een klimaat van strengheid, onvriendelijkheid en botheid een afstotende werking heeft op zowel bestaande als nieuwe Tweakers. Mods en admins hebben de ringen bij elkaar gestoken, captain planet opgeroepen en hun leven gebeterd door het voortaan vriendelijk te houden. Vervolgens zijn we drie keer website van het jaar geworden, maar de gewone Tweakert heeft nog altijd minder motivatie om zich vriendelijk te gedragen.

Waarom is het zo typisch Tweakers-eigen om met zijn allen een stel botte lullen te willen zijn? Dat moeten we toch niet willen met zijn allen?

edit:
Hoewel vrijwel iedere reactie gaat over irritante n00bs, gaat dit blog over àlle Tweakers.
Ook n00bs. Maar vooral àlle Tweakers. Tegen elkaar. Ik daag je uit om ook dáárop te reageren.

Het Tweakersyndroom

Voor veel Tweakers is het een kunst om normaal te reageren. Ze hebben een onweerstaanbare neiging om iemand te kleineren; ze leiden aan het Tweakersyndroom.

Het Tweakersyndroom varieert van licht irritant gedrag zonder voorbedachte rade - wat je om één of andere reden vooral bij Tweakers ziet - tot bewust sneu gedrag van achterlijke proporties.

Op een brommerforum geeft men naast compleet professionele tuningtopics ook vrolijk antwoord op de meest simpele onderhoudsvragen. In een academisch ziekenhuis vertelt de chirurg met passie aan studenten wat ie aan het doen is. Een docent haalt dankbaarheid uit het idee dat hij jongelui tot een hoger kennisniveau brengt, en wil je graag na schooltijd wat extra uitleg geven. Kom als n00b in een vissportwinkel en 10 tegen 1 dat een willekeurige bezoeker zijn uiterste onbaadzuchtige best doet om je te helpen als je erom vraagt. Niet omdat het moet, maar omdat het aardig is. Tweakers vormen zo ongeveer de enige subcultuur waar we met zijn allen een totale onwelwillendheid hebben om elkaar normaal te behandelen.

Er zijn verschillende vormen van typischheid die we allemaal kennen. Ik zal proberen hier voorbeelden te geven, maar in dergelijk suffe afgezwakte vorm dat niemand een analoog met bestaande topics kan zien. Da's wellicht niet zo entertainend, maar je weet zelluf dat de R-Rated variant van de hier onder behandelde stof op het forum te vinden is.
Inlevingsvermogen
Het begint vaak met een voorspelbaar gebrek aan inlevingsvermogen. Dat is wel typisch maar ook vaak onbewust voor Tweakers. Er kan geen antwoord op de vraag gegeven worden voordat er in drie pagina's is gefilosofeerd over de vraag:

Waarom zou je dat willen doen?

Iemand met het Tweakersyndroom voegt daar echter compulsief een denigrerende toon en een lege conclusie aan toe.

Waar is dat nu weer goed voor? Blijkbaar denk je [dat je slim bezig bent].

Vervolgens wordt er oneindig gemiereneukt om bijzaken waar je niet om hebt gevraagd en vervolgens jij niet luisteren omdat je het advies niet opvolgt.
Creativiteit
Je kan nu proberen je plan op te helderen, maar wegens gebrek aan respect (vaak recht-evenredig aan je registratieduur) zal de persoon met het Tweakersyndroom zich als een onflexibel stuk jaren-'70-software gedragen. Als het niet exact semantisch correct is wat er gevraagd/gezegd wordt, dan snapt de Tweakersyndromert er zogenaamd helemaal niks van.

Wat probeer je in hemelsnaam te bereiken?

< Het lukt me niet om de binaries compileren.
> Binaries compileren? Wat zit je nu te prutsen? :?: Hoe wil je een binary compileren?


Hoewel iemand die na 6 miljoen jaar evolutie niet over de creativiteit beschikt om te snappen wat er bedoelt wordt eigenlijk zichzelf reduceert tot een primaat met het analytisch vermogen van een zak hooi, is het doel van deze goedkope bewuste vernauwing van het gezond verstand om de ander zich dom te laten voelen; hij is immers niet in staat om een medemens duidelijk te maken wat ie bedoelt.
Scheve conclusies
Een tegenhanger van het gebrek aan creativiteit is de zelfbedachte conclusie waarin iets totaal uit het verband wordt gehaald. Pragmatiek verdwijnt in de prullenbak en er worden zaken bijgehaald die je niet hebt gezegt, maar enkele raakvlakken met je eigen woorden doen het overkomen alsof je iets doms hebt gezegd.

Dat vind je (blijkbaar) [nogal stoer|ander denigrerend irrelevant woord] omdat je eerder ook al zei dat [uit verband getrokken irrelevante uitspraak].

En natuurlijk constant een vervelende afgunstige toon, en waar mogelijk in combinatie met kleinerende woorden, verkleinwoorden, en andere stijlpatronen om de indruk van achterlijkheid te vergroten.

Ik heb al duizend keer gezegd dat dit niet gaat werken. Blijkbaar denk je dat het slim is om je computer op te blazen. Succes met het inbouwen je prutswerkje.
Vergissen is onmenselijk
Een combinatie van onflexibiliteit en gebrek aan creativiteit is geëvolueerd tot de stelling: Elke vergissing is een doelbewuste keuze.

< Ik ben mijn project kwijt. Hoe decompileer ik mijn manifest?
> Niet. Als je geen backup hebt gemaakt, dan was je project blijkbaar niet belangrijk genoeg.


Maar als het ze uitkomt, kunnen ze zelf ook niet begrijpend lezen. Ik zie dit zo vaak he, maar ik kan zo snel geen goed voorbeeld bedenken. Het lijkt een beetje hier op:

< Ingedroogte verfresten kan je gewoon thuis weggooien.
> Onzin. Een pot verf mag je niet zomaar weggooien
< Ik heb het niet over een pot.
> Ah dus in jouw huis/auto/vriendin mogen we allemaal onze verf dumpen zolang het maar niet in een pot zit?
One-liners
De luie Tweakersyndromert maak zo'n irritante multiquote met veel quote en weinig inhoud, om je paragraaf voor paragraaf af te zijken met argumentloze destructieve one-liners. Ook zijn als vriendelijk vermomde flames een populair discussiemiddel.

Sinds wanneer ben jij expert op het gebied van [iets waarover je een mening hebt]?

Nofi maar zo te zien begrijp je er niks van.

Nofi, maar je praat bullshit.
Ander onbehulpzaam gedrag
Soms heb je een half uur lopen zoeken naar informatie, post je een duidelijk uitgebreide vraagstelling, en krijg je een reactie:

En wat zegt vijf seconden googlen?

Om de één of andere reden kan niet iedereen even doeltreffend met google omgaan. Daarom zijn sites van Yahoo Answers tot Stack Overflow zo populair geworden. Alleen het posten van een linkje zou dan al hulp zijn, maar dat is teveel gevraagd. De persoon van de reactie wil niet geloven dat jij minder pienter met googlen bent dan hij, en wil je niet helpen. Dat is zijn goed recht. Maar om dan wel even te proberen aan te tonen dat je achterlijk bent met zo'n onbijdrage, waarom?

Of je zit in een discussie, en er komt iemand vanuit het niets iets lulligs zeggen. Vaak een one-liner, hooguit bijzakelijk relevant en altijd op de man. Dit is het Scatophaga-effect. Je komt steeds de zelfde Tweakers tegen, en ze komen pas wat oninhoudelijks zeggen als ze een in hebben gevonden. Ze vinden het heerlijk als je er op in gaat, en het is moeilijk om dit te weerstaan, omdat ze op de man spelen. Maar als je goed kijkt hebben ze altijd ergens stiekem iets verdraaid.

Ergo

Goed, Tweakersyndromerts. Gedragen zich als een star negatief onbehulpzaam neerbuigend arrogant stuk betweterigheid. Wat is hier nu het praktisch nut van?

Weinig mensen hebben zin om een omelet te bakken voor mensen die hun eieren niet willen breken (noobtopics), inclusief ikzelf. Maar daar gaat dit allang niet meer over. Het gaat vooral over gevestigde Tweakers onderling. Van vriendelijk stoken/trollen naar het neerhalen van ideeën, vragen en antwoorden, tot gewoon zwaar gemeen steken onder en boven water.

Ontstaat deze enorme drang om arrogantie tot een semantiek spel van onflexibiliteit en principiële onbehulpzaamheid te verheffen uit de grote frustratie van in het echte leven sociaal laag ingeschaald zijn met het onvermogen zichzelf omhoog te werken?

Zijn deze Tweakers IRL in sociale kringen altijd gekleineerd vanwege introverte sociale onkunde, om vervolgens het ego te herstellen door anderen op het eigen terrein te minachten, veilig vanachter de computer waar geen enkele lichaamshouding of oogcontact , geen enkele emotionele tell de tekstuele grootheidswaanzin in de weg kan staan?

Ik weet niet hoor, maar dit komt over alsof ze in het echte leven niet accepteren dat ze anders zijn, en in het virtuele leven rectiviserend eikelgedrag vertonen vergelijkbaar met de buurman met de grote sportwagen en de kleine piemel. Het is vervelend om er energie aan te besteden.
Gevalletje Tweakersyndroom
Voor de rest van de Tweakers die gewoon zichzelf zijn en zichzelf accepteren, normaal doen, even wat komen discussiëren of om hulp vragen en bovenstaande irritaties en/of vijandigheden bij andere Tweakers opmerken; negeer ze gewoon alsof een klein kind aan je broekspijp hangt te wapperen terwijl je in gesprek bent en al 10 keer hebt gezegt dat ze geen 2e ijsje krijgen. Geen energie aan besteden.

Al hebben ze nog zo'n mooie lange stelselmatig afbrekende multiquote op je eerdere post gemaakt. Wijs ze er gewoon op met:

"Typisch gevalletje Tweakersyndroom. #ignore"

..en de geïnvesteerde zeikmoeite die ze hebben genomen verandert in positieve energie als ingesloten Boulderdash-vlinders die in bonussen veranderen. 8)

Wacht rustig tot iemand met een wat menselijker skillset een relevantere bijdrage aan de discussie levert.